DISTRIBUTED BEING

2009-01-06T04:56:00.000-08:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap15
PROGROCKERS VERENIGT U: PROGROCK IN HET VERPLEEGHUIS!

Mijn moeder verblijft sinds enige tijd in een verpleegtehuis. Het ging niet langer, alleen thuis, zelfs niet met thuiszorg. Die emotio- nele beslissing moet dan worden genomen. Hoe erg dat ook is. Ik verplaats mij er iedere keer weer in: weg uit je vertrouwde omge- ving en de huiselijkheid, op een kamer met vier anderen, je ver- leden teruggebracht tot een smalle kast en verder in de gemeen- schappelijke huiskamer mensen die je niet kent. Of waarvan je in het verleden bij je volle verstand zou zeggen "die wil ik niet eens kennen". Met verlies van waardigheid en decorum omdat je bij veel dingen, ook de intieme, moet worden geholpen. Reeds een aantal malen moest ik terwijl ik op bezoek was, ook denken aan muziek. Een uitleg.
De eerste keer dat ik in deze toch wel deprimerende omgeving aan muziek dacht vroeg ik aan de verpleegkundige, enerzijds gek- scherend omdat ik ook wel zag dat het niet zou kunnen maar anderzijds in volle ernst toen ik het kleine plekje zag wat er na 85 jaar voor mijn moeder overbleef, "waar moet zij nu haar duizen- den boeken en 3000 CD's neerzetten?". Uiteraard - mijn moeder bezit dat helemaal niet - via een omweg mijzelf en mijn literaire en muzikale bezit projecterend op zo'n situatie, die ik hopelijk nooit zal hoeven meemaken. "Nee dat zal niet gaan. Dat hebben we trouwens nog nooit meegemaakt". "Nog nooit meegemaakt, wat is dat voor een onzin. Een eigen kamer horen die ouwetjes te hebben" riep ik, gelukkig iets dat binnenkort bij wet geregeld gaat worden "waar ze hun hobby kunnen uitoefenen".
Zou er nu tussen al die bejaarden van 70 en 80 jaar en ouder niemand zijn die net zo gek is op kunst, muziek en lezen als ik? Die zijn of haar hele leven lang in een soort verslavingsroes 'rol- latorloos' alle winkels en beurzen heeft afgestruind om dat lang- gezochte 'collectors item' te bemachtigen? Natuurlijk zijn die er, alleen daar wordt letterlijk en figuurlijk geen ruimte aan gege- ven. Het verleden wordt uitgewist. Een boek uit de bibliotheek kun je lenen, een enkel CD'tje via een discman of MP3 beluisteren, daar heb je het wel mee gehad. Die zorgvuldig opgebouwde ver- zameling lever je maar in bij De Plaatboef of verpatst je familie maar aan een opkoper.

De tweede keer dat ik in dat verpleeghuis aan muziek dacht was op een contemplatief moment, zittend met mijn moeder in de gezamenlijke huiskamer - op zichzelf al een contradictio in terminis - onderwijl luisterend naar die ouderwetse Nederlandse liedjes en meezingers die er voor die oude dames en heren wer- den gedraaid. Willy Schobben met zijn trompet, Heintje met zijn 'Mama', het onvermijdelijke 'Waarheen, Waarvoor' van Mieke Telkamp , 'We'll Meet Again' natuurlijk, van Vera Lynn, Doris Day met 'Que sera, sera' en zo meer. U kent dat wel: het 'wereldre- pertoire'. En, vooruit, het meest moderne dat ik tegenkwam, Marco Borsato met een of andere hit.
Nu vind ik het altijd een uitdaging om mensen op een andere manier te laten kijken naar een bestaande situatie, onder een invalshoek die zij niet kennen. Al filosoferend en mijmerend kwam ik tot de constatering dat het vreemd is dat de verpleeg- sters dit repertoire maar blijven kiezen voor de huidige generatie bejaarden. Al terugrekend kwam ik tot de slotsom dat veel van die bejaarden in de huiskamer, gangen en kamers in de jaren '60 namelijk ergens tussen de 20 en 40 jaar waren. Daar moet toch een significant deel tussen zitten dat in die periode leefde met The Beatles, The Rolling Stones, Procul Harum, The Kinks en misschien zelfs, al ze heel modern waren, met The Pink Floyd. Alleen die muziek wordt nooit gedraaid in die verzorgings- en verpleeghuizen!!!
Wat raar dacht ik, dit klopt niet, dit mag niet langer voortduren, ik kwam tot een dramatische conclusie: er zitten hier mensen gedwongen te luisteren naar Paul Anka en Heintje terwijl ze liever naar 'Careful with that Axe, Eugene' zouden luisteren of de licht psychedelische klanken van Sgt. Pepper' weer eens zouden willen horen.
Ik kon niet anders dan deze dramatische gevolgtrekking voor te leggen aan de twee dienstdoende verpleegsters die bezig waren met het inschenken van de koffie. Die keken mij aan alsof ik gek was geworden maar zeiden nadat ze van de schrik bekomen waren "zo hebben wij daar nooit tegenaan gekeken" maar tege- lijkertijd, alsof ze zichzelf wilden vrijpleiten "maar er heeft ook nog nooit iemand naar gevraagd". Terwijl achter haar rug een man kwijlend en onder de jam aan een tafel hing. "Misschien zou het wel veel beter gaan met die mensen als ze hun eigen muziek zouden horen", zei ik, "of als je in ieder geval zou vragen waar ze van houden in plaats van voetstoots aan te nemen dat Mieke Telkamp vroeger in ieder huis op vinyl aanwezig was". De thera- peutische werking van muziek, naast de esthetische, nog eens onderstrepend. "Ja, nou dat weet ik niet hoor, daar hebben we allemaal geen tijd voor" was de laatste wat zwakke repliek die ik nog hoorde voordat het verplegend duo enigszins uit het veld geslagen wegbeende.

Waarom kan dit in het Rosa Spier Huis, een verzorgings- en ver- pleeghuis in Laren waar vooral artiesten en kunstenaars ver- blijven zoals Ramses Shaffy wel? Waar men wel aandacht heeft voor de beeldende kunst, het theater en de muziek die past bij deze mensen, bij hun klanten zou je kunnen zeggen? Waarom kan dat daar wel en in het verpleeghuis waar mijn moeder verblijft niet? Bezuiniging, tijd tekort? Welnee, het ontkennen van het verleden van iemand of er in ieder geval geen prioriteit aan geven.
Ik heb het gevoel dat ik via deze gebeurtenis een, weliswaar zeer bescheiden, bijdrage heb geleverd aan het op z'n minst een draai geven aan de optiek van die twee verpleegkundigen als het gaat over muziek in het verpleeghuis. Die hebben daar die avond schat ik in, thuis op de bank, nog over nagedacht en hopelijk zelfs in een werkoverleg aan de orde gesteld. Als het dan maar niet is blijven hangen in "deze week was er toch een rare vent, die zoon van mevrouw de Vries en die zei dat we Pink Floyd voor die ouwetjes moesten gaan draaien. Ha ha". Dat zou toch erg jammer zijn.
Beste lezers, ik roep u op om, mocht u op enig moment een be- zoek brengen aan een verzorgings- of verpleeghuis, dit onder- werp aan de orde te stellen. Wellicht kantelt de geest dan aldaar, is ons kostje gekocht en kunnen wij in de toekomst bij een eventueel verblijf in een zorginstelling - moge de evolutietheorie het verhoeden - gewoon in de huiskamer luisteren naar Opeth, Porcupine Tree en Dream Theater. Wordt het nog gezellig ook!!! Harry 'JoJo' de Vries (01-2009)

2008-07-15T20:58:00.001-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap14
OVER THE EDGE OF PROGRESSIVE MUSIC

Er zijn sites die zich richten op progressieve rock en die probe- ren 'close to the edge' van dit muziekgebied te komen. Maar ook op deze sites is het toch de typische hokjesgeest die de boven- toon voert. Ook ProgLog AFTERglow worstelt zo af en toe met dit euvel. Aan de ene kant probeert de redactie de grenzen op te zoeken van datgene wat zich nog verdraagt met de subjectieve definitie van progrock en worden vreemde eenden in de progres- sieve bijt wel degelijk toegelaten en belicht.
Aan de andere kant gaat ook ProgLog AFTERglow zelden of nooit 'over the edge'. De belangrijkste reden is dat de redactie de site zo zuiver mogelijk wil houden en wil voorkomen versleten te worden als 'een omgevallen platenkast'. Vandaag wil ik echter toch eens stiekem 'over the edge' lopen, voor de veiligheid wel op de sidekickpage van AFTERglow, om terecht te komen in een land waar andere muzikale wetten gelden.
Ieder jaar is er wel een periode dat de prog en symfo mij tijdelijk de neus uit komen. Collega Arjan Bom kent dat gevoel gelukkig ook. De ruim 2500 items uit die muziekhoek staan er dan wat treurig bij en smeken mij beluisterd te worden. Ik heb dan weinig zin in dat complexe gedoe, die gewichtigdoenerij van de prog en symfo zoals ik dat althans in die periode ervaar. Voor uw ge- moedsrust: na zo'n 'sabbatical period' kan ik mij overigens niet voorstellen dat ik er zo over dacht. In die zin werkt zo'n droog- legging louterend.
Mijn voorkeur gaat in die tijd uit naar een niet per definitie sim- peler maar wel een andere muzikale sfeer. Met teksten die niet gaan over trollen en tovenaars of vertrekken vanuit historische, mythologische of filosofische uitgangspunten maar die gaan over de keiharde werkelijkheid van alledag, die met de beide poten in de modder staan en ons een spiegel voorhouden. Logisch dat de muziek dan ook anders klinkt.

Zo gaf ik de afgelopen weken Neil Young een 'revival'. De briljan- te songwriter en zijn dito band Crazy Horse zat al weer langere tijd ver weg in mijn achterhoofd, al kwam 'After the Goldrush' (1970) nog weleens uit de kast. Tot mijn schrik merkte ik boven- dien dat ik minder van de man bezat dan ik dacht. Dat zal Roger Waters van Floyd niet overkomen. Die koopt zich scheel aan Young. Er werd dan ook veel aangeschaft met als absoluut hoogte- punt 'Ragged Glory' (1990) waar de vonken van afspringen, de emotie van afdruipt en de kwaadheid over mens en maatschappij in elk akkoord huist. Nu behoort Young niet tot de progressieve rock, dat lijkt mij duidelijk, en toch is hij zeer progressief want hij staat nooit stil en zoekt altijd andere wegen: van soundscapes tot punk, van country tot new wave, van keiharde rock tot luisterlied- jes. Niet altijd briljant, vaak echter wel.
En wat komt er verder dan voorbij in zo'n symfoloos tijdperk? De Ier Damien Rice die twee albums liet verschijnen die ik recent aanschafte - '0' en '9' - maar die nu al een vaste plek in mijn hart heeft veroverd. Hij beweegt zich in het singer/songwriter genre, schrijft pakkende composities zonder zwakke plekken en zet de luisteraar regelmatig op het verkeerde been door rare geluiden, onverwachte uitspattingen en schrijft teksten met een dubbele bodem.
Blij verrast was ik deze week ook met de samenwerking tussen dichter Simon Vinkenoog en Spinvis op het album 'Ritmebox'. Nederlander Spinvis weet toch al van wanten met opvallende albums en scoort nu door teksten en uitspraken van Vinkenoog op muziek te zetten of beter gezegd, te integreren in muziek. Met een prima resultaat en ook hier geldt weer: geen progressieve rock maar zo progressief als de neten!
'Over the Edge of Progressive Music' zijn dit de artiesten en bands die de afgelopen weken de oren masseerden:

Damien Rice
Nick Drake
Neil Young
Brian Wilson
Bram Vermeulen
The Allman Brothers Band
Spinvis
Keith Jarrett
Miles Davis
Ornette Coleman
The Bonzo Dog Doodah Band
Billy Cobham
Amy MacDonald
Ry Cooder
The Doors
Steely Dan
Boudewijn de Groot
Joy Division
Alexis Korner
Paul McCartney
The Outsiders
Arvo Part
Joni Mitchell
Jaco Pastorius
Gino Vanelli

U ziet het. Rijp en groen, alle stijlen door elkaar. Heerlijk zo'n periode zonder Porcupine Tree, Opeth, Pendragon of Dream Theater en dan is deze 'sabbatical' nog maar net begonnen, al vraagt ProgLog AFTERglow dan iedere week om prog- en symfo- bijdragen. Het moet immers niet te gek worden.
Progressieve drooglegging laadt weer op voor een vol, heftig en mooi najaar waar het gaat om nieuwe progressieve rockreleases. In welke stortvloed ik mij ongetwijfeld ook weer zal moeten slaan door onnutte en overbodige uitgaven. Vooral in dat opzicht werkt zo'n 'sabbatical period' verfrissend. Nogmaals, ik kan het u als fervent prog- en symfoluisteraar aanraden. JoJo (07-2008)

2008-05-21T05:01:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap13
PROGRESSIEVE DIARREE

Ik ben een muzikale veelvraat. Dat uit zich niet alleen in vele aankopen maar ook in angst. Ik ben namelijk snel bang dat ik iets mis. Dat er een release plaatsvindt in de progrock, symfo, prog- metal, jazzrock of belendende percelen die, naar later zou blijken, allerwegen wordt geroemd en dat ProgLog AFTERglow en ik die dan zouden hebben gemist. Complicerende factor daarbij is dat het onmogelijk is om in het leven van een mens van het mannelijk geslacht met een door demografische statistici voor- spelde levensverwachting van gemiddeld slechts 76 jaar, alles te kopen, vervolgens alles te beluisteren en alle items vervolgens tot aan het onvermijdelijke verscheiden meermalen en nogmaals te beluisteren.
Een tweede complicerende en niet te veronachtzamen factor is het feit dat de progressieve rock al enige tijd lijdt aan een verve- lende storing van het maag- en darmstelsel te weten ‘diarree’ ook wel ‘spetterschijt’ genoemd. Een diarree aan nuttige en nutteloze releases van progalbums wordt over de progfans uitgestort. Voor diegenen die dezelfde angst om iets te missen kennen als ik, resulteert deze diarree in een hardloopwedstrijd waarbij iedere keer met de finish in zicht, de finishlijn een paar honderd meter verder wordt neergelegd. En ik verzeker u, dat is niet fijn als de broek dreigt vol te lopen.
Al deze complicaties, onder andere in de onderbuik, en doemge- dachten hebben mij echter tot op heden geenszins weerhouden veel CD’s te kopen. Maar het wordt tijd voor een therapie. Ik moet mijn angst om iets te missen gaan overwinnen. Het wordt tijd de vele boeken, psychologische methoden, technieken, therapieën en ervaringen die ik vakmatig binnen handbereik heb, op mijzelf los te laten. Want het dreigt nu toch echt uit de hand en uit de broekspijpen te gaan lopen.
Reeds jaren overspoelen de platenlabels en bands ons met remasters, ‘definitive editions’ die later niet ‘definitive’ blijken te zijn, ‘ultimate editions’ die later niet ‘ultimate’ blijken te zijn, ‘deluxe editions’ met net een andere tracklist, overbodige en vaak nog van een abominabel slechte kwaliteit bonustracks van een of andere live-eruptie of mini EP’s – zoals recent ‘Nil Recur- ring’ van Porcupine Tree – waarvan de overigens sublieme tracks gewoon op het net verschenen reguliere album hadden kunnen staan. Een stortvloed die als hoofddoel heeft de catalogus van de bands uit te melken en veel geld te verdienen. Fans met angst zoals ik die kopen het toch wel.
Maar naast deze stortvloed heerst er nu dus ook diarree. Een dunne maar langdurige stroom aan releases van progbands die het nodig vinden muziek te spelen die al gespeeld is en wordt, die 'koekkoek ene dreun' laten horen en die nauwelijks of geen toegevoegde waarde bieden. Bovendien, maar dat is een discus- sie voor een later moment, lijkt terugkijken bij dit soort bands tot ‘kunst’ verheven, terwijl vooruitkijken niet aan de orde is. Dit soort produkten als 'progressief' wegzetten zou dan ook een belediging zijn aan het adres van bands die wel creatief en inno- vatief bezig zijn.

Om u te behoeden voor buikloop, doorgaans veroorzaakt door het Rotavirus, noem ik u een aantal volstrekt overbodige bands en releases waarbij ik heruitgaven buiten beschouwing laat: Soniq Circus met het gelijknamige album, Ad Infinitum idem dito, Ampera, Chain met ‘.Exe’, Chandelier, Cliffhanger zo’n beetje alle albums, Deluge Grander, Deus ex Machina, Enchant, Final Conflict, The Gift met het in 2006 verschenen en door velen onterecht opgehemelde ‘Awake & Dreaming’, In Nomine, Kaipa met uitzon- dering van de eerste generatie albums, Karmakanic, Like Wendy, Magenta met de gehele discografie, Mark I, Metaphor, Moria Falls, The New Groove Project, Poor Genetic Material, Submarine Silen- ce, The Tea Party, Tiles, Tristan Park, Twin Age en ga zo maar verder. Toegevoegde waarde: nul (0), innovativiteit: nul (0), durf: nul (0), aberratie van het darmstelsel: tien (10).
Wat verder in de relevante markt opvalt is het schrijnend gebrek aan kritisch vermogen binnen de progscene. Er zijn bladen en sites die het als een verraad aan de eigen favoriete muziek lijken op te vatten als er een negatieve noot moet worden gekraakt. Via ‘enerzijds-anderzijds-gepolder’ lijken sommige recensies eindelijk eens negatief uit te komen om uiteindelijk en per saldo toch weer de veilige achteruitgang te kiezen via een hoge score die niet door het verhaal wordt gesteund of via het typische Ne- derlandse compromis: de neutrale score.
Nu is recenseren niet eenvoudig. Soms hangt de mening er tussen- in en dan is het lastig kiezen. Dat geef ik ruiterlijk toe. Ook op ProgLog AFTERglow zullen er ongetwijfeld relikwieën te vinden zijn van onvoldoende stellingname. Tegelijkertijd zijn er ook kritische geluiden te lezen en lage tot zeer lage scores te vinden. Een portfolio aan plussen en minnen die recht doet aan de realiteit.
Dat is wat er bij andere sites en sommige bladen aan ontbreekt. Er zijn er zelfs die ervoor schijnen te kiezen alleen de ‘goede’ albums te recenseren. De lezer zou eens kunnen denken dat er in de prog ook slechte werkstukken worden geproduceerd. Zo stond er jaren in de colofon van het inmiddels helaas ter ziele prog- blad ‘Background Magazine’ het volgende “As you can see we mainly concentrate ratings on the better stuff. No need to put much effort in classifying ‘below average’ material specifically”. Ongelooflijk. Een beleidskeuze dus om de potentiële koper van progmuziek niet goed te informeren!
Is er een oplossing? De klant c.q. de koper is een belangrijke, zo niet de belangrijktse speler op het veld. Als die besluit de bagger niet meer aan te schaffen dan scheelt dat en zal er op den duur een kwalitatieve zuivering plaatsvinden. Ik ga zelf subject van een therapie worden om mijn angst om iets te missen te over- winnen en ga genuanceerder aanschaffen.
Voor de bands, artiesten en platenmaatschappijen die de ge- noemde diarree veroorzaken heb ik het volgende advies: eenmaal daags een sachet ‘Movicon’ en de diarree verdwijnt binnen een paar dagen als sneeuw voor de zon. Nog wel twee weken blijven doorslikken als de klachten zijn verdwenen. De klachten kunnen bij het niet afmaken van de kuur terugkomen. Mochten de klachten niet overgaan dan kan de begindosering worden verhoogd tot twee sachets per dag. Als de klachten dan nog niet verdwijnen wordt geadviseerd uw huisarts te raadplegen. JoJo (05-2008)

2008-02-04T02:22:00.000-08:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap12
DE ONDERGANG VAN ALBUM EN CD

Er is veel aan de hand in het marktsegment 'muziek'. Sterker nog, het einde der tijden lijkt aangebroken. CD-zaken gaan op de fles, recent nog Playland in Delft - de eigenaar gaat zich toeleggen op de verkoop van kraaltjes .... - en Boudisque in Amsterdam en de jeugd koopt nauwelijks CD's meer en download illegaal dan wel tegen betaling losse tracks voor hun iPod en MP3 speler. Het publiek dat zich nog wel richt op het medium 'compact disc' ver- grijst en daar ben ik zelf met mijn bijna 50 dienstjaren en mijn haarbeeld zienderogen een vertegenwoordiger van. Hoogstwaar- schijnlijk zal het voor die doelgroep dan ook steeds moeilijker worden om nog CD's aan te schaffen.
Ook de Free Record Shop - allang niet meer het domein van een prog- en symfoliefhebber - ziet er inmiddels uit als een 'outlet store' waar het gaat om schamele restjes CD's en richt zich steeds meer op 'games' en DVD's. Dat was vroeger wel anders. Ik zie Hans van Breukhoven nog zitten in zijn eerste platenzaakje op het holletje op het Broersveld naar de Hoogstraat te Schiedam. Ik kwam er in de jaren zeventig zeer regelmatig, in dat pijpenlaatje met links en rechts bakken vol met LP's.

Als ik hem bezocht voor een witte plaat - voor de jonge lezertjes onder ons, ook wij grijsaards waren toen als hippiehonden ille- gaal bezig en kochten 'bootlegs' van liveconcerten - dan zei Hans steevast "ga even zitten, wil je een bakkie koffie?". Tijdens het verorberen van het bakje pleur moest je dan al betalen zonder dat je ook maar iets van die witte LP had gezien, dook Hans in een min of meer verborgen kartonnen doos, toverde daar de letterlijk en figuurlijk witte plaat 'Pink Floyd De Doelen 1970" uit en dan moest je snel wegwezen. Als de dood was hij dat hij en ik betrapt werden op de verkoop en aanschaf van een 'bootleg'. Levensge- vaarlijk. Later is het nog goed gekomen met Hans, zoals u weet, en heb ik hem nooit meer in levende lijve gezien. Slechts nog op televisie met 'bootleg Connie' aan zijn zijde.
Of het zo erg zal worden dat ik CD's op zijn best nog via Internet kan aanschaffen en dat ik CD's op z'n slechtst helemaal niet meer kan aanschaffen, dat betwijfel ik. Het zal wat moeilijker worden, wellicht obscuurder en kleinschaliger, maar er zullen naar mijn mening altijd geluidsdragers met muziek te koop blijven. De LP is immers ook nooit volledig verdwenen en maakt zelfs een beschei- den comeback. De Plaatboef in Rotterdam heeft zelfs weer een aparte hoek met 'Nieuwe LP's'.
Een ingrijpender en gevaarlijker ontwikkeling is het gegeven dat het succes van de MP3's en iPods bij de jeugd en de daaraan gekoppelde voorkeur voor 'zappen' ervoor zorgt dat de samen- hang van het album verdwijnt. En er wellicht toe leidt dat bands en artiesten geen albums meer maken op de traditionele wijze. Immers, een jongeling noemt zich tegenwoordig al fan van Led Zeppelin als hij of zij 'Stairway to Heaven' op de iPod heeft staan. Iets waartegen Steven Wilson van Porcupine Tree recent op onze mainsite ´ProgLog AFTERglow´ ageerde. Je bent een fan als je de gehele catalogus van een band in officiële vorm bezit en niet een paar losse tracks, als je weet welk nummer na nummer 4 komt, het bijbehorende boekje spelt en precies weet wie het album waar en wanneer heeft opgenomen en wie er op meespelen. Dat weten velen tegenwoordig niet meer. De echte fan is aan het verdwijnen en daarmee de synergie, structuur en zelfs de noodzaak van een album.
En als de luisteraar er al toe beslist om een album integraal te downloaden dan laat de techniek het toe om de tracks in die volgorde te zetten die je het beste uitkomt of die je het lekkerst vindt klinken. Al heeft de artiest na een zorgvuldig wegingsproces er bewust voor gekozen om een bepaalde compositie het album te laten aftrappen, de luisteraar zet de track doodleuk aan het einde. Het concept-album zat al in het verdomhoekje maar verwordt in deze werkwijze tot een boek waarin de bladzijden in de verkeerde volgorde zitten of waarbij je eerst het einde leest om te zien wie de moord heeft gepleegd om daarna eventueel de rest van het boek te lezen.
Ik moet er niet aan denken dat ik in de toekomst geen CD's meer zou kunnen kopen en mij zou moeten verlaten op downloaden. Hoe zit het dan met de prachtige booklets, teksten en andere hoesinfo? Ook downloaden van het net? Wat een armoe. Om nog maar niet te spreken over het stijgen van de prijzen van de tweede hands CD's. Die worden binnen deze muziekcultuur allen tot een 'collectors item'.
Is het tij nog te keren? Wellicht met een advies dat ik u overi- gens, om andere redenen, ook zonder deze dramatische ontwik- kelingen zou hebben gegeven: blijf zoveel mogelijk CD's kopen en stop met kopiëren en downloaden. Wij grijsaards zijn immers met velen. Maar ik vrees met grote vrezen ... JoJo (02-2008)

2007-12-18T07:01:00.000-08:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap11
HATFIELD IN VLAARDINGEN

Breaking News ...... Hatfield and the North in De Harmonie in Vlaardingen. Alleen dat was wel op 16 april 1975. Ik moest er deze week aan denken toen ik er langs reed. En dat doe ik niet zo vaak. Een Schiedammer heeft het namelijk niet zo op Vlaar- dingen ... bij wijze van spreken.
De Harmonie was een kleine zaal bij de Stadsgehoorzaal in Vlaardingen. Er konden zo'n 250 man in en die waren er ook op die gedenkwaardige avond. Natuurlijk was ik er ook. Ik woon en woonde niet alleen om de hoek in Schiedam maar was en ben een adept van de Canterbury scene en dus ook van Hatfield and the North. Zo toog ik met een drietal vrienden naar de stad der Haringkoppen. De entree bedroeg 3 gulden 50. Erg laag, ook voor die tijd. Zoals de plaatselijke krant Het Vlaardingsch Dagblad vooraf schreef "de prijs is laag door de bereidwilligheid van de artiesten die het brengen van hun kreativiteit belangrijker vinden dan het overcommercieel maken van muziek".
In het voorprogramma speelde saxofonist Lol Coxhill, die eenzaam solo speelde. Hij ging tekeer als een beest, dat weet ik nog wel, al kan ik de muziek niet goed meer voor de geest halen. Gespannen als ik was, wachtend op de hoofdact. En toen betrad Hatfield het podium in de gouden bezetting van Stewart, Sinclair, Miller en Pyle. Vriend Jan van Velzen had stiekem een cassette recordertje mee naar binnen gesmokkeld, hetgeen niet zo moeilijk was in die tijd, en nam het concert heimelijk op met het apparaat half onder zijn geborduurde Afghaan. Het heeft geleid tot een abominabele kwaliteit met zelfs Jan's hartslag tussen de tracks door ... maar dit terzijde, al speelt het opnemen nog een onverwachte en voor ons historische rol op deze avond.
Hatfield trapte af met een uur voor de pauze, waarin tracks van het debuutalbum werden gespeeld, aangevuld met improvisaties. Na de pauze speelde men 'The Rotter's Club' integraal en op een fenomenale wijze, waarbij vooral Dave Stewart excelleerde op toetsen. Ik vond het concert zo briljant dat het album de dagen erna steevast de draaitafel sierde.
In de pauze van het concert gebeurde er iets memorabels. De bandleden moesten van het podium af naar de kleedkamer recht vooruit door de zaal lopen, tussen het publiek door. Vriend Van Velzen, u weet wel van die illegale opnames, zat aan het gangpad en opeens bleef Richard Sinclair staan en sprak hem aan over de cassetterecorder die onhandig verborgen op de schoot lag. Op een of andere manier was hem dat opgevallen en dat liet hij merken terwijl hij de recorder schouwde en ons onderwijl vroeg wat wij van het concert vonden. Wij waren betrapt geschrokken en natuurlijk lam geslagen doordat Sinclair ons aansprak. Sinclair !!!! Hij schatte de krakkemikkige opnameapparatuur blijkbaar als ongevaarlijk in, zei "Enjoy the concert" of woorden van gelijke strekking en beende weg naar de kleedkamer, zijn kompanen achterna en ons antwoord over de kwaliteit van het concert niet eens afwachtend.
Ik zal dit nooit vergeten en uiteraard het briljante concert ook niet. Het is de enige keer dat ik Hatfield live zag, al heb ik Richard Sinclair nog een aantal malen zien optreden met Caravan. Een memorabele avond, in Vlaardingen notabene. Harry 'JoJo' de Vries

Dit artikel werd eerder door JoJo gepubliceerd op Canterbury Scene

2007-11-27T00:04:00.000-08:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap10
IN MEMORIAM: RUUD (1956-2007)

Donderdag 22 november jl. overleed plotseling Ruud, een goede vriend, van vroeger. Zo maar, van het ene moment op het andere. Hij was slechts 51 jaar en laat een prachtig gezin achter. Onwe- zenlijk. Onredelijk. En ik ben boos. Ik ben niet gelovig, streng atheïstisch zelfs. Mocht ik het bij het verkeerde eind blijken te hebben - ook ik weet het immers niet zeker; ik geloof dat er geen God bestaat - en ik kom de Schepper nog een keer tegen dan laat ik hem (of haar) alle hoeken van de grote kamer die Hemel of Hel heet zien. "Hoe haal je het in je botte hoofd om, naast alle mondiale ellende die je maar laat voortduren, een goed mens van maar 51 plotsklaps te laten overlijden?" Dat zou ik de Schepper toeschreeuwen. Om na het gegeven antwoord een fikse klap uit te delen. En dan laat ik mij nog voorzichtig uit ... Als ik het antwoord al afwacht.
In deze poel van ellendige emoties, schemeren en schitteren echter toch al weer wat lichtpuntjes ... namelijk de herinneringen. Zoals de trouwe bezoekers van AFTERglow en de sidekickpage Distributed Being weten, gaat deze rubriek over gebeurtenissen in het dagelijks leven van de redacteuren, daar waar er een relatie ligt met progressieve rock. Waar zit de relatie met de muziek in dit trieste relaas?
Het antwoord is simpel: Ruud was een liefhebber van de prog- en symfo: het oude Genesis, King Crimson, Frank Zappa, Caravan, Yes en vooral Pink Floyd. Hoewel mijn relatie met hem niet meer de intensiteit van vroeger had, was hij vaak in mijn gedachten. Als ik aan vakanties met hem in Spanje dacht, aan de schooltijd, Café de Quibus in Schiedam, het voetbal bij Hermes DVS, aan de vele feesten uit de jaren zeventig en tachtig en natuurlijk als ik genoemde muziek beluisterde.
Pink Floyd loopt en liep als een rode draad door ons vriendencultuurtje. Zoals ik al eerder schreef, Floyd stond niet alleen garant voor briljante muziek, het was een soort levens- wijze. Je dacht 'Floydiaans'. Dat gold ook voor Ruud. Bovendien kende hij als geen ander teksten integraal uit het hoofd en zong en declameerde ze regelmatig. In de kroeg, de fietsenstalling van school of zo maar op straat kon het gebeuren dat hij spontaan uitbarstte in de tekst van 'Billy The Mountain' van Zappa, inclusief de rare uithalen en fratsen van zangers Mark Volmann en Howard Kaylan. Of in 'Dancing with the Moonlit Knight' van 'Selling England by the Pound' van Genesis en niet te vergeten 'Epitaph' van King Crimson. En natuurlijk de tekstflarden van 'Echoes' van Floyd of 'Shine on you Crazy Diamond'. Hij kende ze allen uit die prachtig geboetseerde kop.

En wat te denken van het gedenkwaardige moment dat ik samen met hem en een aantal anderen half jaren zeventig naar Hal4 in Rotterdam toog om daar op een groot scherm de film 'Pink Floyd at Pompeiji' te aanschouwen. Ruud probeerde zo'n belevenis ook in gebaar beeldend te maken. Wij zaten daar in een zaal met publiek en ik zal nooit vergeten dat hij ineens opstond tijdens de astrale track 'Careful with that Axe Eugene' daar waar Roger Waters agressief op die manshoge gong slaat, en synchroon met Waters en precies getimed die slaande beweging op een denkbeel- dige gong maakte. Hilariteit alom.
Ook maakten wij de reis naar Londen om daar in 1980 in Earl's Court 'The Wall' te zien. Ik heb de foto's en dia's voor mij liggen. Volgens mij heeft Ruud het 'luchtgitaar' spelen avant la lettre uitgevonden want hij speelde met David Gilmour mee tijdens diens geweldige solo in 'Comfortably Numb' en deed dat nog eens dunnetjes over toen wij nadien dezelfde show van Floyd nog een keer zagen in Dortmund. Kortom: Ruud was heel veel, maar hij was ook muziek. Jammer dat hij zijn eerste schreden op het actief spelen van muziek nooit heeft doorgezet. Hij was immers de enige en eerste op school die warempel een Farfisa orgel had. Dat was jaloersmakend ...
Het is allemaal over ... of nee ... het is helemaal niet over. Alle herinneringen zijn er nog, levendiger dan ooit. Ik zal hem nooit vergeten. Ruud: he's at The Darkside of the Moon (and the moon is mine). Harry 'JoJo' de Vries (11-2007)

2007-11-12T04:50:00.000-08:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap9
DE ROTTERS CLUB

Een aantal weken terug liep ik in de prima boekhandel Donner in Rotterdam. Zo'n literaire verzamelplaats waar ik uren zou kunnen doorbrengen. Ik had reeds mijn slag geslagen op de verdieping waar de romans te vinden zijn en had voor mijn werk de almaar uitdijende afdeling 'Management' bezocht waar ik steeds vaker de indruk krijg dat iedere schrijver van dit soort boeken direct als een 'managementgoeroe' wordt gepresenteerd.
Net toen ik het pand wilde verlaten viel mijn oog op een roman met de titel 'De Rotters Club', geschreven door Jonathan Coe. "De Rotters Club?" dacht ik, uiteraard direct associërend met het briljante gelijknamige album van Hatfield and the North. Deze gedachte natuurlijk meteen uit het hoofd zettend want welke romanschrijver zou immers een progrockband uit de jaren zeventig als subject van zijn boek kiezen. Dat zou niet echt verkopen, zo was mijn indruk. De nieuwsgierigheid was echter gewekt.

Ik nam het boek in de hand, las de flaptekst en bladerde gehaast door het lijvige geheel. En wat schetste mijn verbazing: bij wijze van spreken op iedere pagina kwam ik namen tegen van Yes, Jethro Tull, Pink Floyd, Robert Wyatt, Henry Cow, King Crimson. Bovendien bleek het verhaal gelardeerd met songteksten van 'Tales from Topographic Oceans' en maakten de hoofdperso- nen verwijzingen naar tracktitels van de albums van Hatfield and the North. Hoewel ik een fervent lezer ben, zei de naam van de schrijver mij slechts vaag iets. Toch besloot ik, al was het alleen maar vanwege de titel en de verwijzingen, om het boek snel aan te schaffen. En dat bleek nadien absoluut geen verkeerde beslissing.
Het boek geeft een prachtige zedenschets van de jaren zeventig en vertelt het verhaal van vier schoolvrienden die de wereld, de meisjes, het leven en ook de muziek ontdekken. En, het zal u niet verbazen, dan met name de progressieve en symfonische rock uit die tijd. Zoals het een groepje vrienden in de puberteit betaamt willen zij hun stoerheid benadrukken door het kiezen van een naam voor hun vriendencirkel. En die naam wordt, u raadt het al, 'De Rotters Club'. Ik verslind het boek op dit moment. Goed geschreven, beeldend en het is voor een liefhebber van progrock natuurlijk een weldaad. En wellicht het belangrijkste, ik herken mij zeer in deze groep van middelbare scholieren. Ook ik maakte van een vergelijkbare groep deel uit, in diezelfde periode en met soortgelijke hobbies en voorkeuren: de kroeg in, muziek maken, prog en symfo beluisteren, onze favoriete bands nareizen en al doende het leven en de meiden leren kennen.
Kortom, het boek van Jonathan Coe is een feest der herkenning en maakt op die wijze uiteenlopende emoties bij mij los. Het mooie is dat het boek ten tijde van verschijnen in 2000 zelfs topverkoop- cijfers haalde. Een heerlijke gedachte want dat betekent dat veel lezers die niets met prog of symfo hebben, er al lezend toch mee te maken hebben gekregen. Wellicht heeft dat nog wat zieltjes gewonnen voor onze favoriete muzieksoort.
Voor een ieder die zijn pre-adolescentie in de jaren zeventig beleefde en fan is van progressieve rock, is dit boek een abso- lute 'must'. Ik ga snel verder lezen en ga vanavond 'The Rotters Club' van Hatfield beluisteren. De klok terug, mij verbeelden dat ik nog jong ben. JoJo (11-2007)

2007-10-29T02:12:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap8
OUTCAST OF THE ISLAND

Afgelopen week was ik op vakantie op het onvolprezen Terschel- ling. Op een Waddeneiland en dat nog wel een paar dagen nadat de literaire held van mijn jeugd Jan Wolkers was overleden, op het bijna belendende eiland Texel. Daar werd zelfs in het lief- tallige Terschellingse dorpje Midsland aandacht aan besteed in de plaatselijke boekhandel.
Op vakantie gaan betekent voor mij ook een boxje samenstellen met CD's die mee moeten. Dit keer waren oog en oor gevallen op ondermeer de nieuwe albums van Abigail's Ghost en Black Bonzo, oudjes zoals Fish met 'Raingods with Zippos', Jack Bruce met het geweldige liveoptreden uit 1975, altijd Nick Drake dit keer met 'Five Leaves Left', altijd Pink Floyd nu met 'The Division Bell' en een album dat al heel lang niet was beluisterd namelijk 'An Outcast of the Islands' van Colin Bass. Een lekker werkstuk met helaas een significant aantal zeurnummers zoals 'Denpasar Moon'. Meegenomen om het eilandgevoel te bekrachtigen zal ik maar zeggen al heeft de landerige, zweterige sfeer van de exotische eilanden die Bass bezoekt maar weinig van doen met de tot fietsen, vliegeren en wandelen aanzettende kilte en wind van Terschelling.

Verblijvend in een mooi vakantiehuis met de clichématige naam 'De Fazant', traditioneel tijdens de herfstvakantie tezamen met uiteraard vrouw, kind, zwager, schoonzus en alweer een kind deed zich op een avond de volgende onheilspellende gebeurtenis voor. Een deel van de familie vond het nodig te kijken naar het televisieprogramma 'Op zoek naar Evita', een soort 'musical idols' waarin men op zoek gaat naar een hoofdrolspeler voor de nieuwe Nederlandse musical 'Evita'. Uiteraard onder het toeziend oog van de onvermijdelijke Joop van den Ende. U weet wel die man die alles terugbrengt tot oppervlakkige rotzooi en die het nu zelfs waagt de bijna-prostituee en licht fascistoide Evita Perron tot object van entertainment te maken. Niet alleen dus via die op handen zijnde musical maar ook nog via een gelieerd TV-program- ma waarbij de dubieuze referenties van Evita Perron natuurlijk volledig onbelicht bleven.
Uiteraard had ik besloten niet naar dit verschrikkelijke amuse- ment te kijken en mij enigszins van de groep afgescheiden aan de eettafel genesteld. De box met prog- en symfoalbums voor mij, een fles rode wijn binnen mondbereik, de discman op het hoofd en op dat moment luisterend naar Gazpacho's 'Night'. Want die mocht ook mee.
In die context ontstond er een wat surrealistische setting. Ik luisterend naar progrock waarvan een deel van de aanwezige familie, niet gehinderd door enige kennis, vindt dat het een soort muzikaal fossiel uit een verre tijd is. Zij gezeten voor de tele- visie. Ik wetend dat wat zich op dat scherm afspeelde mijlenver afstaat van waar ik naar luisterde. Zij denkend "hier gebeurt het, hoe kun je daar nu niet in geinteresseerd zijn?" Misschien dacht ik dat ook wel. En dan de flarden typische musicalzang die tijdens de stilte tussen de tracks van Gazpacho doorsijpelden in mijn oordopjes. Als indringers, opdringerig, bijna indoctrinerend, zoals het de hedendaagse media betaamt.
Ik hoorde er op dat moment niet bij. Ik was volkomen geïsoleerd van de rest. Kijkend in mijn box met CD's waarin de zijkant van het album van Colin Bass goed leesbaar was met daarop de titel 'An Outcast of the Islands'. Inderdaad. Een perfecte beschrij- ving van mijn gevoel op dat moment, in die kamer, in dat huis op Terschelling op een kille avond in oktober. Een outcast, dat was ik. JoJo (10-2007)

2007-10-11T01:16:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap7
WEG MET DE SUPER JEWEL BOX

Het opbergen van alle CD-aankopen en zelfs af en toe vinyl levert nogal eens problemen op. Waar laat je het allemaal? Ik heb daar inmiddels een effectieve oplossing voor gevonden. Zo is er een zelf ontworpen cd-kast met ruimtebesparende schuifladen door een meubelmaker gefabriceerd en beleef ik nog steeds veel plezier aan de opengewerkte CD-kastjes met plankjes. Waarom zijn die zo mooi? Omdat alle CD's in volle glorie en op alfabet te aanschouwen zijn en de zijkantjes met de albumtitels zo schitterend staan te pronken. Hoe mooi is het immers om hele rijen met 'Pink Floyd', 'Porcupine Tree' of 'Frank Zappa' netjes en in slagorde te zien staan, klaar om bekeken of beluisterd te worden. Hoewel ... dat laatste ... het is al heel mooi om ze te zien staan ... draaien hoeft niet eens ...
Ik ben echter een structuurfetisjist en raak wat van slag als de met mijzelf afgesproken structuur wordt doorbroken. Het is nog net niet zo erg dat ik in supermarkten een scheefstaand en dus dissident pak hagelslag rechtzet maar het komt in de buurt. Ik erger mij er in ieder geval wel aan. Eenzelfde gevoel heb ik bij het opbergen van alle geluidsdrager in huis. Het moet recht staan, geordend, op alfabet, dissidenten worden niet geaccepteerd, kortom de rijen moeten gesloten zijn. Helaas lukt dat niet altijd. Zo heb ik in de loop der jaren wanhopig oplossingen moeten zoeken voor digipacks, boxen, promo's en speciale uitgaven met een afwijkend formaat van bijvoorbeeld King Crimson, Fish, Supersister, Alquin en Peter Gabriel. Die 'vervuilen' het beeld immers en krijgen dan noodgedwongen een aparte plaats alwaar op dat moment weer keurige systematiek kan ontstaan. Orde moet er tenslotte zijn!

Ik hou mijn hart echter vast voor een nieuwe ontwikkeling: er is een nieuw ontwerp voor het plastic CD-doosje. Het heet de 'Super Jewel Box' (de boosdoener is hierboven afgebeeld). Ik heb er al een paar bij De Plaatboef en bij Plato in Rotterdam zien staan en ik heb er zelfs een in huis. Het prima album 'Things Buried' van Richard Barbieri is namelijk getooid in zo'n nieuwerwets ding. En dat ontwerp gaat de zorgvuldig opgebouwde, geordende en prachtige rijen met CD's visueel doorbreken. Horizonvervuiling in de eigen kamer zal het dramatische gevolg zijn.
Wat is er aan de hand? Het doosje is op een andere wijze open- gewerkt, het boekje zit er op een andere manier in en moet ook met een licht aangepaste handbeweging eruit gehaald of erin gedaan worden maar wat erger is .... het doosje vormt aan de voor- en zijkant geen geheel meer!! Uit de hoeken zijn hele hap- pen genomen waardoor ook de prints niet meer doorlopen. De visuele systematiek van de zijkant gezien klopt dus niet meer als alle CD's in de kast staan te pronken. Hele happen bederven het aanzicht. En ook de esthetiek van het door de voorkant schij- nende boekje is beduidend minder.
Een ramp is zich derhalve ongemerkt aan het voltrekken. Onge- merkt maar ook zonder overleg. Wordt ons veelkopers van muziek iets gevraagd? Ik dacht het niet. De barricades moeten we op, de toegangsdeuren van platenmaatschappijen en fabrieken moeten worden afgesloten. 'Weg met de Super Jewel Box' zal op onze spandoeken te lezen zijn. Het barre tij moet worden ge- keerd. Structuurfetisjisten verenigt u!! JoJo (10-2007)

2007-10-05T03:59:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap 6
HET IS IETS MINDER MAG DAT?

Toeval bestaat niet, zo bleek mij deze week uit een aantal gebeurtenissen die toch wel heel erg met elkaar te maken lijken te hebben.
Zo had ik gisterenavond vrienden te eten. Ik schreef al eerder dat ik het heerlijk vind te koken en de hele avond aan tafel te hangen, het leed van de wereld doornemend en natuurlijk naar muziek luisterend. Eén van mijn disgenoten zoekt zijn muzikale heil in de singer/songwriters hoek. John Hiatt, James Taylor en Nick Cave scoren hoge ogen bij hem. Toch is hij niet wars van progressieve rock: Pink Floyd kan hem zeer bekoren en zo af en toe het oude Genesis. Toch heeft hij een uitgesproken mening over de prog en symfo in het algemeen. Zo liet ik hem Dream Theater horen, leende ik hem ooit een schijf van The Flower Kings (zeker ook niet mijn favoriet) en draaide gisterenavond IQ. Hij zei "het is wel mooi, het zit goed in elkaar maar het is allemaal zo veel" en "kan het niet wat minder". Ja, daar zit natuurlijk wel een kern van waarheid in. Prog- en symfonische rock: het is door- gaans niet weinig wat je hoort, zeg maar gerust (of ongerust): vééééél!!
Een tweede situatie die met overdaad of juist met de essentie te maken heeft, is het feit dat ik op dit moment Marga Minco aan het herlezen ben. Moest 'Het Bittere Kruid' vroeger verplicht op de literatuurlijst van school staan, daarna ben ik haar echt gaan waarderen. Zij is namelijk de meesteres van het weglaten. Er staat geen woord te veel. Wat overblijft is 'kern' dus datgene wat werkelijk belangrijk is. Dat is ook de reden dat haar boeken zoals 'De Val' en 'Nagelaten Dagen' uiteindelijk zo dun zijn: alles = kern.
En wat schetste mijn verbazing toen ik in de VPRO-gids van afgelopen week een interview las met David Sylvian in verband met het radioprogramma 'De Nacht van Sylvian'. Ook hij sprak over de kunst van het weglaten. Het toeval raakte mij zo dat ik zelfs besloot om het volgende citaat op onze mainsite ProgLog AFTERglow te vermelden: ""Stilte is het beginpunt, de basisvoor- waarde waaruit ik werk. Muziek is geluid in een veld van stilte. Muziek, geboren uit stilte. Componeren is een proces. Soms merk ik: het is teveel. Ik moet dan terug, weghalen wat niet noodzake- lijk is. Hoeveel kun je weghalen, dat vind ik interessant". Aldus Sylvian.

Een vierde voorval lag in de omstandigheid dat ik, ook al deze week; dat maakt het allemaal zo bijzonder - om zakelijke redenen een oud artikel dat ik in 1999 schreef voor het kunstblad 'Musis' uit de archieven moest diepen. Daarin memoreerde ik 'De Beweging van Nul (0)', een kunststroming die ook al terug wilde naar de essentie en probeerde het 'nulpunt' te bereiken. Ik stelde daar de vraag "Is het Ei van Brancusi de absolute oervorm die zelfs een kip doet besluiten geen ei meer te leggen?" Alles is in die oervorm gezegd: minder kan niet.
Een vijfde gebeurtenis, reden voor mij te vermoeden dat toeval niet bestaat, was de aankoop gisteren van 'Neroli' (1993) van Brian Eno. Een paar akkoorden of tonen eigenlijk die een uur lang licht modificerend worden herhaald. Een hallucinerend werkstuk dat tot op het bot uitgeklede muziek bevat. Minder kan niet. Minder is meer in dit geval.
Vanochtend viel de nieuwe VPRO-gids op de deurmat en toen wist ik zeker dat toeval niet bestaat. De gids bevat namelijk een interview met ons aller Robert Wyatt, ook al in het licht van het radioprogramma 'De Nacht van ...' En wat zegt Wyatt daarin "Slijpen aan de noten. Ik heb geen methode, geen systeem, geen elegante theorie - ik weet eigenlijk niet hoe het werkt. Ik ga gewoon net zolang door tot ik alles eruit gehaald heb, de onzin, het niet noodzakelijke" en refereert ook nog aan de beeldhouwer wiens beeld al in de steen zit maar die alleen de rommel nog even moet weghalen. Wyatt: ook al terug naar de essentie dus.
Ik ga die vriend van mij binnenkort tijdens een vervolgetentje de werken van Brian Eno zoals 'Music for Films' en 'Music for Airports' en vooral 'Neroli' laten horen en dan vraag ik hem "Het is iets minder. Mag dat?" En daar tikken we dan onderwijl oergezellig een eitje bij ...
JoJo (10-2007)

2007-10-02T03:39:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap 5
SORRY NICK ...
Het afgelopen weekeinde zat ik 'opgesloten' in Hotel Vennendal te Nunspeet met dertig apothekers om hen te helpen een visie- en strategie te bepalen voor de komende jaren. Vennendal is een hotel midden in de bossen, waarbij het gedrag van obers en ser- veersters een hoog Fawlty-Towers-gehalte kent. Naast de se- rieuze noten die moesten worden gekraakt, was er 's avonds veel humor aan tafel over de bediening en het eten. Maakten wij de medewerkers van het verder gezellige Vennendal belachelijk? Welnee, daar waren ze zelf veel beter in.
Twee dagen intensief en soms emotievol optrekken met dezelfde mensen vraagt 's avonds om privacy en bezinning. Een goed gevulde koffer met prog en symfo is dan, naast een goed boek, van levensbelang. Zo sierde Peter Gabriel met 'Secret World Live' (geweldig optreden) mijn discman (nee, geen iPod ellende aan mijn hoofd) en Jethro Tull's 'Thick as a Brick'. Dit laatste album moet één keer per jaar gedraaid worden en het was weer zover. Ook had ik 'Five Leaves Left' van Nick Drake bij mij.
Altijd als ik op vakantie ga of voor werk buitenshuis verblijf - en dat gebeurt nogal eens - heb ik iets van Pink Floyd en van Drake bij mij. En dan luister ik er nog niet eens altijd naar maar het moet mee. Waarom weet ik niet precies. Het geeft een geborgen gevoel en alleen het besef dat ik het op zou kunnen zetten, is al voldoende. Die zaterdagavond draaide ik Drake echter wel en hij raakte wederom de gevoelige snaar bij mij. Hoe is het toch mogelijk dat die jongen pas ver na zijn dood succesvol werd en als een soort cultheld wordt omarmd, ook in de prog en symfo? Want het is briljante muziek, zowel qua uitvoering als compositorisch, en iedere noot bevat emotie. En daar gaat het tensotte toch om in muziek ...
Hoewel Drake mijn Scotch-tapes in de jaren '70 reeds sierde ben ik een jaar of vijf terug opnieuw in hem geïnteresseerd geraakt doordat Porcupine Tree’s Steven Wilson hem als referentie noemde. Ik kocht de box ‘Fruit Tree’ met alle originele LP’s erin - een 'collector's item' - en kocht ook alle beschikbare CD’s. Bovendien verdiepte ik mij in zijn leven o.a. door het prima boek ‘Nick Drake, The Biography’ van Patrick Murphies. Hoe eenzaam de man was, bijna autistisch, hoe hij zich afsloot van de scene maar later ook van zijn directe omgeving. Hij vertrok ’s avonds naar zijn zolderkamer in het ouderlijk huis en kwam nooit meer beneden. Zijn moeder vond hem dood op bed.
Het is de zolderkamer die de hoes van ‘Five Leaves Left’ enige malen laat zien. En waar kijkt Nick door het raam naar? Naar zijn zus, actrice Gabrielle Drake, met wie hij goed kon opschieten en die wellicht door de tuin liep? Of was het toch geposeerd? En dan die rennende typische Engelsman op de achterklap van de hoes, ook al geen acht slaand op Drake die tegen een muur hangt. Ik kan er uren naar kijken.
Drake ging, naast persoonlijkheidsstoornissen, gebukt onder het uitblijven van succes. Met terugwerkende kracht voel ik mij daar mede schuldig aan. Verzuimde ik immers ook niet om vijfendertig jaar terug zijn albums te kopen? Ik beperkte mij tenslotte tot 'downloaden avant la lettre' en nam zijn albums 'illegaal' op via mijn Akai X-165D bandrecorder. Dat zal niet hebben bijgedragen aan zijn succes. Sorry Nick ... Maar ook bedankt Nick ... dat je mij zelfs in de bossen van Nunspeet, 35 jaar later, nog een intrigerend uurtje hebt bezorgd. JoJo (10-2007)

Een deel van deze ProgSoap verscheen eerder op ProgLog AFTERglow in de serie 'HoestoBlame'

2007-09-22T06:53:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap 4
ZIJ VAN SITTON

Kinderen zijn onbevangen, nog niet al te veel beinvloed door denken in hokjes, stromingen en 'do's and dont's' in bijvoorbeeld de muziek. Dat komt later wel, vanaf de puberteit of in ieder geval de middelbare school. Dan krijg je als puber het gevoel en de onbedwingbare behoefte om ergens bij of ergens juist niet bij te willen horen.
Ik herinner mij als de dag van gisteren dat er, ten tijde van mijn woelige zeventiger jaren op Scholengemeenschap Schravenlant te Schiedam en het onderwijl langzaam ontluikende bezoek aan het uitgaansleven, sprake was van grofweg twee stromingen in die geweldige Jeneverstad: je behoorde tot het subcultuur- tje 'soul' en dan ging je naar Dansschool Sitton aan de Lange Haven; dan wel je behoorde tot het subcultuurtje 'blues' en dan ging je naar Café De Quibus, bij toeval ook gevestigd aan de Lange Haven. Een behoorlijk alternatieve 'place to be' met veel liveoptredens, toen en overigens nog steeds.
De eerste groep bestond uit jongens en meisjes gekleed in nette, soms glimmende broeken met een vouw en wijde pijpen, schoenen met plateauzolen en nette, bijkleurende overhemden of blouses. Uiterlijk 'Ad Visser' zal ik maar zeggen. Zij luisterden naar disco en soul en daar wilde ik op geen enkele manier mee geassocieerd worden.
Ik behoorde dan ook tot de tegenpolen en tooide mijzelf, gelijk mijn vrienden, in zo oud mogelijke spijkerbroeken met gebor- duurde herstelstukken erop, overhemden met bloemetjes- motieven en psychedelische ruches, liefst een beetje vet lang haar en jassen als Joppers en Afghanen. Vooral die jassen verspreidden met name bij vochtig weer een ondraaglijke lucht in schoolgarderobe en kroeg. Dan hoorde je er echt bij: als je stonk. Mijn groep met gelijkgestemden luisterde eigenlijk naar alle prog - al bestond dat woord toen dacht ik nog niet - en symfo zoals die op ProgLog AFTERglow nog steeds wordt besproken en had een uitgesproken voorkeur voor Pink Floyd. Een joint op z'n tijd maakte dat beeld compleet. Afwijkende muziekvoorkeuren werden niet meer getolereerd. TopPop artiesten waren voorbe- houden aan de tegenpartij: "Zij van Sitton".
Kinderen van onder de tien vertonen dat 'wij-zij' gedrag nog niet. Mijn zoontje illustreert de afwezigheid van dat gedrag met enige regelmaat en dat levert thuis soms vermakelijke situaties op. Ik beperk mij even tot muziek. Zoon Stijn (9 jaar) is sinds een aantal maanden een fervent liefhebber van Blackfield - met name het tweede album - en Porcupine Tree's 'Fear of a Blank Planet. Er zijn dagen dat die albums op alle vrije uurtjes uit zijn kamer schallen. Ik vind het prachtig te horen dat die klassemuziek hem nu al aanspreekt. Maar hij bestaat het zonder enige schroom en schaamte om tegelijkertijd ook te luisteren naar Jamai, Ch!pz, muziek van De Kameleon en in mijn oren discogeoriënteerde rommel op zenders als Jetix. Zijn onbevangenheid is nog dermate in tact dat hij er absoluut niets verkeerds in ziet om zowel te luisteren naar Steven Wilson's superprog als naar muziek die in mijn ogen door de tegenpartij wordt gemaakt. Soms ben ik jaloers op die open en onbevangen blik. Ik moest al heel wat overwinnen om het plaatje boven dit artikel samen te stellen ... Maar vaker denk ik iets anders. Ik hoop zoonlief namelijk ooit te horen zeggen "Zij van Sitton". JoJo (09-2007)

2007-09-21T05:03:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING Progsoap 3
BLIJF MET JE FIKKEN VAN PINK FLOYD AF

Op vrijdagavond, als de agenda het toelaat, probeer ik altijd iets bijzonders te koken. In de keuken staan en koken is bijna net zo inspirerend als luisteren naar progrock. Creatief zijn, gekke combinaties maken, nieuwe gerechten uitproberen, koken voor vrienden en de hele avond tafelen en het leven bespreken. Op de vrijdagavond kook ik doorgaans voor partner Marlies, onvermij- delijk gelardeerd met 1 of 2 of .. flesjes goede wijn.
Het diner sluit ik steevast af met luisteren naar een of ander album dat ik haar graag wil laten horen. Zij is niet zo'n progger maar kan toch wel veel waarderen zoals het oude Genesis, Pink Floyd, Alan Parsons, Jethro Tull en relatieve nieuwelingen als IQ, Porcupine Tree en Blackfield. Ik probeer haar dan de schoon- heid van een solo, een overgang of een compositie te laten proeven. Aangezien zij ook muzikante is, komt de culinaire luistersessie regelmatig uit op bespiegelingen over akkoorden- schema's en muzikaal-technische aspecten.
Vanavond aten wij een Marokkaans rundvleesgerecht uit de tajinne - u kent dat wel zo'n pan a la schaal met zo'n punthoedje erop; een fez zoals u wilt - en had ik gekozen voor een dessert van 'Trick of the Tail' van Genesis en een kwartiertje met het hallucinerende nummer 'The Low Spark of High Heeled Boys' van Traffic. Welke laatste track nooit zo goed zou zijn geweest als Winwood, Capaldi en Wood cs. geen drugs tot zich hadden genomen. Het 'Hey Jude' effect zoals ik dat altijd noem. Dit stukje had immers ook nooit zo goed kunnen zijn zonder de inname van de gememoreerde wijn.
Het was inmiddels al laat geworden en de televisie ging nog even aan. Het journaal - zou Wilders overigens ook weleens Marok- kaans eten? - en daarna zappend over de zenders. En wat ik toen tegenkwam in een of ander glamourprogramma van een com- mercieel, schetste niet alleen mijn verbazing maar ontwikkelde een hoge mate van irritatie. Een item over een tournee van het Noord Hollands Orkest waarbij soapie Anthonie Kamerling en de oud Kayakker Bert Heerink "Pink Floyd zingen". Ze zouden de komende minuten ook wat impressies laten horen. "Dit moet direct af" riep ik en "dit wil ik niet horen" schalde het door de kamer.
Nu moet u weten dat ik een aantal jaren terug zo'n beetje het Schiedamse Theater aan de Schie ben uitgekeken en uitgezet omdat ik driewerf en luid "boe" riep tijdens een uitvoering van 'Tommy' van The Who door de Marinierskapel en ook al weer die verschrikkelijke Bert Heerink. "Boe" roepen mag blijkbaar niet meer terwijl het eeuwen heel normaal was dat je ook je afkeuring laat blijken in het theater. Iedere theatervoorstelling in Nederland eindigt tegenwoordig met een staande ovatie, terwijl je dat in mijn ogen reserveert voor uitzonderlijke prestaties. Aan die uitvoering van 'Tommy' lag overigens Joop van den Ende ten grondslag en zoals u weet verandert alles wat die man aanraakt in treurniswekkende oppervlakkigheid. Dat gold ook voor zijn 'Tommy'. Wat was dat slecht. Ik haakte al enigszins af toen een bejaard echtpaar naast mij vertelden dat zij hoopten dat het net zo spectaculair zou worden als 'The Phantom'. En ik kon niet anders dan "boe" roepen toen er rond hoofdfiguur Tommy een punk met een hanenkam op het toneel verscheen. Beste (nou ja beste) Joop: de punk bestond nog niet ten tijde van 'Tommy'. En nu dus Pink Floyd op de korrel door het foute deel der natie ....
Ik besloot snel door te zappen omdat ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wist dat het tot een verkrachting zou leiden van al het moois dat Floyd gemaakt heeft. Ik erger mij al vele jaren aan allerlei mensen die Pink Floyd ineens ontdekt hebben en ten tijde van het Floyd-imperium naar The Village People luisterden en naast Floyd ook schijfjes van René Froger en Robin Williams hebben staan in de verder voornamelijk met 'shabby downloads' gevulde muziekkast. Ooit bij toeval tegen een mooie track aangelopen van Floyd en dan zeggen dat ze fan zijn. Als ik ze dan eens de minder bekende en doorgaans briljante kant van Pink Floyd laat horen haken ze af. Daar kunnen de tere toppopzieltjes niet tegen natuurlijk. Pink Floyd pik je niet zo maar even van de straat potverdomme. Floyd was voor mijn vrienden- kring en mij een levenswijze, een filosofie bijna en je moest er wat voor doen om tot de 'incrowd' te behoren. En dan hebben nu zelfs de commerciëlen en de musicalsterren Floyd ontdekt. Het loopt fout af met de wereld; dat kan niet anders.
Wellicht dat Pink Floyd er ongewild debet aan is dat dit dieptepunt - de recensies zijn overigens zoals te verwachten viel matig tot slecht - bereikt wordt: ze zijn immers wel erg groot geworden in al die jaren. Daar kon Roger Waters al niet tegen. Was het maar 'underground' gebleven en gekoesterd door een klein, select cultpubliek. Het meeste wat ondergronds blijft en niet te groot en bekend wordt blijft goed. In die zin mogen wij ons gelukkig prijzen dat de prog- en symfo nog steeds enigszins in de schaduw opereert. Je moet er immers niet aan denken dat Joop van den Ende op een dag 'Voyage 34' van Porcupine Tree ontdekt of 'Victor' van Rigoni and Schoenherz. Blijf in ieder geval met je fikken van Pink Floyd af!! JoJo (09-2007)

2007-09-17T05:19:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap 2
MUZIEK IN DE FILE OF TERWIJL U WERKT

Vandaag moest ik een managementtraining geven in Utrecht, in de altijd drukke maar nooit gezellige bunker die Jaarbeurs heet. Een reisje Schiedam-Utrecht kan uit en thuis in veertig minuten zijn gepiept. Maar dat lukt maar zeer zelden. De onvermijdelijke files zorgen ervoor dat ik er twee uur voor moet uittrekken. Je moet er immers niet aan denken dat er een groep van vijftien cursisten op je zit te wachten omdat je te laat bent. Dus je houdt rekening met vertraging en soms denk ik weleens "potver3 geen file, nu ben ik veel te vroeg".
Somber weer, sombere gezichten naast mij in de andere auto's, hoewel er zo af en toe een heel aardig gezicht voorbijkomt .... Om naast de actualiteit van Radio 1 en het plegen van een telefoontje de tijd nuttig door te brengen, heb ik altijd een cd-wisselaar gevuld met minimaal drie albums. Vandaag waren dat 'The Hemulic Voluntary Band' van Ritual, 'Night' van het ook al Noorse Gazpacho en 'Sound of the Apocalypse' van het Zweedse Black Bonzo. Drie sterke albums maar daar komt ProgLog AFTERglow binnenkort op terug.
Waar ik echter altijd nieuwsgierig naar ben, is naar welke muziek al die koppen naast, voor en achter mij in de file zitten te luisteren. De ranzige BMW-rijder luistert naar Froger of Hazes, de VW Golfrijder stuitert uit zijn met house en hip-hop doordrenkte cabine met doorgaans beslagen ruiten, de grijze Opel naast mij zal Andre Rieu laten walsen en het kleine boodschappen Japan- nertje kan niet anders dan Celine Dion bevatten. Of zijn dit allemaal vooroordelen en luisterde die ranzige BMW chauffeur naar Frank Zappa of Dream Theater? Ik zou het graag willen weten en zin op een manier om onderweg muziek met elkaar uit te wisselen. Misschien een taxibordje op het dak waarop staat vermeld waarnaar je in je bolide luistert? Wat zouden die filecollega's eigenlijk over mij denken? Hoe zouden ze, kijkend naar mijn zwarte Citroen C5 en mijn moderne edoch grijzende uiterlijk, mijn muzieksmaak inschatten? Hoogstwaarschijnlijk zullen er maar weinigen zijn die zullen denken 'dat is een typische progautomobilist' want veel prog- en symfoliefhebbers zal de gemiddelde file helaas niet bevatten. En hoe ziet een progautomobilist er eigenlijk uit?
Wat ik in ieder geval die dag zeker te weten ben gekomen, is de muzieksmaak van een managementtrainer die in een aanpalende cursuszaal zat. Hij liet via zijn beamer een soort onderwater- opname zien, voorafgaand aan zijn cursus, ondersteund met de track 'I Hear you Now' van Jon Anderson and Vangelis. Ooit progressief, zeker, maar zo doodgedraaid en zo 'close to the edge' van wat nog betamelijk is dat het bijna ranzig is geworden. Een BMW-rijder dus. Het is ook nooit goed. JoJo (09-2007)

2007-09-17T02:09:00.000-07:00

DISTRIBUTED BEING ProgSoap 1
VIJFENDERTIG JAAR TE LAAT NAAR BED

Zo luidt de ondertitel van het boek 'Drumsolo' (2000) geschreven door Hans Waterman, de drummer van o.a. Cuby and the Bliz- zards, Jan Akkerman Band, The Pretty Things en voor progfanaten natuurlijk van de beste progband die Nederland ooit bezat: Solution.
Twee jaar terug had ik contact met Hans Waterman over een recensie die ik over Solution schreef en over dit boek. Ik kon het namelijk nergens verkrijgen. Hij vertelde mij dat er een verzoek voor een tweede druk bij Uitgeverij Veen lag maar dat dat nog wel even kon duren. Volgens mij heeft dat helaas nooit geleid tot een vervolguitgave. Wat schetste mijn verbazing en blijdschap: ik loop afgelopen zaterdag op de Boekenmarkt in Schiedam en daar ligt het boek. Voor maar 3 euro 75. Zonder ook maar een ezelsoor lag het onbeduimeld en licht verscholen onder notabene 'Het Hitdossier' op mij te wachten.

Wat een boek is dit. Ik kan niet ophouden met lezen. Het is een intrigerend, melancholisch, vaak verrassend en soms licht shockerend boek over 'live on the road'. Het geeft een prachtig tijdsbeeld van de muziekscene in de jaren 60, 70 en 80 waarin er door bands als C&B, Q65 en The Outsiders gepionierd werd in het neerzetten van goede Nederlandse rock'n roll en blues. Waarin Waterman laat proeven hoe geweldig het was en hoe moeilijk soms en waarin hij beschrijft dat hij op een gegeven moment iets anders wilde. En dat 'andere' werd Solution. Een briljante band met briljante albums. Overigens schrijft Waterman erg goed: mooie zinnen met ritme en melodie en een gevarieerd woord- gebruik. Alsof hij muziek speelt.
Ik vind het heerlijk om boeken- en natuurlijk platen- en CD-markten af te struinen. Met een lijstje in de zak 'Ooit nog eens aan te schaffen' maar ik laat mij ook graag verrassen. Zo kocht ik zaterdag voor 1 euro op diezelfde boekenmarkt het boek 'Dum Dum' uit 1989 van Hans Dulfer. Ik betwijfel of dat net zoveel leesplezier gaat opleveren als dat boek van Hans Waterman ... JoJo (09-2007)

2006-12-06T23:49:00.000-08:00

Reviews Numeral

21st Century Schizoid Band -
Live in Japan (2005)

Label: IcenI
Bandsite: 21stcenturyschizoidband
Duur: 79:50
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

De doorgaans onbarmhartige Samaritaan Robert Fripp bleek opeens onvermoede sociale trekjes te vertonen en heeft enige tijd terug zijn zegen gegeven aan de 21st Century Schizoid Band. Aangezien hij zelf geen deel van de band uitmaakt mag de naam King Crimson uiteraard niet worden gebruikt. Hoewel de bezetting - o.a. Ian McDonald, Michael Giles, Peter Giles en Mel Collins als illustere leden van vroege line-ups - daar wel aanleiding toe zou geven. In plaats van Fripp, al zal Fripp dat zelf nooit zo voelen, is gitarist en zanger Jakko M. Jakszyk aangezocht.
Het draait hier om de registratie van een concert dat plaatsvond op 6 november 2002 in Japan. Dit concert was al uitgegeven als DVD en ‘Official Bootleg’ (met een rode hoes) en dan nu als ‘official release’ (met een blauwe hoes). Erg duidelijk is het allemaal niet, hetgeen ook geldt voor de rest van de discografie van deze revelatie van het oude Crimson. Maar dat mag de pret niet drukken want wat heb ik een plezier gehad met dit werkstuk. De band is uitstekend op dreef. De saxen en fluiten van McDonald en Collins scheuren en piepen als vanouds. Het baswerk van Peter Giles klinkt als vroeger en met name het drummen van Michael Giles is uitstekend met die hard gespannen vellen en het dito geluid dat zo karakteristiek voor hem was. In de huidige line-up is hij inmiddels vervangen door ook al een oudgediende Ian Wallace. Giles kon de druk en het touren helaas niet meer aan.
Het aardige en interessante van de tracklist van dit liveconcert is dat men naast de KC-klassiekers ‘In the Court of ..’, ‘I Talk To The Wind’, ‘Epitaph’ en ‘21st Century Schizoid Man’ ruimte heeft gegeven aan werk dat de afgelopen 35 jaar live niet of minder werd uitgevoerd. Zoals ‘A Man A City’, ‘Catfood’, ‘Formentera Lady’, ‘Ladies Of The Road’ en zelfs ‘Birdman’ dat bekend is van het meesterwerk ‘McDonald and Giles’ uit 1970. Hoewel men improviseert en modificeert blijft men in alle uitvoeringen toch dicht bij het origineel, al klinkt het allemaal wat minder bombastisch dan op de studioalbums. Een en ander met behoud van de mystieke KC-sfeer die de vroege albums uitstraalden. Zanger Jakszyk kwijt zich uitstekend van zijn zangtaak en dat moet niet worden onderschat want het is geen sinecure om de karakteristieke stem van Greg Lake te vervangen. Zijn gitaarpartijen zijn ook prima, al heeft hij zich niet gewaagd aan het imiteren van het Fripperiaanse geluid. Misschien maar goed ook.
Dit album laat horen en voelen dat de heren het heerlijk vonden om weer samen te spelen en het verleden te laten herleven met niet alleen de voor de hand liggende klassieke nummers. Gelukkig is dat hier niet gebeurd door een ‘Re-Crimson’ of een ‘KC Tribute Band’ - de ziekte van deze tijd - maar door mensen die wat mij betreft het voorkeursrecht hebben om dat te doen: de componisten en uitvoerenden zèlf.
JoJo (11-2005)

Bezetting:
Ian McDonald - alto sax, flute, keys, grand piano, vocals, percussion
Michael Giles - drums, percussion and vocals
Peter Giles - bass guitar, backing vocals
Mel Collins - baritone, tenor and alto sax, flute, keys, backing vocals
Jakko M Jakszyk - lead vocals, guitar, flute, keys

Discografie:
Official Bootleg Volume One London (2002)
Official Bootleg Volume Two Live in Japan (2002)
Official Bootleg volume Three Live in Italy (2003)
Live in Japan (2005)
Pictures Of A City Live in New York (2006)

2006-12-06T03:24:00.000-08:00

Reviews X

Xaal - En Chemin (1991)

Label: Musea
Bandsite: -
Duur: 54:12
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Xaal is een Frans driemansschap dat helaas slechts twee albums heeft afgeleverd. Tot voor kort was mij alleen de curieuze naam opgevallen op allerlei sites. Toen ik ergens las dat 'En Chemin' een progressief meesterwerk zou zijn, vond ik het aan mijn symfomane en progressieve stand verplicht op nader onderzoek uit te gaan. Voor zover het valt na te gaan is de band opgericht in 1990 op initiatief van gitarist Jad Ayache. Op basis van hun live-optredens verdienden zij een contract bij Musea. Er lopen nogal wat lijntjes naar de illustere band Magma, de band die niet alleen unieke muziek maakte maar ook een eigen taal ontwikkelde. Zo behoorden Xaal en Magma tot dezelfde muziekscene en speelt één van de blazers van Magma, de trompettist Yvon Guillard, mee op 'En Chemin'.
De muziek op het instrumentale 'En Chemin', ook te verkrijgen onder de naam 'On the Way', is het best te omschrijven als progressive fusion. Beluistering doet enerzijds flarden van de jazz-rock van Brand X, Isotope en het Spaanse Iceberg langskomen; anderzijds lijkt de manier van spelen met de krachtige ritmes, de jachtige gitaar en de melodische lijnen op King Crimson ten tijde van 'Larks Tonques in Aspic'. In de meeste tracks ontbreken de keyboards, al speelt gastmuzikant Stephane Jaoui op twee van de negen nummers keyboards. Maar het geluid van de keys mis ik allerminst, aangezien Ayache avontuurlijke en warme klanken haalt uit zijn gitaar en gitaar-synthesizer.
Toen ik de schijf voor het eerst beluisterde vond ik het allemaal wat eenvormig. Maar gaandeweg kregen de nummers een 'smoel' en raakte ik zelfs gewend aan de wat dunne sound. De kracht van Xaal ligt vooral in de gedurfde afwisseling van de hoekige maar ook gejaagde ritmes met de rustiger en lieflijker passages. Is de opener 'L'Enfant af en toe wat rommelig, de melodielijn gespeeld door de gitaar is prachtig. De track 'Ballade' doet zijn naam geen eer aan want het is een stevig rocknummer met dominerende gastblazers op trompet en sax. Eén van de uitschieters is 'Le Jardin' waarin op een bijzondere manier de vroege Jethro Tull rondsluipt, wat folkelementen zijn verwerkt maar toch met name de sterke ritmesectie opvalt met daaroverheen de lustig solerende Ajache. In het zeven minuten durende en mysterieuze 'Le Vieux Chassier de Papillons' – een prachtige titel overigens – is Xaal in topvorm. De complexe compositie kent vreemde overgangen en breaks, heeft meerdere lagen, de gitaarsynthesizer speelt een hoofdrol en wat resulteert is een opzienbarende mengeling van Brand X en King Crimson. Maar de track die ik iedere keer weer opzet is het 11 minutende durende Byblos. Progressieve rock op z'n best met lang uitgesponnen solo's, heerlijke ondersteuning van de synthesizer, vreemde geluiden en een zichzelf langzaam vervormend thema.
Gevoelsmatig klopt het niet als ik 'En Chemin' het predikaat 'progressief meesterwerk' toe zou kennen. Daarvoor is de uniciteit van de muziek te gering en komen sommige composities net iets tekort. Maar, zoals de waardering laat zien, haalt Xaal op 'En Chemin' met glans de subtop. JoJo (2003)

Bezetting:
Patrick Boileau - drums, percussion
Nicholas Neimer - bass guitar
Jad Ayache - electric guitars, guitar-synth
Gasten:
Yvon Guillard - trumpet (track 2 and 8)
Alain Guillard - tenor saxophone
Stephane Jaoui - keyboards (track 2 and 8)

Discografie:
En Chemin (1991)
Seconde Ere (1995)

2006-12-06T03:16:00.000-08:00

Reviews W

Robert Walter's 20th Congress -
Giving up the Ghost (2003)

Label: Magnatude Records
Bandsite: 20 thcongress.com
Duur: 56:15
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

'Robert Walter's 20th Congress'. Het lijkt de aankondiging voor een bijeenkomst van een Amerikaanse politicus, maar het betreft hier de band van de virtuoze hammond organist Robert Walter. In Europa een nog relatief onbekende artiest maar in de States inmiddels doorgedrongen tot de subtop van de progressive jazz-rock. De uit San Diego afkomstige toetsenist groeide op met de blues van Booker T & the MG's en Ramsey Lewis en raakte daarna geïnteresseerd in soul en electronic punk. Toen hij de jazz en jazz-rock uit de jaren 60 en 70 ontdekte, smolt hij al die invloeden aaneen tot een soort groove jazz-rock die vergelijkbaar is met wat Brian Auger deed en doet met zijn Oblivion Express. Een uitgangspunt van Walter is nieuwe elementen toevoegen aan 'oude' muziek en oude elementen toevoegen aan 'nieuwe' muziek en hij houdt van experimenteren. Composities ontstaan bij hem dan ook door langdurige improvisaties in de studio en tijdens live optredens. Thema's die op die wijze opborrelen worden vastgelegd in notenschrift en later uitgewerkt. Natuurlijk geen unieke maar wel een interessante werkwijze omdat veel tot stand komt op basis van gevoel. En dat is goed te merken.
Voor wie van hoekige ritmes ('hooks') houdt en van dansbare jazz-rock is 'Giving up the Ghost' een aanrader. Het is een album dat zich leent voor beluistering in de luie stoel maar feestgangers kunnen zich er ook uitstekend mee vermaken. Er gebeurt veel op dit album, niet in de laatste plaats door de creatieve manier van musiceren van deze jonge muzikanten en door de daaraan gekoppelde durf om verschillende muziekstijlen op een gewaagde manier in een track te verwerken. Het album opent sterk met 'Glassy Winged Sharp Shooter' waarbij de bass en drums heftig inwerken op het onderlichaam en de sterke sax van Gastelum de melodie bepaalt. Walter maakt hier indruk op de electrische fender rhodes piano. 'Aquafresh' is een nummer in de Brian Augertraditie met het heerlijke geluid van de hammond organ en een jazzgroove die in het hoofd blijft zitten. Knap wordt er gemusiceerd in één van de betere tracks 'Convex + Concave'. Het ritme kan zo mee in de 'house' en 'dance', de blaasarrangementen roepen herinnering op aan Weather Report en er sijpelen naar mijn gevoel invloeden van Happy the Man door. Bij 'Circle Limit' gaan mijn gedachten uit naar de fusionband United Future Organisation, vooral door de wijze waarop Walter loos gaat op de electrische piano en zijn pianogeluiden moduleert. 'Bygones Be' is een rustpunt met mooi dwarsfluitspel van wederom Gastelum en Walter is, zowel in de ingehouden solo als in de begeleiding, een verademing.
In 'Dump Truck' stijgt men tot grote hoogte. Een weergaloze en experimentele fusion van rock, blues en jazz terwijl de gitaarsolo van Will Bernard door Lowell George van Little Feat gespeeld zou kunnen zijn. De tracks 'Easy Virtue', 'Clear All Wires', 'Giving up the Ghost', 'Bet' en 'Underbrush' zitten allen in het segment van de groove jazz, zijn wellicht wat eenvormig maar maken toch indruk door de sterke thema's die goed blijven hangen en de knappe solo's van met name Walter en ontdekking Gastelum. Het zeven minuten durende 'Sacred Secret' licht ik er nog even uit. Hoewel het niet als live nummer wordt vermeld is er in ieder geval in fragmenten sprake van. 20th Congress klinkt live toch net even anders. Het is een up-tempo feestnummer dat enigszins – met name door de energieke manier van spelen en natuurlijk door het hammond organ – in de buurt komt van Niacin. Al zijn de heren van Niacin net even wat meer getekend door levens- en speelervaring dan de jonkies van 20th Congress.
Naast de karige hoes is een minpunt van dit album het drumspel. Hoewel Sluppick en Russo het klappen van de zweep kennen en een voorname rol spelen, zijn de drums wat klinisch geproduceerd waardoor het soms ten onrechte lijkt alsof er sprake is van een drumcomputer. Maar dat drukt de pret niet. 'Giving up the Ghost' is zeer regelmatig te vinden onder mijn laserstraal. Een heerlijk album waarbij de durf en creativiteit van Walter en zijn jonge honden opvallen. Het smaakt wat mij betreft naar meer. Als u uw eigen mening wilt vormen over deze muziek, kunt u een indruk krijgen via de downloads op de site van Robert Walter's 20th Congress. JoJo (1-2004)

Bezetting:
Robert Walter - hammond organ, fender rhodes piano, synths, samples, programs, effects
Cochemea Gastelum - alto sax, amplified alto sax, flute, bass clarinet, effects
Will Bernard - guitar
Chuck Prada - percussion
Joe Russo - drums
George Sluppick - drums
Chris Stillwell - bass
Mike Frantantuno - bass

Discografie:
Spirit of '70 (1996)
Health and Fitness (1999)
Money Shot (2000)
There Goes The Neighborhood (2001)
Giving up the Ghost (2003)
Super Heavy Organ (2006)

2006-12-06T03:11:00.000-08:00

Reviews W

The Watch - Vacuum (2004)

Label: Lizard
Bandsite: Thewatch.it
Duur: 48:04
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ @ (max. score JoJo's)

Ik heb het niet zo op muzikale 'lookalikes'. Het is de materialisatie van de posters van Fish of Pink Floyd die aan de muur hangen van de tienerkamer. Hoewel het proberen te benaderen van je idolen een bepaalde passie uitstraalt die aandoenlijk is, vind ik de meeste pogingen naïef en niet geslaagd en bekruipt mij regelmatig het gevoel "bedenk zelf eens wat". Voorbeelden van bands waarbij dat gevoel zich voordoet zijn Ad Infinitum (Yes), Crucible (Genesis), Periferia del Mondo (PFM) en Simon Says (Genesis) en aan dat rijtje zouden er moeiteloos nog een aantal aan kunnen worden toegevoegd.
De Italianen van The Watch zijn hierop echter een grote uitzondering. Hoewel ook hun bronnen van invloed overduidelijk zijn - Genesis en Peter Gabriel - weten zij echter iets eigens aan de tracks en de sound toe te voegen waardoor ik het direct herken. Bovendien zijn de composities sterk en zit het muzikaal-technisch perfect in elkaar. Dat heeft er toe geleid dat het gevoel van lichte irritatie over het gebrek aan originaliteit zich slechts voordeed - en dan ook nog sporadisch - bij hun eersteling 'Twilight', die zij nog uitbrachten onder de naam The Nightwatch. Maar reeds daar openbaarde zich de hoge kwaliteit van de heren. Hetgeen zich voortzette in het schitterende album 'Ghosts'.
De ontwikkeling van de band heeft niet stilgestaan getuige hun nieuweling 'Vacuum'. Wat voorligt is een indrukwekkend album dat bol staat van de prachtige toetsen van Taglioni die immens en vol de oren binnenkomen, van de wervelende en goed geplaatste drums van Leoni en de typerende stem van Rossetti, de drijvende kracht achter The Watch. Een en ander gelardeerd met smaakvolle gitaarpartijen en dwarsfluit. Bovendien is Rossetti gelukkig ook nog gezegend met een redelijk tot goede uitspraak van het Engels, hetgeen niet van alle mediterrane zangers kan worden gezegd. De ontwikkeling van de band komt tot uiting in het feit dat de toetsen een nog belangrijker rol zijn gaan spelen, er meer rustpunten zijn toegevoegd en men tegelijkertijd wat hardere accenten heeft gelegd o.a. in het tien minuten durende titelnummer 'Vacuum'. Ondanks ook nu weer wat personele wisselingen, zijn de bandleden prima op elkaar ingespeeld en tonen zij een bepaalde 'losheid' en durf in het spel. Ze kennen elkaar blijkbaar goed want pas dan ben je in staat om durf te laten zien.
Bij de bespreking van de negen tracks (al staan er acht op de goed verzorgde hoes vermeld) weet ik eigenlijk niet waar te beginnen. Als ik er tracks uit zou lichten, doe ik andere hoogwaardige nummers tekort. Maar vooruit. 'Damage Mode' blijf ik maar draaien. Een prachtige melodielijn, een sterke opbouw en mysterieuze synths. De derde track 'Wonderland' zit vernuftig in elkaar en wordt ondersteund door mooie mellotrons. En 'Shining Bald Heads' leidt bij mij door de symfonische grandeur aan het einde tot kippenvel. In het titelnummer tenslotte trekt men alle symfonische registers open en toont men het gehele spectrum aan kwaliteiten. Een reprise van het intro 'Hills' en de daaraan gekoppelde wegstervende geluiden aan het einde vormen een waardige afsluiting en maken het album 'rond'. De aantrekkelijke lengte van 48 minuten draagt daar ook aan bij want dat stelt mij beter in staat het als een geheel te ervaren. Zijn er dan geen minpunten? Misschien één. De (samen)zang in 'Goddess' lijkt niet altijd even zuiver, maar ik sluit niet uit dat er opzet in het uitmuntende spel is.
'Vacuum' is een intrigerend en wat mij betreft emotief album. Het laat horen hoe mooi symfonische muziek kan zijn. Het laat voelen dat de onderbuik niet alleen geraakt kan worden - zoals zo vaak wordt gedacht - door dansritmes maar ook door melodielijnen en goed doordachte arrangementen. Zoals gezegd heb ik bij muzikale 'lookalikes' vaak het gevoel "bedenk zelf eens wat", bij The Watch hoop ik echter "blijf dit bedenken a.u.b.".
JoJo (11-2004)

Bezetting:
Simone Rossetti - vocals, flute, dtambou, atmospheres
Ettore Salati - electric, acoustic and 12-string guitars, bass pedals
Roberto Leoni - drums, percussion
Marco Schembri - bass guitars, electric and acoustic guitars
Sergio Taglioni - piano, mellotron, organ, moogs, synths

Discografie:
Twilight (1997/als The Nightwatch)
Ghosts (2001)
Vacuum (2004)

2006-12-06T02:59:00.000-08:00

Reviews W

Weltraumstaunen - Weltraumstaunen (2001)

Label: Nasoni Records
Bandsite: Weltraumstaunen.de
Duur: 47:51 (excl. 'ghost track')
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Om het beeld van de Duitse psychedelische- en spacerock scène nog iets scherper te stellen wil ik hier aandacht besteden aan Weltraumstaunen, een studioproject van Dave Schmidt uit 2001. Voor wat achtergronden van deze scène verwijs ik naar recensies van Sula Bassana en de band Vibravoid (zie reviews onder 'S' en 'V'). Kort door de bocht worden deze artiesten en bands sterk beïnvloed door Gong en door Pink Floyd in hun beginjaren, maar weten zij een significant eigen geluid en persoonlijke toets toe te voegen. Dat laatste geldt helaas slechts ten dele voor Weltraumstaunen. Bovendien ligt het geluid en de stijl van deze band in een aantal tracks wat meer in de richting van de solo-albums van ex-Gonglid Steve Hillage.
Associaties met Hillage maar ook met Ozric Tentacles doen met name opgeld in de eerste tracks 'Pollenflug' en 'Clockline'. Geen schokkende maar prima en lekker in het gehoor liggende up-tempo en gitaargedomineerde spacesongs. De voeten en handen gaan al gauw meebewegen op de pakkende ritmes. De volgende twee composities zijn echter doordrenkt met Pink Floyd ten tijde van 'Meddle'. 'Kraut' vind ik op zichzelf heerlijk klinken, al zijn de typische en voor iedere progressieve rockliefhebber bekende 'Echoes-piepjes' schaamteloos als uitgangspunt genomen. Hoewel ik moet toegeven dat de leden van Weltraumstaunen vaardig met dat uitgangspunt spelen en jongleren.
Het ruim 21 minuten durende en volgens mij met name door improvisatie tot stand gekomen 'Astonished ….. Like the Universe', is lekker freaky en experimenteel. Het plezier dat men had tijdens het maken van deze track spettert er weliswaar af, maar er had wat mij betreft een overdosis minder Floyd in gemogen. Zelfs de ritmes komen bijna naadloos uit 'Echoes'. Het album sluit af met het curieuze 'Last Flight', waar vreemde stemmen en geluiden mij meevoeren naar de weldadige stilte die volgt. Geheel in stijl volgt na 19 minuten absolute stilte nog een 'ghost track' c.q. wat 'ghost noises'.
Zaken in retrospectief zetten kan prima zijn op zijn tijd, maar wat ik waardeer bij bijvoorbeeld Vibravoid is dat die band daar iets eigens aan toevoegt. Wat Dave Schmidt ook goed lukt bij Sula Bassana. Maar hier gebeurt dat veel te weinig. Wat resteert is de indruk dat een significant deel van de tracks net zo goed demo's of studioprobeersels van de echte Floyd hadden kunnen zijn. Van die verloren gewaande tapes die jaren nadien in de krochten van The Abbey Road Studios worden gevonden. Ik zou het nog hebben geloofd ook en dat is op zichzelf een kwaliteit. De band haalt hier weliswaar een voldoende, maar Dave Schmidt cs. kunnen meer. Helaas laten ze dat te weinig horen op het overigens in een mooie en treffende hoes gestoken 'Weltraumstaunen'. JoJo (8-2004)

Bezetting:
Dave Schmidt - guitars, bass, synthesizer, organ, drumprogramming, drums and voices
Andy Heinrich - vocals, guitars, drums, organ, synthesizer and sounds
Silk Heinrich - bass and vocals

Discografie:
Weltraumstaunen (LP 1999/CD 2001)
Weltraumwelt (LP 2004)

2006-12-06T02:44:00.000-08:00

Reviews W

White Willow - Storm Season (2004)

Label: The Laser's Edge
Bandsite: Whitewillow.net
Duur: 47:24
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ (uit max. 5 JoJo's)

White Willow kon een potje bij mij breken. Ondanks het feit dat men het niveau van het debuut 'Ignis Fatuus' op de vervolgalbums niet altijd haalde, werden de schijven frequent beluisterd. De donkere muziek waarin de poolnacht schemert en waarin slechts af en toe een straaltje midzomernacht doorbreekt, raakte mij - zelfs bij de wat mindere werkstukken - keer op keer. Ik kon mij laven aan de weldadige somberheid en werd daar paradoxaal genoeg soms nog vrolijk van ook. Maar het potje is door 'Storm Season' nu echt uiteengevallen in duizend stukken en hoogstwaarschijnlijk slechts nog met moeite te restaureren. Wat is er dan mis met dit laatste wapenfeit?
Wat bij White Willow altijd hoog scoorde waren de prima composities, de prachtige mellotrons die bij uitstek geschikt zijn om Scandinavische sferen te verbeelden, de afwisseling tussen de tracks, de verrassingen in de nummers en 'last but not least' de muzikaal-technische kwaliteiten van Jacob Holm-Lupo en consorten. De hoge scores op deze onderdelen worden op het wat meer door gitaren gedomineerde 'Storm Season' soms maar vaker niet gehaald. En dat zit met name in de eenvormigheid van de tracks en de twijfelachtige kwaliteit van de zangeres. Sylvia Erichsen zingt in het hoog uitermate geknepen en onzuiver. Luister maar eens naar haar stem in de compositorisch acceptabele openingstrack 'Chemical Sunset'. Ik heb gelukkig geen hond maar als ik er een had dan zou hij jankend en in overspannen toestand het pand verlaten. In combinatie met bepaalde arrangementen, zoals in 'Soulburn', zit de zang wat mij betreft zelfs in de valse regionen. In ieder geval is de 'match' en de synergie afwezig tussen de toetsen en gitaren enerzijds en de vocalen anderzijds.
'Sally Left' is een redelijk maar in de White Willow catalogus niet bijster origineel nummer waarin de viool mooi klinkt, de mellotrons dreigend ondersteuning bieden en Johannes Saeboe een prima Floydiaanse gitaarsolo laat horen. 'Endless Science' kent een mooi, tokkelend gitaarthema en een wat jazzy tussenstukje. De zang klinkt echter oppervlakkig. 'Soulburn' begint veelbelovend met invloeden van King Crimson en zang van Finn Coren maar als het refrein aanbreekt en Erichsen invalt ontspoort men zoals gezegd vocaal volledig en is de 'match' tussen toetsen, gitaren en stem ver te zoeken. 'Insomnia' bevat een heerlijk dromerig klinkend orgel, verrast gelukkig wel door breaks en wendingen en heeft van die ingetogen delen à la King Crimson met de mellotron op de achtergrond. De melodie in de titeltrack komt mij wederom bekend voor en is matig gezongen. Het album sluit af met het door gitaren gedomineerde 'Nightside of Eden' waarin de band kundig van leer trekt, de orgelsolo op de Hammond B3 geweldig klinkt maar de zang, het wordt eentonig en dat is een goed woord in dit verband, wederom zorgt voor puntenaftrek. Gelukkig sluit, om de pijn te verzachten, een heerlijke symfonische gitaarsolo deze track en het album af.
White Willow heeft met 'Storm Season' het minste album in haar historie afgeleverd. Een potje konden ze bij mij breken maar het ligt nu welhaast onherstelbaar aan gruzelementen. Er zal veel herstelwerk nodig zijn om mij in de toekomst weer te kunnen overtuigen. Of gloort er licht in de duisternis van de poolnacht? Zangeres Sylvia Erichsen schijnt na de opnames van 'Storm Season' met de noorderzon vertrokken te zijn en is inmiddels vervangen door Trude Eidtang. Een driewerf "Hoera!" Dat biedt perspectief voor de toekomst. JoJo (11-2004)

Bezetting:
Jacob Holm-Lupo - electric, acoustic and classical guitars, keyboards
Johannes Saeboe - electric guitars, electric baryton guitar
Sylvia Erichsen - vocals
Lars Frederik Froislie - piano, mellotron M400, hammond B3, mini-moog, synthesizers, fender rhodes, wurlitzer, glockenspiel
Marthe Berger Walthinsen - 4 & 5 string bass guitar, tambourine
Aage Moltke Schou - drums, percussion
Ketil Vestrum Einarsen - flutes, microsynth, tambourine
Sigrun Eng - cello
Finn Coren - vocal
Teresa K. Aslanian - ghost voice

Discografie:
Ignis Fatuus (1995)
Ex Tenebris (1998)
Sacrament (2000)
Storm Season (2004)
Signal to Noise (2006) (zie Reviews 2006)

2006-12-06T02:18:00.000-08:00

Reviews W

Robert Wyatt - Cuckooland (2003)

Label: Rykodisc
Bandsite: Rykodisc.com
Duur: 75:46
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Het platenlabel 'Rykodisc', o.a. bekend door de catalogus van wijlen Frank Zappa, grossiert in de wat meer obscure artiesten. Muzikanten die eens in de zoveel jaar een album uitbrengen en verder in afzondering hun leven leiden. Robert Wyatt, de vroegere drummer van de legendarische Soft Machine en van Matching Mole, is één van hen. Na zijn dramatische val in 1972 en zijn onvermogen om sindsdien te drummen leeft hij min of meer als kluizenaar, samen met zijn onafscheidelijke Alfreda 'Alfie' Benge die op zijn solo-albums en ook op 'Cuckooland' haar stem laat horen.
Robert Wyatt maakt muziek en heeft een stem waar je van houdt of niet. Een middenweg is nauwelijks mogelijk. De stembanden kraken aan alle kanten en Wyatt begeeft zich nog steeds in de hogere regionen van de toonladder. En de muziek is 'weird' en absurd, waarbij het lijkt alsof de songs in een geheel andere wereld tot stand zijn gekomen. Een droomwereld waarin een romantisch verlangen naar vroeger, naar de tijd waarin geesten zich nog in de donkere bossen vertoonden, de trollen in de mist dansten en heksen je buurvrouw waren. Maar Wyatt is zeker niet autistisch voor de barre werkelijkheid van de moderne samenleving. Als je de teksten meeleest zoals in de vierde track 'The Forest' dan neemt hij je via een geheim pad vanuit het mystieke maar aantrekkelijke bos mee naar de verschrikkingen van Auschwitz en de dodenkampen in Lety. Daarmee laat hij zien hoe mooi het zou kunnen zijn en hoe erg het feitelijk is. En dat doet hij vaker op deze schijf. Zo denk je dat Wyatt 'slechts' de lieflijkheid van een schaap bezingt, in het volgende couplet van 'Life is Sheep' declameert hij 'Live is sheep if you live on a farm. Instead of names the animals all have numbers. So you won't get too attached'.
Ook op dit album van Wyatt overheersen de prachtige klanktapijten van piano en keyboards, de vervormde trompetten en trombones die we ook al kennen van zijn meesterwerk 'Rock Bottom' en de ijle vocale harmonieën die als een warme deken over de instrumenten hangen. En zoals zo vaak omringt hij zich met louter topmuzikanten zoals David Gilmour, Brian Eno en Phil Manzanera. Door de ijlheid van de produktie en de stemmen heeft 'Cuckooland' de sfeer van 'ambient music' maar er schemert veel jazz doorheen.
Het album bestaat uit twee delen 'neither here …' en '… nor there, die qua sfeer niet veel van elkaar verschillen. De twee delen zijn gescheiden door dertig seconden stilte, volgens Wyatt 'A suitable place for those with tired ears to pause and resume listening later'. Uitschieters zijn wat mij betreft het eerdergenoemde 'The Forest', het tekstueel en compositorisch sterke 'Old Europe' waarin Wyatt zelfs weer drumt, het mysterieuze "Beware' en het vreemde 'Life is Sheep'. Maar er staan wat mij betreft geen zwakke nummers op 'Cuckooland', hoewel het Zuid-Amerikaans getinte 'Insensatez' mij minder bevalt. Te vrolijk en te aards in vergelijking met de sfeer die de rest uitademt.
Oudgediende Wyatt heeft zoals zo vaak weer een indrukwekkend werkstuk afgeleverd, waarvan de kwaliteit ook tot uitdrukking komt in de schitterende door zijn vrouw ontworpen hoes. Het album geeft de mogelijkheid tot romantisch wegdromen maar zet ook aan tot nadenken. Wat dat aangaat zet Wyatt de luisteraar zowel tekstueel als muzikaal soms op het verkeerde been om hem of haar uiteindelijk weer met beide benen op de grond terecht te laten komen. Dat is een te koesteren kwaliteit. JoJo (12-2003)

Bezetting:
Robert Wyatt - vocals, cornet, keyboards, trumpet, percussion
Met o.a.
Alfreda Benge - vocals
David Gilmour - guitar
Brian Eno - voices
Phil Manzanera - vocals
Karen Mantler - vocals, keyboards, harmonica
Michael Evans - drums
Gilad Atzmon - saxes, clarinet
Annie Whitehead - trombone

Discografie:
The End of an Ear (1971)
Rock Bottom (1974)
Ruth Is Stranger Than Richard (1975)
The Animals Film (1982,
Soundtrack)1982-84 (1984)
Nothing Can Stop Us (1985)
Old Rottenhat (1986)
Dondestan (1991)
A Short Break (1992)
Mid-Eighties (1993)
Flotsam Jetsam (1994, compilation)
Shleep (1997)
Cuckooland (2003)
Solar Flares Burn For You (2003)

2006-12-04T05:35:00.000-08:00

Reviews Y

Stomu Yamashta –
The Complete Go Sessions
(1976/1977)

Label: Raven Records
Bandsite: -
Duur: 71:45 + 75:31
Reviewer: JoJo
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)
Go @ @ @ Go Live @ @ Go Too @ @ @ @ @

Toen ik las over de release van ‘The Complete Go Sessions’ van Stomu Yamashta dacht ik te maken hebben met een uitgave vol ‘outtakes’, bonustracks en ‘rehearsals’. Doorgaans overbodig materiaal. Gelukkig bleek het te gaan om een hernieuwde uitgave van de drie albums van Stomu Yamashta’s project ‘Go’, helaas niet geremastered en nu verspreid over twee discs in een netjes verzorgde uitgave. Een goed initiatief omdat die werken al lang ‘out of print’ waren.
Japanner Stomu Yamashta is een artiest die zich voornamelijk in het avant-garde circuit beweegt en zich daarin vaak richt op het componeren van muziek voor films en theaterstukken. Het segment waarin illustere namen als Steve Reich, Phillip Glass en Michael Nyman zeer succesvol zijn. Yamashta is er in de ruim drie decennia dat hij actief is niet in geslaagd om zich in die hoek definitief als grote naam te vestigen. Althans op het Westerse grondgebied van dat segment. In Japan is hij beduidend succesvoller. Zo af en toe maakte Yamashta uitstapjes naar de wondere wereld van de (progressieve) rock.
Het project ‘Go’ uit midden jaren zeventig is daarvan het meeste bekende voorbeeld. De titel verwijst naar het bordspel waarin tegengestelden als toeval en bewuste strategie, realiteit en fantasie, verlies en winst een rol kunnen spelen, gelijk het leven. In het project wist hij mensen als Steve Winwood, Michael Shrieve, Al Dimeola en Klaus Schulze aan zich te binden. Daarna hebben we in onze contreien nog maar weinig van de man vernomen. Nu speelt dus de heruitgave van genoemde drie albums, die ik hier per stuk bespreek met uiteenlopende waarderingen.

Go (1976)
Dit eerste hoofdstuk in de trilogie ‘Go’ begint veelbelovend met het prachtige en gevoelige ‘Solitude’ waar de strijkers op korte afstand de melodie volgen en Winwood breekbaar, hij zou niet anders kunnen, een relatief korte tekst zingt over eenzaamheid en andere ellende. ‘Nature’ en ‘Air Over’ vormen onheilspellende intermezzi als opmaten voor ‘Crossing the Line’. Een redelijk nummer, gezongen door Winwood. De uitwerking is een andere dan Winwood’s thuisband zou hebben gegeven, maar ik weet zeker dat het ook als compositie de ballotage bij Traffic niet zou hebben doorstaan. Het up-tempo en ritmische ‘Man of Leo’ is een matige track met een simplistisch themaatje, een slecht geplaatste en zeer lelijk klinkende kerkklok en trompetten die schallen alsof ze uit een Casio’tje komen. De prima gitaarpartijen van Dimeola maken echter weer wat goed.
En dat geldt voor veel tracks op deze schijf. De individuele prestaties zijn vaak goed tot uitstekend maar de composities, zeker daar waar het de songs betreft, blijven hangen op gemiddeld niveau. En daar is Yamashta zèlf voor verantwoordelijk. Dieptepunt is ‘Ghost Machine’ dat ik als ronduit slecht beschouw. Een draak van een compositie. Het van Traffic bekende ‘Winner/Loser’ is natuurlijk prima maar hoort in het geheel niet thuis op ‘Go’ en wordt enigszins verziekt door de overbodige strijkers. De muzikale ‘tussenstukken’ zoals ‘Stellar, ‘Space Requiem’ en ‘Carnival’ zijn daarentegen sfeerbepalend en van hogere progressieve kwaliteit, met name door de creativiteit van Schulze op keyboards en de experimentele percussie van Shrieve.
Het geheel overziende kom ik, zelfs na dertig jaar rijping, tot krap drie JoJo's. En die score komt dan nog zo hoog door de instrumentale fragmenten op ‘Go’.

Go Live (1976)
Dit album bevat een liveregistratie van het ‘Go’ album waarbij de tracklist door elkaar is gehusseld. Ook hier heeft Winwood een sleutelrol en zingt zeer ‘soulful’. Zijn stem is zo karakteristiek dat er onvermijdelijk veel associaties zijn met Traffic en Blind Faith. Per saldo is er dan ook vaker sprake van rock dan van progressieve rock.
Bij het oorspronkelijke verschijnen en ook nu ervaar ik ‘Go Live’ als rommelig. Het vormt geen geheel, wellicht door het veranderen van de volgorde van de tracks - ik ga er altijd maar vanuit dat die niet voor niets in een andere volgorde stonden op het studioalbum - en ook de band is niet op elkaar ingespeeld. Je hoort dat men elkaar zoekt zonder elkaar te vinden, met als gevolg doelloos gefröbel. ‘Man of Leo’ is daarvan niet de enige maar wel de beste illustratie. Toch vreemd voor zulke grote namen. Het achtergrondkoortje is het zwakst van allen. Wat niet betekent dat er geen mooie momenten zijn op te tekenen in het drumwerk van Shrieve of de scheurende gitaarsoli van Dimeola in o.a. ‘Crossing the Line’. Men weet echter live absoluut de sfeer niet te raken die het studioalbum wel bezit. Ik had verwacht dit livealbum na zoveel jaren positiever te ervaren. Ik vind het echter nog net zo matig als voorheen.

Go Too (1977)
De absolute kroon op het project zette Yamashta met ‘Go Too’. Winwood maakte toen geen deel meer uit van het project. Ik vond en vind dat absoluut geen gemis. Ik ben een groot fan van hem en vooral van Traffic, maar zijn kenmerkende stem trok een te sterke wissel op het geluid van het project.
Op ‘Go Too’ laten de projectleden horen dat zij zowel compositorisch als muzikaal-technisch hun draai hebben gevonden. Het gebruik van meerdere zangers leidt bovendien tot meer variatie. De toevoeging van Linda Lewis, met haar geknepen stem voor sommigen een bezoeking maar voor mij een revelatie, geeft het geheel meer ‘soul’. Het album kent ook de structuur die ‘Go’ node miste: het is ‘rond’ met een ‘Prelude’ als kop en het prachtige ‘Ecliptic’ als staart met de zes tussenliggende tracks als weldadige ‘body’. Waarin het wervelende ‘Seen You Before - met een excellerende Dimeola - en het emotievolle ‘Mysteries of Love’ de ruggengraat vormen. Hoe mooi klinken in deze track de zang van Lewis en Jess Roden, de prachtig geproduceerde gitaarsolo van Pat Thrall en de ondersteunende orkestrale arrangementen van Martin ‘Caravan’ Ford. Koude rillingen die zich zonder moeite voortzetten in ‘Wheels of Fortune’ en ‘Beauty’. Deze laatste met een fenomenale gitaarpartij van Dimeola en prachtige onderwatergeluiden van walvissen. Waren de songs op ‘Go’ op het randje, hier is zonder uitzondering sprake van meer dan uitstekende songs.
‘Go Too’ maakte mij toen en nu duidelijk dat progressieve elementen heel goed kunnen samengaan met soul en funky ritmes. Hetgeen tot op heden te weinig gebeurt. ‘Go Too’ is een meesterwerk dat veel goed maakt van het behoorlijke puntenverlies dat de twee andere delen van de trilogie veroorzaakten.
JoJo (12-2005)

Bezetting
o.a:
Stomu Yamashta - percussion, piano
Steve Winwood - vocals, keyboards
Michael Shrieve - drums, percussion
Klaus Schulze - keyboards
Al Dimeola - acoustic and electric guitars
Pat Thrall - guitars
Linda Lewis - vocals
Jess Roden - vocals

Discografie (selectie)
Red Buddha (1971)
Floating Music (1972)
Contemporary Works(1972)
The Man From the East (1973)
Freedom Is Frightening (1973)
Takemitsu Ishi(1973)
One By One (1974)
Raindog (1975)
Go (1976)
Go Live (1976)
Go Too (1977)
Hito (1980)
Iroha (1981)
Sea & Sky (1983)
Kukai (1984)
Listen to the Future, Volume 1 (2001)
Tofu (2002)

2006-12-04T05:15:00.000-08:00

Reviews V

Janos Varga Project -
The Wings of Revelation I (2000)

Label: Periferic Records
Bandsite: www.guitar9.com
Duur: 47:57
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

De gitaarwizard en keyboardspeler Janos Varga loopt al heel wat jaren mee in de progressive scene. Samen met Istvan Kiraly speelde hij van 1981 tot 1994 in de Hongaarse band East, waarmee zij zes albums opnamen. Bij mij nog onbekend maar hun album 'Hûség' (1982) schijnt een symfonisch meesterwerk te zijn. De kwaliteit van dit meest recente project van Varga maakt in ieder geval nieuwsgierig naar de catalogus van East. Overigens leveren zijn beide kompanen Istvan Kiraly en Zoltan Lengyel bijdragen aan After Crying.
'Wings of Revelation' is een werkstuk dat gekarakteriseerd kan worden als excellente instrumentale progressive rock. Meestal komen vergelijkingen met andere bands terecht in eenzelfde muzieksegment. Maar beluistering van deze schijf leidt enerzijds tot associaties met vooral Pink Floyd en in mindere mate Camel als het gaat om de rustiger, atmosferische passages. Varga schaart zich daarin met zijn gitaarspel in de rij die wordt aangevoerd door David Gilmour en Andrew Latimer. Anderzijds hoor ik in de up tempo en complexere tracks en passages The Mahavishnu Orchestra doorklinken ten tijde van 'Visions of the Emerald Beyond' en 'Birds of Fire'. En u zult het met mij eens zijn: Pink Floyd en Mahavishnu liggen mijlenver uit elkaar. Toch komt het bij Varga c.s. allemaal op hoog niveau voorbij. De band en met name Varga zelf schijnt live een ware sensatie te zijn. En daar kan ik mij van alles bij voorstellen.
Het album opent met het uit zes delen bestaande 'I Must Be Going'waarin goed in het gehoor liggende thema's worden aangekleed met virtuoze gitaarsolo's en zowel ingetogen als ruw maar doordacht keyboardspel van Zoltan Lengyel. Door de afwisseling en verrassende wendingen zijn de 19 minuten voorbij voordat je het weet. Het is een doos van Pandora waaruit iedere keer weer nieuwe dingen tevoorschijn komen. En dat geldt eigenlijk ook voor de rest. Andere hoogtepunten zijn 'Matching Souls' waarin in de jazz-rock traditie à la Mahavishu wordt gesoleerd door gitaar en synthesizer alsof de duivel hen op de hielen zit. Via de rustiger en sfeervolle intermezzi, zoals delen van 'All I Can Give', komen we uit bij het titelnummer dat het geheel afsluit. De band gaat hier loos, ontspoort en men vindt elkaar weer aan het einde. Vooral dit nummer smaakt naar een live optreden van deze band, al zullen deze Hongaren Nederland niet snel aandoen denk ik.
Het art-work is goed verzorgd maar niet bijzonder. Het bevat wel een overzicht met alle releases die door de betrokken zijn uitgebracht zowel solo als in groepsverband (bijvoorbeeld in East, Art Reaktor en Energy Project). Janos Varga en zijn kameraden zijn een ware revelatie voor mij. Zoals men op de hoes vermeldt "This music is a step into a world, where fantasies fly high and nothing can stop the wings of revelation, where past meets present". Zo is het en zo klinkt het ook. Op naar het vervolg 'Wings of Revelation II'.
JoJo (2003).

Bezetting:
Istvan Kiraly - drums
Zoltan Lengyel - piano, keyboard solos
Janos Varga - guitars, keyboards

Discografie:
Janos Varga Project
Into the Light (1998)
Wings of Revelation I (2000)
Wings of Revelation II (2002)
East
Jatekok (1981)
Huseg (1982)
The Victim (1984)
A Szerelem Sivataga (1988)
Két Arc (live) (1994)
Radio Babel (1994)

2006-12-04T05:05:00.000-08:00

Reviews V

Vibravoid - Void Vibration (2002)

Label: Nasoni Records Berlin
Bandsite: Vibravoid.de
Duur: 42:44
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Op mijn voordurende zoektocht naar nieuwe muziek, belandde ik enige tijd terug in de Duitse scène van psychedelische- en spacerock. Deze scène herbergt een afgeladen kweekvijver aan talent: Weltraumstaunen, Sula Bassana (zie review onder 'S'), Liquid Vision, Zone Six, Colour Haze, Mandragora Light Show Society en Guru Guru zijn slechts een paar voorbeelden. Deze bands halen hun inspiratie uit en gaan voort op de psychedelische paden die o.a. Hawkwind, Gong en de vroege Pink Floyd hebben uitgezet. Zij voegen daar hun eigen geluid aan toe en zetten hedendaagse technieken in om geluidseffecten en vaak dansbare ritmes te creëren. Verder zijn zij verbonden door een rode draad in hun retro artwork met invloeden vanuit de Pop Art en Flower Power en brengen zij doorgaans hun albums niet slechts op CD uit maar ook op vinyl. Vibravoid is ook één van die loten aan in dit geval de Berlijnse stam.
Hun tweede album 'Void Vibration' uit 2002 heeft mij aangenaam verrast en siert regelmatig de laserstraal. Vibravoid is in staat zowel loos te gaan in experimentele spacetracks als ook goede en melodieuze songs te schrijven die direct blijven hangen. Met name in de up tempo songs gebruiken zij de theremin. De theremin werd ooit in 1918 bedacht door Leon Theremin en is een elektronisch muziekinstrument dat kan worden bespeeld zonder het aan te raken. Er zijn één of soms ook twee antennes aan bevestigd waaromheen zich elektromagnetische velden bevinden. Door het bewegen van de handen binnen die velden kan geluid worden opgewekt en kan de toonhoogte en het volume van een toongenerator worden beïnvloed. De meest vreemde geluiden zijn het gevolg. Het instrument werd o.a. gebruikt door Captain Beefheart en zelfs door The Beach Boys op hun legendarische album 'Pet Sounds'. Op dit moment zetten o.a. Radiohead en nu dus ook Vibravoid het in tijdens live-optredens en studio-opnames.
De theremin wordt al direct beroerd in het hallucinerende openingsnummer 'Black and White'. Christian K. zingt hier lispelend à la Syd Barrett , de gitaren en synths klinken heerlijk spacy en de vreemde geluiden uit de theremin vliegen om de oren. Een opening die staat. 'Creepy People' is vervolgens een voorbeeld van een prima, relatief rustige song met een pakkend refrein. Mijn zoon van zes ging bij beluistering direct dansen als een eng spook met grijpende vingers. Dat zegt wellicht iets over hem maar zeker over het vermogen van Vibravoid om de juiste stemming over te brengen. Een hoogtepunt vind ik 'Adjustment' dat zeer vernuftig in elkaar steekt, veel Floydsfeer heeft en verrassende breaks kent. Ik kan er niet rustig bij blijven zitten. Ten overvloede is overigens ook de singleversie van dit nummer als bonustrack toegevoegd.
Een hoogtepunt wordt wederom bereikt in 'Echovoid' waarin een sitar het thema bepaalt. De track ontwikkelt zich langzaam maar zeker en duurt wellicht wat lang. Maar om in hoger sferen te komen is dat natuurlijk ook nodig. Via de spacepunk van 'Vivid Vision' met lijntjes naar The Ramones en het korte elektronische intermezzo 'Electrovoid', belanden we bij 'Void Vibration'. Een geweldig nummer van ruim twaalf minuten waarop ik kan wegdromen en dat perfect past bij de landerige sfeer die er momenteel door het bloedwarme weer hangt. Alleen bij minuut acht ligt een cesuur. Wat dan volgt is een vier minuten durende hersenspoeling met geordende herrie van feedback distortion, wapperende handen om de theremin en synthsequences. Het getuigt van durf om dit te doen en het zal niet door iedereen gewaardeerd worden maar ik heb dit soort muziek af en toe nodig. De schijf sluit in zinsbegoochelende stijl af met 'Silent Screams'. Een dreigend nummer waarin enge stemmen bezweringen over mij uitstrooien zoals het cliché "love is freedom" en, speciaal voor de vegetariërs onder ons, "meat is murder".
Vibravoid heeft met 'Void Vibration' mijn hart en natuurlijk met name de geest gestolen. Het album biedt een smaakvolle reis door de underground van de muziekhistorie waarbij het vervoermiddel wordt gevormd door de hedendaagse technieken en compositorische kwaliteiten van deze Berlijners. Op naar de aanschaf van de rest van hun catalogus.
JoJo (8-2004)

Bezetting:
Sven S - percussion
Peter M - bass narcotics
Michael G - synthi, theremin, effects
Christian K - guitar, vocals, theremin, sitar, synthi, effects

Discografie:
2001 (CD 2000/LP 2003)
Void Vibration (CD 2002/LP 2003)
Phasenvoid/Retronique (with Sula Bassana/ CD 2003)
Turned in Acid (CD/LP 2003)
Verder vele 7' singles en compilatie-albums

2006-12-03T06:04:00.000-08:00

Reviews T

Ty Tabor – Rock Garden (2006)

Label: Inside Out Music
Bandsite: www.tytabor.net
Duur: 45:58
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Het lijkt wel alsof men in de hardere regionen van de progrock wedijvert in het verkrijgen van de prijs voor de meest afzichtelijke hoes. Schreef ik bij de laatste Sherinian (zie Reviews S) al over een aaneenschakeling van gemeenplaatsen, de hoes van ‘Rock Garden’ van Ty Tabor is typografisch en ontwerptechnisch een gedrocht. Slechter en lelijker kan bijna niet. Dit geldt echter geenszins voor de muziek. Dit derde solowerk van Tabor bevat rock op een stevig fundament, met een progressieve ondertoon en veel Beatle-invloeden in de composities en vooral ook in de (samen)zang waarin hij neigt naar Lennon. En soms ontwaar ik in zijn klank en dictie ook een ander idool van Tabor: Alice Cooper. Verwacht geen geweld à la Platypus of King’s X – respectievelijk de vroegere en huidige werkgever van deze klassegitarist – want daar is op deze relatief ingetogen schijf weinig van terug te vinden. De meeste associaties heb ik nog met The Jelly Jam, het prima project waar hij ook al twee albums deel van uitmaakt.
Tabor kiest voor melodie en voor een traditionele songopbouw en dat levert een heerlijk album op dat heel sterk aftrapt met ‘Ride’. Zo’n track waarvan je de refreinen na beluistering de gehele dag niet meer uit het hoofd krijgt, als je dat al zou willen, en het ritme aanstekelijk werkt. Het laatste deel van de track kent van die lekkere rinkelende en tinkelende akkoorden van de rhythm guitar waaroverheen Tabor uitbundig soleert. Deze karakteristiek geldt tevens voor ‘I Know What I’m Missing’ - waar Tabor volgens mij te laag inzet met zijn stem - voor de ballade ‘Beautiful Sky’ en voor ‘Afraid’ met een heerlijke naar George Harrison verwijzende ‘slide’. ”Mensen zijn niet bang, ze leren bang te zijn”, zingt Tabor. Zo is het. Uitschieter vind ik het agressieve ‘Play’ dat een progressieve boventoon heeft vanwege het bescheiden experiment en de complexe meerlagige structuur. Progressief en dat terwijl er op het gehele album geen toetsen worden gebruikt. Ik mis ze ook geen moment. Deze loftuitingen gelden ook voor de overige vijf tracks. Die zijn in de goede zin van het woord meer van hetzelfde. Met uitzondering dan van de matige track ‘She’s A Tree’ met een enigszins lachwekkende tekst - je zal je vriendin maar vergelijken met een boom - maar met name vanwege de oppervlakkigheid en naar ‘middle-of-the road’ neigend gemak.
Tabor is een artiest die naast zijn begenadigde kwaliteiten als gitarist de kunst van het ‘songwriten’ uitstekend beheerst. Tijdens een eventuele zoektocht naar melodieuze rock met enige diepgang kan ‘Rock Garden’ dan ook met een gerust hart worden aangeschaft. Leg wel de hoes consequent uit het zicht. Dan bezwaart die visuele ergernis het luisterplezier tenminste niet.
JoJo (08-2006)

Bezetting:
Ty Tabor - guitars, bass, vocals and background vocals
Jerry Gaskill - drums
Wally Farkus - some lead and rhythm guitars
Christian Nesmith - bass, background vocals

Discografie:
Moonflower Lane (1998)
Safety (2002)
Rock Garden (2006)

2006-12-01T05:46:00.001-08:00

Reviews T

Tiles - Fence the Clear (1997)

Label: Inside Out Music
Bandsite: Tiles
Duur: 57:42
Recensent: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

De superlatieven voor de progressieve rockband Tiles zijn immens. Ian Anderson van Jethro Tull noemt hen "...one of the brighter hopes for the musical millennium". En Mike Portnoy van Dream Theater stelt over 'Presents of Mind', hun meest recente werkstuk, "It's the CD I've been waiting for Rush to make in recent years". Zijn deze loftuitingen terecht of wordt de lat te hoog gelegd voor deze band uit Detroit? Ik zal proberen een voorlopig antwoord te geven aan de hand van hun vorige studio-album 'Fence the Clear' uit alweer 1997.
Toen ik dit album de eerste malen beluisterde was ik enigszins teleurgesteld omdat ik niet los kon komen van de gedachte dat ik naar een tweede Rush zat te luisteren. Niet zozeer door de zang, want de stem van de prima zanger Paul Rarick heeft een andere aanzet en beweegt zich op een andere toonhoogte dan die van Geddy Lee. De overeenkomst met Rush zit met name in de synergie tussen de gitaar en de ritmesectie: hoekige ritmes met die typische breaks waar de gitaar in meegaat – of andersom desgewenst – soms gelardeerd met begeleidende accenten van de keyboards. Een werkwijze die Rush ook bijna altijd volgt. Samenwerking met de Rush-producer/engineer Terry Brown doopte vervolgens ook het geluid van deze schijf in een Rush-saus. Maar gaandeweg is het mij gelukt om op 'Fence the Clear' de Tiles-eigen elementen te vinden.
Bij het doorgronden van een album let ik meestal pas in tweede of latere instantie op de teksten. Primair staat voor mij de muziek. Hoewel dat ook hier gold, vielen de teksten van Chris Herin mij snel op. De wijze waarop zij de mens in deze complexe maatschappij centraal stellen, spreekt mij zeer aan. Zonder nu direct Tiles neer te zetten als een maatschappijkritische band, blijkt wel dat zij verder kijken dan hun neus lang is en zich niet uitsluitend verlaten op de meer filosofisch en mythologisch getinte teksten zoals die gewoon zijn in het progressieve en symfonische muzieksegment. "Politicians voting for bureaucracy, with no regard for you or me", een zin uit de track 'Beneath the Surface', is mij dan ook uit het hart gegrepen en doet kond van een blijkbaar universele frustratie. Het beeld dat de gewone burgers slechts de stukken en dan met name de pionnen op het schaakbord van de macht zijn, is dan ook een veelgebruikte en rake metafoor in de teksten van Tiles.
De composities op 'Fence the Clear' zijn allen sterk te noemen. Goede melodieën, krachtig en technisch hoogstaand spel waarin het samenspel belangrijker blijkt dan de individuele solo's want die zijn hier op één hand te tellen. Een aantal tracks springt in het oog. Zo is daar 'Cactus Valley'. Een prachtig nummer met een intro waarbij je je in de zinderende hitte van de vallei waant. De meer hard rock georiënteerde en gezongen passages in dit nummer worden smaakvol afgewisseld met onverwachte breaks en vreemde instrumentale wendingen. 'The Wading Pool' vormt een indrukwekkend rustpunt op 'Fence the Clear'. De akoestische gitaar van Chris Herin speelt een voorname en subtiele rol en de sterke zang van Rarick roept herinneringen op aan David Byron van Uriah Heep. 'Changing the Guard' begint zeer symfonisch met mandolineklanken en mooie ondersteunende arrangementen van de synthesizers. Het refrein is sterk en kent meerdere lagen. Niet gemakkelijk om te zingen maar Rarick redt zich met verve. Absoluut hoogtepunt is het afsluitende en bijna 15 minuten durende 'Checkerboards'. Tiles leeft zich hier volledig uit en laat alles aan bod komen: hard rock, symfonische passages, complexe ritmes en breaks. En refererend aan een eerdere opmerking over de burgers als pionnen op het schaakbord, sluit men af met de dramatische tekst 'We don't know we're losing. Euphoric we're choosing, falling of the checkerboard'. Geen optimistisch perspectief voor de mens. Laat mij in die prognose dan maar en desnoods een simpel pionnetje blijven.
Na aanvankelijke twijfel gezien de Rush-associatie, heeft Tiles mij na verloop van tijd weten te overtuigen. Men bezit teveel eigenheid om ze te etiketteren als de zoveelste Rush-imitatie. Het zijn met name de diepgang in de teksten en de complexiteit van de composities die Tiles op basis van 'Fence the Clear' voorlopig een eigen plaats geven in de progressieve rock. De definitieve positionering zal ik op een later moment geven na beluistering van hun nieuwste werk. Tot dan vermaak ik mij zeer met dit in een prachtige hoes gestoken album.
JoJo (1-2004)

Bezetting:
Mark Evans - drums, percussion
Chris Herin - electric and acoustic guitars, mandolin, keyboards
Paul Rarick - lead and backing vocals
Jeff Whittle - bass guitar

Discografie:
Tiles (1994)
Fence the Clear (1997)
Presents of Mind (1999)
Presence in Europe (1999)
Board Tape-Live Bootleg Collection (2000)

2006-12-01T05:39:00.000-08:00

Reviews T

Tool – 10.000 Days (2006)

Label: Sony
Bandsite: www.toolband.com
Duur: 75:52
Recensent: JoJo
Waardering: @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Als ProgLog AFTERglow ervoor zou kiezen om reviews een titel mee te geven, dan zou de titel boven deze recensie van ‘10.000 Days’ van Tool zijn geweest ‘Lamlendig’. Een woord met verschillende betekenissen. “Zwak, slap in de lenden”, zegt ons aller woordenboek. Het grote boek geeft ook als inhoud “futloos, lui”. En dat dekt de lading. Een futloos en slaapverwekkend album dat zich vijfenzeventig minuten lang voortsleept en slechts een paar wakkere momenten kent. En dat mag toch curieus genoemd worden voor een band in het idioom van de progmetal. Een particulier criterium bij de beoordeling van albums is of ik mij nog tracks kan herinneren en of ik de gedachte heb “ik ga nu nummer zes opzetten want dat stuk vind ik geweldig”. Op geen enkel moment, na een integrale draaibeurt of negen, heeft deze vrolijke en inspirerende gedachte zich voorgedaan.
Het album vertrekt met ‘Vicarious’ en ‘Jambi’. Al direct twee dieptepunten, waarbij ik het geweldige ‘Lateralus’ uit 2001 als referentiemoment neem. Wat een eendimensionale, simpele en Tool onwaardige composities die bovendien qua basisritme, gelegd door drums en bas, wel erg op elkaar lijken. Het geeuwen kan beginnen. De slaap ligt op de loer bij de twee volgende stukken ‘Wings for Marie (Part 1)’ en ’10.000 Days (Wings Part 2)’ die per saldo een integraal nummer vormen. In ‘Part 1’moet ik mij eerst een minuut of zes door een zich nauwelijks ontwikkelend en door tokkelende gitaar en zweefstem gedomineerd psychedelisch thema heen worstelen. Waarbij opvalt, en dat is niet alleen hier zo, dat de zang van Maynard James Keenan in een significant aantal passages slecht te verstaan valt. ‘Part 2’ zet vervolgens nog eens ruim vijf minuten de saaie traditie van het eerste deel voort. Je zou het ook positief kunnen bekijken en stellen dat de ondraaglijke lamlendigheid goed de 10.000 dagen verlamming van de moeder van Keenan weergeeft. Het woordenboek geeft immers ook als betekenis ‘slap in de lenden’…… Daarna veert het nummer enigszins op maar wordt nergens spannend en onverwacht, al is de gitaarsolo van Adam Jones erg goed. De aanslag, het geluid en de vibrato doen mij denken aan Steve Wilson van Porcupine Tree. ‘The Pot’ is een niet bijster bijzonder hardrock nummer met een gemakkelijke riff.
Volledig uit de lucht vallend en niet te plaatsen exotisch gezang in ‘Lipan Conjuring’ vormt de overgang naar het ook al weinig spannende - het album zakt nu echt in - ‘Lost Keys (Blame Hofmann)’. Hier moet wel een pluim worden gegeven aan het mooie en langdurige ‘sustain’ dat gitarist Jones fabriceert. ‘Rosetta Stoned’- leuke titel - is het tweede lange nummer. Een matige compositie, slechts in flarden te verstaan, die enigszins overeind blijft door de effecten die de gitaar veroorzaakt en door een aantal onverwachte breaks en wendingen. Hier dus iets meer spanning. ‘Intension’ is ook al zo’n onbeduidend stuk waarbij het thema mij erg doet denken aan een thema van The Cure op ‘Seventeen Seconds’. ‘Right in Two’ is een hardrock niemendalletje. Het album sluit af met een geluidseffect getiteld ‘Viginti Tres’.
En dan de hoes. Die is natuurlijk uniek, opvallend en begerenswaardig met die stereoscopische bril waarmee de hoesplaatjes kunnen worden bekeken. Zo’n hoes willen mensen zelfs hebben als zij Tool niet eens kennen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afbeeldingen mooier vind zonder gebruik van de bril dan met. Toen men nog dacht dat de maan onbereikbaar was en de gletsjers onsmeltbaar, zal steroscopie een visueel wonder zijn geweest. In het huidige tijdsgewricht is dat toch nauwelijks meer een sensatie te noemen. Hoogstens in de ondoordringbare oerwouden van Borneo zou de bril nog verwondering wekken. Maar, ik geef toe, in commercieel opzicht een ‘eye-catcher’. In ieder geval is de muziek op ’10.000 Days’ niet sensationeel maar matig. Daar heb ik geen bril voor nodig.
JoJo (05-2006)

Bezetting:
Maynard James Keenan - zang
Adam Jones - gitaar
Justin Chancellor - bas
Danny Carey - drums

Discografie:
Opiate (1992)
Undertow (1993)
Ænima (1996)
Lateralus (2001)
10.000 Days (2006)

2006-12-01T03:47:00.000-08:00

Reviews S

Saga - Trust (2006)

Label: Inside Out Music
Bandsite: www.saga-world.com
Duur: 49:24
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ (uit max. 5 JoJo's)

“Voegt een nieuwe cd van Saga iets toe aan hun omvangrijke discografie?" Deze vraag kan evengoed gesteld worden bij het publiceren van een review hierover. Het juiste antwoord is dat beiden feitelijk overbodig zijn. En dat constateerde ik ook al bij hun vorige release ‘Chapters Live’. Dus ik hou het kort.
Maar wat betekent die conclusie? Dat we de band adviseren ermee op te houden? Want waarom zou je doorgaan met het produceren van materiaal dat niets toevoegt? Al denkt voorman Michael Sadler daar anders over. In het persbericht van Inside Out stelt hij “The biggest challenge we face now at this point in our career is to preserve our original style as much as possible and also try to integrate as many fresh ideas into Saga’s sound as we can”. Het is Saga inderdaad gelukt om hun karakteristieke stijl te bewaren. En daar ligt dan ook het kritiekpunt. Het is hen op ‘Trust’ namelijk absoluut niet gelukt om ook maar enig fris nieuw idee toe te voegen. De tracks zijn uitwisselbaar met andere albums. De uitvoering is, zoals we gewend zijn van deze Canadezen, van prima kwaliteit maar het klinkt allemaal zo herkenbaar dat het mij gaat vervelen na zestien studioalbums en vele livealbums. Bovendien vind ik het compositorisch niet hoogstaand. Saga is toch de band van niet alleen de bombastische keys en de guitarsolo’s maar ook van de pakkende refreinen, maar de refreinen pakken mij op ‘Trust’ zelden.
Toch gaan de heren maar door. Daar moeten dus andere redenen aan ten grondslag liggen. Een gebrek aan zelfkritiek? Zou kunnen. Enige bedrijfsblindheid kan zo maar op de loer liggen na zovele jaren. De financiële invalshoek wellicht, want de band is nog steeds mateloos populair. Ze verkochten inmiddels miljoenen albums ‘world wide’ en speelden in de dertig jaar van hun bestaan voor totaal 15 miljoen fans! Dus er valt nog geld te halen. Of is het de spelvreugde die hen doet doorgaan? Laten we het daar dan maar op houden. Ze vinden het nog steeds veel te leuk. Maar of ik het nog steeds leuk vind? Nee dus.
JoJo (04-2006)

Bezetting:
Michael Sadler - vocals, keyboards
Jim Crichton - bass, keyboards
Ian Crichton - guitars
Jim Gilmour - keyboards, vocals
Brian Doerner - drums

Discografie:
Saga (1978)
Images At Twilight (1979)
Silent Knight (1980)
Worlds Apart (1982)
In Transit (live) (1982)
Head Or Tales (1983)
Behaviour (1985)
Wildest Dreams (1987)
The Security Of Illusion (1993)
Steel Umbrellas (1994)
Generation 13 (1995)
Pleasure & The Pain (1997)
Detour (live) (1998)
Full Circle (1999)
House Of Cards (2001)
Marathon (2003)
Network (2004)
Chapters Live (2005)
Trust (2006)

2006-12-01T03:38:00.000-08:00

Reviews S

Sagrado –
Coletânea I Canções (2003)
Sagrado –
Coletânea II Instrumental (2003)

Label: Sonhosesons
Bandsite: http://www.sonhosesons.com.br/
Duur: 55:45 + 54:02
Recensent: JoJo
Waardering:
@ @ @
@ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Sagrado, volledige naam Sagrado Coração Da Terra, is een Braziliaanse symfoband die al een jaar of twintig meedraait onder de bezielende leiding van multi-instrumentalist, componist en arrangeur Marcus Viana. Hoewel de band in Zuid-Amerika behoorlijk populair is en Viana een zeer bezig baasje is met een lang curriculum vitae dat zich uitstrekt van musical tot muziek bij films en documentaires, heeft de band op het Europese continent niet of nauwelijks voet aan de grond gekregen. En dit terwijl er toch zes studioalbums zijn vervaardigd en de muziek zeer de moeite waard is. Object van deze review zijn de twee in 2003 verschenen verzamelalbums met een bloemlezing (‘coletânea’) uit alle studiowerken. Deel I richt zich op de vocale werken; ‘Canções’ betekent in het Portugees zoiets als ‘liedjes’. Deel II geeft een overzicht van de instrumentale kant van Sagrado. Iemand deed mij ooit een klacht toekomen over de niet al te beste productie van de studioalbums. Daar is op deze verzamelaars geen sprake meer van. Alle tracks zijn in 2002 in de studio opnieuw door de molen gegaan, met als resultaat een prima sound.
Het voert te ver om de in totaal vijfentwintig tracks te gaan bespreken. Ik beperk mij tot een sfeertekening per verzamelaar waarbij een enkele track zal worden uitgelicht. Het vocale deel I, zang van Viana zelf en een aantal zangeressen, roept bij mij associaties op met (de latere) PFM en Renaissance. Het veelvuldig en virtuoos gebruik van de elektrische viool refereert aan Jerry Goodman. Viana weet mooie, soms melancholische en symfonische melodielijnen neer te zetten zoals in ‘Libertas’, ‘Farol Da Liberdade’ en ‘Pantanal/Raio E Trovão’. In enkele gevallen vind ik de melodielijnen echter té mooi en té ‘middle of the road‘ zoals in ‘Sob en Sol II’ (nooit eerder uitgebracht), ‘Ovniana’, ‘Manhã Dos 33’ en ‘Carinhos Quentes’. De muziek dreigt dan te glad te worden - hoewel er zelfs in die tracks altijd wel van een typisch symforock fragment te genieten valt - en er ligt een wat ik altijd maar noem ‘hoog Eurovisie Songfestival gehalte’ op de loer. Gelukkig onthoudt men zich van Latijns-Amerikaanse ritmes want daar krijg ik spontaan uitslag van. Veel te vrolijk voor een West-Europeaan. Hoewel deze mindere tracks niet overheersen kleuren zij uiteindelijk voor mij de waardering van deel 1 wel.
De instrumentale bloemlezing ‘Coletânea II’ vind ik beduidend beter scoren dan deel I. Sagrado laat hier enerzijds klassieke getinte en complex gearrangeerde symfo horen à la The Enid. Maar ook Steve Hackett doemt zo her en der in mij op. Anderzijds is er sprake van min of meer rustgevende tracks in het idioom waarin bijvoorbeeld Gandalf zich beweegt. Absolute uitschieters vind ik het wervelende ‘Deus Dançarino’, het met prachtig (kerk)orgel getooide ‘Toccatta’, het razende ‘Human Beans’ waarin een waar gevecht tussen viool en gitaar wordt uitgevochten en het tien minuten durende ‘País Dos Sonhos Verdes’ afkomstig van het album ‘Grande Espirito’. In dit epos komen alle emoties voorbij, is de orchestratie warm en is de structuur klassiek. Denken aan ‘Het Land waar de Dromen Groen zijn’ is de enige mogelijkheid. Welbeschouwd staan er geen zwakke tracks op dit deel van de compilatie. Het is zowel compositorisch als muzikaal-technisch genieten.
Gezien de relatieve onbekendheid van Sagrado in combinatie met de redelijk tot goede (deel I) tot uitstekende (deel II) kwaliteit van het gebodene, lijkt mij meer erkenning voor de band terecht. Deze bloemlezing vormt dan ook een interessante kennismaking met Sagrado en geeft een goed overzicht van de sterke maar ook van de minder sterke kanten van deze Brazilianen.
JoJo (06-2006)

Bezetting:
o.a.
Marcus Viana – acoustic and electric violin, piano, violoncello, drums, percussionen
Lincoln Cheb – drums
Ane Karenina Marques – vocals
Auguste Rennó – violin, electric and acoustic guitar
Giacomo Lombardi – synthesizer
Alexandre Lopes – electric and acoustic guitar
Fernando Campos – synthesizer, guitars
Gilberto Diniz – fretless bass

Discografie:
Sagrado (1985)
Flecha (1987)
Farol da Liberdade (1991)
Grande Espirito (1994)
A Leste Do Sol, Oeste Da Lua (2000)
Sacred Heart of Heart (2001)
Coletänea I Canções (2003)
Coletänea II Instrumental (2003)

2006-11-30T05:20:00.000-08:00

Reviews S

Klaus Schulze - X (1978/2005)

Label: Inside Out Music
Bandsite: klausschulze
Duur: 79:45 / 79:43
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ @ (max. score JoJo's)

Ten tijde van verschijnen had ik twee albums van Klaus Schulze op zo’n karakteristieke Scotch-tape staan. Het monumentale ‘X’ was er één van. Op een of andere manier beklijfde het in die tijd onvoldoende en bleef verdere aanschaf van zijn omvangrijke catalogus achterwege. Ik mag dan ook wel spreken van een weldadige herontdekking van deze ‘anchorman’ van de elektronische muziek. Want dat is bij de in een prachtige hoes gestoken geremasterde versie van ‘X’ het geval. Allereerst beknopt wat achtergronden over deze Berlijnse artiest.
Schulze is na een kortstondig verblijf in Tangerine Dream en Ash Ra Tempel al snel als solo-artiest verder gegaan. Hij had genoeg van de oeverloze groepsdiscussies over nummers, ‘sequences’ en ‘credits’ en nam de touwtjes zelf in handen. En dat heeft hem geen windeieren gelegd. Een vaste maar ook uitdijende schare fans volgde hem in al die jaren en kocht zijn werken. Schulze is van oorsprong drummer en dat is goed te horen want zijn composities zijn zeer ritmisch. Hij stelt zelfs dat iedere zichzelf respecterende muzikant eerst drums zou moeten hebben gespeeld om het belang van ‘groove’ en ritme voor een goede compositie te kunnen vatten. Waar anderen zoals Tangerine Dream ritme voornamelijk digitaal laten bepalen, gebruikt Schulze ook echte drums en percussie. En dat geeft een extra dimensie c.q. levendigheid aan zijn muziek. Voorts is hij een meester in het neerleggen van warme melodieën, hetgeen niet iedere elektronicus is gegeven. Ten slotte moet zijn omvangrijke kennis van de traditionele klassieke muziek worden vermeld. Kennis die hij vaardig weet te verwerken, want wat mij betreft is iedere track op ‘X’ een klassieke symfonie op zichzelf. Ik zie Schulze dan ook veel meer als een moderne klassieke componist die, door het gebruik van niet-traditionele instrumenten, in de avant-garde hoek thuishoort waar groten als Terry Riley, Steve Reich en Philip Glass zich bewegen. En Schulze hoort ontegenzeggelijk in dat rijtje thuis.
Het voert te ver om de zes oorspronkelijke symfonieën en de bonustrack, die gemiddeld vijfentwintig minuten klokken, afzonderlijk te bespreken. Ik licht er een paar uit die op deze dubbeldisc symbolisch zijn voor de rest. Zoals het wervelende ‘Friedrich Nietzsche’. Wat een vernuftige opbouw naar de uiteindelijke climax, wat een power en een indrukwekkend samenspel tussen toetsenarsenaal en percussie. Ongekend sterk, zoals ‘George Trakl’ en ‘Frank Herbert’ dat ook zijn. Hierin vallen vooral de langzaam maar zeker doorgevoerde modificaties van het thema op. Herhaling is slechts schijn. Het orkest komt aan bod op disc twee - die nog klassieker klinkt dan disc één - in ‘Ludwig II Von Bayern’ en in de bonustrack ‘Objet D’Louis’. Eerstgenoemde is een fabelachtig creatieve compositie - let op de buitengewone inval van de drums na zo’n twintig minuten - waarin de synergie tussen een ‘ouderwets’ orkest en de ‘moderne’ Moogs leidt tot een surrealistisch geheel. Overigens geweldig geïllustreerd door hoesfoto’s waarin het clichématige beeld van een orkestformatie, plechtig en in stemmige kleding gezeten op een stoel, wordt doorbroken door de muur van Moogs en door de op de grond zittende Schulze die de vele toetsen bedient. ‘Heinrich von Kleist’ en de bonustrack, een alternatieve liveversie van ‘Ludwig’ met geluidstechnisch mindere kwaliteit, zetten de lijn voort. Schulze op zijn best.
’X’ vormt een ijkpunt in de catalogus van een groot componist. Ik ben ervan overtuigd dat in de toekomst de waarde van Schulze voor de moderne klassieke muziek, nog meer dan nu al het geval is, zal worden erkend. Er zal nog wat tijd overheen gaan, maar het heeft mij tenslotte ook bijna 30 jaar gekost om het op zijn ware merites te schatten. En dat alles natuurlijk met dank aan Mister Bob ‘Dr. Robert’ Moog. Reikhalzend kijk ik uit naar vervolgaankopen …. dat gaat weer een hoop geld kosten.
JoJo (12-2005)

Bezetting:
Klaus Schulze - all sort of Moogs, synthesizers, mellotron, tom toms, cymbals
Harold Grosskopf - drums
Wolfgang Tiepold - cello, conductor
B. Dragic - violinOrchester des Hessischen Rundfunks

2006-11-30T05:13:00.000-08:00

Reviews S

Klaus Schulze - Moonlake (2005)

Label: Synthetic Symphony/SPV
Bandsite: www.klaus-schulze.com
Duur: 74:04
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

‘Moonlake’ is Klaus Schulze’s nieuwste release. Ik ben de tel kwijt maar het zal, de serie ‘The Dark Side of the Moog’ inbegrepen, om en nabij zijn zestigste album zijn. Na een ingrijpende en langdurige ziekte is ‘the master’ weer ‘full swing’ terug.
’Moonlake’ is opgedragen aan Robert Moog, die helaas in 2005 overleed maar voortleeft in het schitterende en tijdloze instrument dat hij ooit ontwierp en dat nog steeds door velen wordt gebruikt. Het werkstuk bevat vier tracks waarvan er twee - ‘Playmate in Paradise’ en ‘Artemis in Jubileo’ - live in de studio zijn opgenomen. Al weet ik niet goed wat ik mij daarbij moet voorstellen als alle instrumenten, met uitzondering van de viool, door Schulze zèlf worden bespeeld. De techniek draagt ver, maar zoveel instrumenten tegelijk beroeren lijkt mij zelfs voor Klaus erg moeilijk. ‘Same Thoughts Lion’ en ‘Mephisto’ zijn opnames gemaakt tijdens een liveconcert in Polen op 5 november 2003.
Schulze blijft zich vernieuwen, al zet hij dan maar kleine stappen. Hij maakt elektronische muziek waarin verleden en heden samenkomen, waarin traditie wordt gekoppeld aan visie. Een visie die hij ontleent aan ‘state-of-the-art’ technische mogelijkheden, aan hedendaagse muzikale invloeden en uiteraard aan zijn eigen ervaringen en emoties. Die ontwikkeling komt in het dertig minuten durende ‘Playmate in Paradise’ (Robert Moog?) vooral tot uitdrukking in de eerste acht minuten van de track die sterk ritmisch zijn. Nog meer ritme dan we al van hem gewend zijn (zie review op AFTERglow van ‘X’) en een lust voor het oor en het hart. Vervolgens zakt de track wat in, hetgeen de overgang markeert naar een sferisch intermezzo, om vervolgens aan het einde weer op te leven. De ritmes en klanktapijten zijn gelardeerd met etnische melodieën en stemmen die zo uit de zandstormen in de woestijn lijken op te doemen. Ik ben niet zo’n adept van ‘world music’ en van de idealistisch drang om (muzikale) culturen met elkaar te vermengen, als u tussen de regels door begrijpt wat ik bedoel. Hoewel het beeldend wel sterk is, duurt het etnisch getinte gejammer mij dan ook wat te lang en het hoge niveau waarmee het nummer aanving haalt Schulze niet meer. ‘Artemis in Jubileo’ is typisch Schulze en ontwikkelt zich via minieme maar zekere verschuivingen in ritmes en akkoorden tot een climax. En dat geldt ook voor de beide livetracks waarvan ik overigens nauwelijks kan vaststellen dat ze live zijn opgenomen. Van publiek of omgevingsgeluiden is in geen velden of wegen iets te bekennen. ‘Same Thoughts Lion’ gaat, zelfs na herhaalde beluistering, te ongemerkt voorbij. ‘Mephisto’ bevalt mij, door de krachtige drumbasis, heel goed. De geweldige moogsolo rond minuut tien zal Robert Moog in het hiernamaals een tevreden grijns opleveren: “Zo heb ik het ooit bedoeld Klaus”, zal hij daarbij mompelen.
Schulze heeft betere albums gemaakt. Bij zo’n productiviteit kan de boog echter niet altijd volledig gespannen staan. Ondanks de kanttekeningen kan ik echter geen genoeg krijgen van de man. Hij maakt nog altijd vele malen spannender elektronische muziek dan de door ‘sequences’ en ‘loops’ gedomineerde en eenvormige albums van het huidige Tangerine Dream.
JoJo (02-2006)

Bezetting:
Klaus Schulze – all keyboards
Thomas Kagermann – violin, voice

Discografie (kleine selectie):
Irrlicht (1972)
Cyborg (1973)
Picture Music (1973)
Blackdance (1974)
Timewind (1974)
Moondawn (1976)
Body Love (1977)
Mirage (1977)
Body Love II (1977)
X (78)
Blanche (1979)
Dune (1979)
Trancefer (1981)
Elektronik Impressionen (1982)
Audentity (1983)
En=Trance (1988)
Miditerranean Pads (1990)
Totentag (1994)
In Blue (1995)
Are you Sequenced? (1996)
Dosburg Online (1997)
Moonlake (2005)
Vanity of Sounds (2005)

2006-11-30T04:53:00.000-08:00

Reviews S

Derek Sherinian - Blood of the Snake (2006)

Label: Inside Out Music
Bandsite: www.dereksherinian.com
Duur: 53:01
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

In aanvang vond ik ‘Blood of the Snake’ van Derek Sherinian een matig album. Compositorisch is het aan de magere kant en synths klinken als gitaren en gitaren als synths. En ook de ambitie om sneller te spelen dan de eigen schaduw draagt eraan bij dat eenvormigheid meer dan op de loer ligt. De hoes trekt eveneens geen volle zalen, en dan beschik ik nog maar over een promoversie, door zijn opeenstapeling van clichés (vette kleuren, bloed, naakte vrouwen, slangen) die een progmetalhoes een progmetalhoes doen zijn. De obligate en weinig creatieve titel van het album versterkt dit beeld nog eens.
Ondanks deze kritiek ontstond bij mij gaandeweg het voordeel van de twijfel. De tomeloze inzet en het technisch kunnen van de band en de poging om nieuwe paden (jazzrock) te bewandelen en te integreren met de progmetal ‘roots’, zijn daar de oorzaak van. Alsmede het gegeven dat het album per saldo hoger uitkomt dan de voorlopers ‘Mythology’ en ‘Black Utopia’, waar alle genoemde defecten zich exponentieel voordeden en ieder gaatje in instrumentatie en compositie volledig was dichtgeplamuurd. De opener productie van ‘Blood of the Snake’ en een paar relatieve rustpunten zoals het jazzy ‘On The Moon’ leveren derhalve ook punten op.
Sherinian beheerst zijn keyboards voortreffelijk, buit in marketing-technische zin zijn korte en verre verleden bij Dream Theater nog steeds uit en wordt door velen in het subcultuurtje waarin hij zich beweegt zeer gewaardeerd. Hetgeen blijkt uit de opstelling op dit album. Een aanvallend ingestelde formatie met vedetten als Billy Idol, Zakk Wylde, ex-Guns and Roses’ Slash, Yngwie Malmsteen, Simon Phillips en vroegere kompaan John Petrucci. Hij ligt goed in de groep die Sherinian. ‘Blood of the Snake’ opent met ‘Czar Of Steel’ dat een thema kent dat al zo’n duizend keer – nee, ik overdrijf; het zullen er een paar honderd zijn – in de prog is gebruikt. Toch is het een krachtige, instrumentale opener door de prima ‘groove’. Wat volgt is ‘Man With No Name’ met Ozzy-achtige zang van Wylde dat daardoor aan Black Sabbath schatplichtige hardrock oplevert. Aardig. ‘Phantom Shuffle’ zet ik neer als jazzy hardrock of harde jazzrock met op echte alt sax Brandon Fields. De andere te horen ‘woodwinds’ zijn volgens mij echter digitale ‘woodwinds’. De track kent een typische Miles Davis opbouw en sound. Daarmee slaat Sherinian voorzichtig een voor hem nieuwe weg in en dat bevalt mij wel.
Met deze drie tracks aan het begin van het album is de rest feitelijk ook gekarakteriseerd: een combi van instrumentale en drukke progmetal, ouderwetse hardrock en stevige jazzrock. En zowaar ging dit vijfde album van Sherinian in de loop der luisterbeurten langzamerhand van matig naar goed en zelfs naar uitstekend. Alleen toen kwam ‘In The Summertime’ van Mungo Jerry. Een dieptepunt met puntenaftrek. Wat bezielt je om zo’n doodgedraaid en bij aanvang dertig jaar terug al melig middle-of-the-road popliedje op een progmetal album te zetten? Het zal een gebrek aan kritisch vermogen zijn geweest.
Sherinian heeft met ‘Blood of the Snake’ per saldo een goed album afgeleverd waarbij vooral het lonken naar de jazzrock mij bevalt. Als hij dat in toekomst blijft combineren met een transparanter productie, meer aandacht aan compositorische diepgang geeft en lachwekkende covers achterwege laat, dan gaat het weer goedkomen tussen Derek en mij.
JoJo (07-2006)

Bezetting:
Derek Sherinian - keyboards
Simon Phillips - drums
Brian Tichy - drums
Tony Franklin - bass
Brandon fields - alto sax
John Petrucci - guitars
Yngwie Malmsteen - guitars
Jerry Goodman - violin
Slash - vocals
Zakk Wylde - guitar, vocals
Billy Idol - vocals

Discografie:
Planet X (1999)
Inertia (2001)
Black Utopia (2003)
Mythology (2004)
Blood of the Snake (2006)

2006-11-29T04:16:00.000-08:00

Reviews S

Sir Millard Mulch -
How to Sell the Whole
F#@!ing Universe to Everybody …
for Once and for All (2005)

Label: Mimicry Records
Bandsite: sirmillardmulch.com
Duur: 240 min
Recensent: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Ik geloof dat God niet bestaat. Sinds kort geloof ik echter wel dat reïncarnatie bestaat want Frank Zappa blijkt terug te zijn op aarde. Hij is vermomd als Sir Millard Mulch en heeft tijdens zijn onbekende verblijf sinds zijn verscheiden in 1993 wat psychische deficiënties opgelopen. Met behoud van zijn muzikale energie, genialiteit, humor en engagement maar volkomen gek geworden dus. Hoogste tijd om zich onder een andere naam weer te mengen onder al die andere gekken in het ondermaanse. En dat het een geïncarneerde Zappa is blijkt ook uit het gegeven dat het hier gaat om vierenzestig songs op drie CD’s oftewel “four hours monstrosity”. Frank deed het doorgaans niet voor minder. Het album is “the ultimate guide to social metaphysics for salesmen, artists, magicians and all other types of manipulative fakes & liars”. Ik kon het werkstuk dus zonder scrupules kopen. Het langslopen van de tracks is onzinnig gezien het aantal. Daarom probeer ik via uitspraken van Mulch, achtergronden en associaties u een indruk te geven van wat kan worden verwacht.
“Psychiatrisch” patiënt Sir Millard Mulch (pseudoniem voor Paul K. Mavanu) is de eigenaar van een ‘comic book shop’ in Santa Cruz, filosoof en een begenadigd multi-instrumentalist, componist en producer. Hij heeft zich weten te omringen met “famous important people like me” zoals o.a. Virgil Donati (“I can’t believe I was tricked into playing on that stupid Sir Millard Mulch Album”), Devin Townsend, Nick D’Virgilio, Dave Meros, Morgan Ǻgren en Lale Larson. Na het maken van het bizarre album waren zijn collega’s en hij “delighted as frogs with new ice skates”. Hij zoekt zijn muzikanten per project uit want zijn devies is “no band, no band problems”. De muziek is doordrenkt met de complexiteit en het compositorisch vernuft van Zappa, kent invloeden van Mulch’s andere voorbeelden Faith No More en Mr. Bungle en heeft de gecontroleerde en hersenspoelende gekte van Devin Townsend. Het geheel is overgoten met de visie van Mulch op muziek namelijk het benaderen van de perfectie van een computer en het bereiken van de ultieme creativiteit. Dat eerste kan ten koste gaan van het gevoel maar wordt gecompenseerd door het tweede. Mijn gevoel raakt het wel, al kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die volledig afhaken op deze vermoeiende en ‘weirde’ muziek. Hij past soms ook schaamteloos ‘midi sequences’ en door de computer gemaakte fragmenten toe, omdat ze niet door een mens gespeeld zouden kunnen worden.
Mulch is ‘last but not least’ een provocateur zoals Zappa dat ook kon zijn. Op zijn geweldige site die veel leesplezier oplevert staat bijvoorbeeld een doorklik naar een soft-pornosite en een reclamebanner voor Volkswagen met de wervende tekst “Invented bij Hitler in 1932. Stil #1 with the leftist folk”. En wat dacht u hiervan: “guitars are designed in such a way that they can be played by a neanderthal who only knows one chord. This is why punk rockers don't play cello. Whoever invented the cello was smart enough to not include frets, thus making them off limits to these idiots. I respect that immensely”. Ha ha, ik hou hier wel van. Bovendien kun je lid worden van ’s mans ‘Cult’ maar dan moet je aan zeer strenge eisen voldoen zoals “I am charismatic, determined, domineering” en je moet je overgeven aan “totalitarian control of the behavior of the cult members”.
Bent u fan van Zappa? Liefhebber van teksten die vaak ergens over gaan en die soms nergens over gaan maar vol met splijtende humor en provocaties zitten? En geïnteresseerd in muzikale hoogstandjes en grensverlegging? Kopen die handel voordat George Bush het verbiedt.
JoJo (10-2005)

Bezetting:
Sir Millard Mulch – keyboards, guitars, bass, vocals, programming
met o.a.
Virgil Donati – drums, percussion
Nick D’Virgilio – drums, percussion
Dave Meros – bass, guitars
Morgan Agren – drums, percussion
Lale Larson - keyboards

Discografie:
Nice, Nice … Very Nice (1995, cassette)
50 Intellectually Stimulating Themes From A Cheap Amusement Park For Robots & Aliens, Vol. 1(1998)
To Hell With All of You, I Just Wanna Grow My Vegetables (1999)
The De-evolution of Yasmine Bleeth (2001, EP)
How to Sell the Whole F#@!ing Universe to Everybody … for Once and for All (2005)

2006-11-29T04:04:00.000-08:00

Reviews S

Soft Works - Abracadabra (2003)

Label: ToneCenter/Moonjune
Bandsite: -
Duur: 60:17
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ @ (max. score JoJo's)

Soft Works is een project en een hernieuwde samenwerking van Elton Dean, Allan Holdsworth, Hugh Hopper en John Marshall. Grote namen uit de Soft Machine-historie. Na lang wikken en wegen en het omzeilen van allerlei agendatechnische problemen, lukte het na twintig jaar om begin 2002 de koppen weer bij elkaar te steken. Voorafgegaan door een aantal repetities kwam men op 6 en 7 juni 2002 bijeen in de Eastcote Studios in Londen.
Het indrukwekkende resultaat is Abradacabra. Indrukwekkend omdat de schijf prima composities bevat in het jazz-rocksegment, een heldere productie kent en de heren technisch uitermate hoogstaand musiceren. Maar wat wil je met een curriculum musica van per persoon gemiddeld 35 jaar. Elton Dean speelt op alt sax de sterren van de hemel. Kenmerkte zijn spel zich in zijn Soft Machine-tijd en in aanverwante projecten tot gefreak op hoog niveau en bewuste 'piepers', op Abracadabra maakt hij prachtige, afgeronde tonen die soms de compositie bepalen en op andere momenten ondersteunend zijn. Holdsworth ken ik niet anders dan iemand die altijd kwaliteit levert. Zo ook hier met het voor hem zo karakteristieke gitaarspel dat hij gedoseerd en op de juiste momenten weet in te zetten.
Voorts beroert hij de SynthAxe. Dit curieuze instrument werd in de jaren 80 ontwikkeld. Het houdt het midden tussen een gitaar en een synthesizer. Of beter gezegd, het is een gitaar waarop extra snaren zijn bevestigd die een stand alone synthesizer aansturen. Het stelt de gitarist in staat om synths te spelen, zonder de specifieke expertise daarvoor in huis te hebben. Het integreert die vaardigheid namelijk in het gitaarspel. En daar is Holdsworth niet in te evenaren. Vandaar dat zijn spel op de SynthAxe ook goed klinkt, prachtige klanktapijten oplevert en iets extra's geeft aan Abracadabra. Tenslotte klonk mijns inziens de ritmetandem Hopper/Marshall nog nooit zo gedegen en op elkaar ingespeeld. Dit duo lijkt elkaar van nature aan te voelen waardoor het muzikale casco staat als een huis.
De muziek laat zich het best vergelijken met de jazz-rock van Soft Machine ten tijde van Bundles. Hoewel compositorisch de nadruk op Abracadabra wat meer ligt op de jazz. Uitschieter is o.a. het tien minuten durende openingsnummer "Seven Formerly", dat dreigend begint en waar al snel de perfecte synergie tussen de muzikanten en hun instrumenten opvalt. Een track die direct door een nieuw hoogtepunt wordt gevolgd, te weten "First Trane". Dit lijkt me een nummer dat in de jazzscene een klassieker zou kunnen worden, met name door de jazztypische opbouw en het door de bas van Hopper bepaalde thema. De overige zes nummers zijn korter maar bieden dezelfde hoge kwaliteit. Een minpunt vormt de vierde track "K Licks". Dit nummer komt maar niet op gang en het lijkt wel alsof men vanaf de eerste seconde probeert de eindbreak te vinden. Maar uiteindelijk valt dit mindere nummer nauwelijks meer op in de weldadige zee van Abracadabra. Een kritiekpunt van een andere orde is de hoes van de Europese persing. Dat is een slecht gelukte collage van symbolen en plaatjes, terwijl de Japanse release – zoals u hierboven kunt zien - met een prachtige hoes getooid is.
Resumerend. Soft Works wordt geafficheerd als een project en projecten hebben een begin-en een einddatum en zijn relatief kortdurend. Ik hoop dat dat niet opgaat voor Soft Works en dat Dean, Hopper, Holdsworth en Marshall binnen afzienbare tijd met hun volgende release komen.
JoJo (1-2004)

Bezetting:
Elton Dean - alto sax, saxello, Fender Rhodes electric piano
Allan Holdsworth - electric guitar, SynthAxe
Hugh Hopper - electric bass
John Marshall - drums

Discografie:
Abracadabra (2003)

2006-11-29T03:58:00.000-08:00

Reviews S

Solution - Cordon Bleu (1975)

Label: CBS
Bandsite: solutionmusic.nl
Duur: 42:44
Recensent: JoJo
Waardering: @ @ @ @ @ (max. score JoJo's)

Nederlandse platenmaatschappijen zijn niet erg zuinig op het progressieve erfgoed dat met name in de jaren 70 en 80 werd gemaakt. Legendarische bands als Alquin, Earth & Fire, Supersister en Solution moeten het op een enkele uitzondering na nog steeds doen met eerste generatie CD’s, vaak met twee albums op één schijf en hoesjes met minimale informatie waarin zelfs nog staat uitgelegd wat een compact disc eigenlijk is. Een schande, zeker als je bedenkt dat in de naburige buitenlanden kwalitatief mindere bands reeds ruim bedeeld zijn met remasters en ‘repackaged booklets’. Sprekend over Solution zouden remasters nog niet eens noodzakelijk zijn. Het geluid is doorgaans zeer helder en direct opgenomen. Maar een uitgave die recht doet aan de belangrijke plaats die deze band innam in het progressieve circuit zou meer dan terecht zijn.
Solution zag ik tweemaal live optreden. Het zal rond 1980 geweest zijn o.a. in het al even legendarische cultureel centrum ‘De Toverbal’ in Maassluis. Men had weliswaar een wat statische podiumpresentatie maar het vakmanschap en spelplezier droop er bij ieder bandlid vanaf. Zoals dat op alle albums en niet in de laatste plaats ook op ‘Cordon Blue’ te horen valt. De Groningers hadden een geheel eigen geluid, dat ik uit duizenden zou herkennen en dat een mengeling vormt van symfonische arrangementen en jazz-rock elementen. En dan niet de jazz-rock waarbij ‘hoor eens hoe snel ik op mijn toetsen of gitaar kan spelen’ tot kunst is verheven, maar de jazz-rock waarin melodie en harmonie voorop staan.
Zo ook op ‘Cordon Bleu’ dat wervelend opent met het geweldige ‘Chappaqua’ waarvan ik om meer dan één, deels jeugdsentimentele redenen, nog steeds kippevel krijg. Onverwachte wendingen, een melodie om te zoenen en prachtige solo’s o.a. van Tom Barlage op sax en Willem Ennes op keyboards. Het geheel op meesterlijke wijze bijeengehouden door de ritmesectie met Guus Willemse op bas en Hans Waterman op drums. En deze loftuitingen gelden voor alle tracks. Het heerlijke ‘Third Line (part 1 & 2)’, het liefdeslied ‘A Song for You’ met de karakteristieke stem van Willemse, het min of meer experimentele ‘Whirligig’ en het mooie ‘Last Detail (part 1 & 2)’. Het album sluit af met het sterke ‘Black Pearls (part 1 & 2)’, een anti-drugssong die in mijn geheugen gegrift staat. Ik kon de track vanochtend nog letterlijk meezingen alsof ik het gisterenavond voor het laatst gehoord had.
Dames en heren van de platenmaatschappijen. U heeft goud in handen alleen u behandelt het alsof het messing is. Word wakker en breng albums als ‘Cordon Bleu’ van Solution opnieuw uit. U zult er niet rijk van worden maar belangrijker: u doet recht aan Nederlandse muziekhistorie en ik ben er zeker van dat velen u dankbaar zullen zijn.
JoJo (06-2005)

Bezetting:
Guus Willemse - bass, vocals
Willem Ennes - keyboards
Tom Barlage - saxes, flute
Hans Waterman - drums, percussion

Discografie:
Soulution (1971)
Divergence (1972)
Cordon Bleu (1975)
Fully Interlocking (1977)
It's only Just Begun (1980)
Runaway (1982)
Solution Live (1982/83)

2006-11-29T03:51:00.000-08:00

Reviews S

David Sylvian –
Approaching Silence (1999)

Label: Venture
Bandsite: www.davidsylvian.com
Duur: 52:53
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ (uit max. 5 JoJo's)

De eerste solo-albums van David Sylvian konden mij zeer bekoren. ‘Brilliant Trees’, ‘Gone to Earth’ en ‘Secrets of the Beehive’ ervaar ik nog steeds als meesterwerken. Ook zijn vroegere band Japan scoorde hoog. In de loop der tijd vind ik het werk van Sylvian echter verworden tot doorgeschoten ‘arty’ en ‘would be’ muziek waarin nauwelijks enige significante ontwikkeling is waar te nemen. Over progressief gesproken. Het gaat zelfs zo ver dat de op zichzelf rustgevende zang en het kabbelende geneuzel mij inmiddels danig op de zenuwen werken. Blij verrast was ik dan ook toen ik tegen een volledig instrumentaal album van Sylvian opliep. Waaraan ook nog een zacht prijskaartje hing. De keuze was gauw gemaakt. Die ging in de tas.
Sylvian wordt op ‘Approaching Silence’ bijgestaan door ene Frank Perry en Robert Fripp. Fripp kan bij mij een potje breken, vooral wanneer hij zich richt op de doorgaans nog steeds excellente groepsprestatie binnen King Crimson. Wanneer hij zich echter bezig gaat houden met vrijwel door soundscapes en elektronica gedomineerde muziek – zoals hij o.a. liet horen op het zeer matige ‘A Temple in the Clouds, The Soundscapes of Jeffrey Fayman & Robert Fripp’ – gaat bij mij van saaiheid het licht al snel uit. Helaas lijdt ook ‘Approaching Silence’ aan dit euvel.
De drie tracks op dit album zijn geschreven als muzikale entourage bij twee onafhankelijke multi-mediale installaties die in 1990 en 1994 in galeries in Tokyo werden tentoongesteld. Criteria waaraan composities kunnen worden getoetst zijn harmonie, eenheid, symmetrie en balans. De drie tracks vormen in zichzelf en over de gehele linie een geheel en er is sprake van enige symmetrie aangezien de composities een structuur kennen van een kop, een romp en een terugkerende kop in de vorm van een staart. Wat echter hopeloos ontbreekt is harmonie en melodie. Eigenschappen waaraan bijvoorbeeld de elekronische muziek van Klaus Schulze zo goed voldoet. Die is in staat om fragmenten te verwerken die zo melodieus zijn dat ze na enige tijd nog gelukzalig in het hoofd tintelen. Op dit album van Sylvian is melodie echter ver te zoeken. Bovendien is er sprake van een overmaat aan balans waardoor het album uitermate saai is, hetgeen nog in de hand wordt gewerkt door de lengte van de tracks. Er lijkt geen eind aan te komen. De titeltrack klokt bijvoorbeeld 38 minuten. Er zitten hele aardige passages in dus ik sluit niet eens uit dat als het twintig minuten korter was geweest de track nog een voldoende zou hebben gekregen. Nu gaat het ten onder aan voorspelbare en slaapverwekkende herhaling. Op geen enkel moment veerde ik op, spitste de oren en dacht “wat gebeurt hier?”. Een sensatie die ik in het wat ‘kortere’ openingsnummer ‘The Beekeeper’s Apprentice’ - toch nog drieëndertig minuten - zo af en toe nog wel had. Maar ook daar sloeg desondanks de verveling toe door het ontbreken van spanning. De slechts twee minuten durende tussenliggende track ‘Epiphany’ vormt een aardig intermezzo. Niet meer dan dat.
Met dit instrumentale album werd ik wederom teleurgesteld in David Sylvian. Ontegenzeggelijk een artiest met kwaliteiten maar die haalt hij naar mijn bescheiden mening nog maar zelden uit de tas. Het is te hopen dat de kunstwerken waar deze muziek ooit voor is geschreven beter voldoen aan de genoemde criteria die je aan een goede compositie kunt stellen dan ‘Approaching Silence’.
JoJo (04-2006)

Bezetting:
David Sylvian –guitars, synthesizers, shortwave, samples
Robert Fripp – frippertronics, voice
Frank Perry – moan bells, bowed gong, finger bells

Discografie:
Brilliant Trees (1984)
Alchemy: An Index of Possibilities (1985)
Gone to Earth (1986)
Secrets of the Beehive (1987)
Dead Bees on a Cake (1994)
Approaching Silence (1999)
Everything and Nothing (2000)
Camphor (2002)
Blemish (2003)
The Good Son vs. The Only Daughter (2004)

2006-11-28T04:38:00.000-08:00

Reviews S

Sula Bassana - Dreamer (2004)

Label: Sulatron Records
Bandsite: Sulatron Records
Duur: 44:54
Recensent: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

In mijn puberteit en adolescentie vertoefde ik met mijn vrienden regelmatig in hogere sferen. De tijd van waterpijp, lichtorgels en vloeistofdia's en natuurlijk van de joppers, Afghaanse jassen en kleurrijk geborduurde stukken op de broek. Door de rook om onze hoofden konden wij elkaar nog net waarnemen en genoten wij van de psychedelische klanken van de vroege Pink Floyd en de space van Gong. Toen de rook om ons hoofd was verdwenen bleven de kostbare herinneringen over. Deze herinneringen werden weer eens tot leven gebracht bij beluistering van 'Dreamer' van Sula Bassana. Ik ruik en proef in deze schijf het verleden en voel de spirit en synergie weer die er toen waren. Zelfs de hoes straalt dat uit.
Sula Bassana staat onder aanvoering van en is duizendpoot Dave Schmidt. Duizendpoot omdat hij ook in andere bands van het Sulatronlabel speelt zoals Zero Six en Weltraumstaunen. Schmidt is een idealist, gezien zijn steunbetuigingen op internetsite en hoes aan Greenpeace en Amnesty International en zijn oproep "To free Tibet". Prijzenswaardig en … waren wij toen ook niet, dankzij of ondanks de waterpijp, idealisten? Bovendien is hij multi-instrumentalist en speelt hij alle instrumenten zèlf; smaakvol gedaan want bij 'Dreamer' heb ik permanent de sensatie dat ik naar een heuse band zit te luisteren.
De aftrap wordt gegeven door het titelnummer waarin scheurende orgels, mellotrons, een pakkend gitaarthema en een lispelende stem de luidsprekers uit knallen. Een prima track al had de productie beter gekund want het geluidsspectrum zit wat vol en er is teveel hoog. Een kritiekpunt dat overigens op de andere tracks minder van toepassing is. 'Dealer McDope' kent referenties aan de vroege spacerock van Hawkwind en de zang heeft lijntjes met The Beatles toen ook zij in hoger sferen verkeerden. Een eerste hoogtepunt – er volgen er nog meer – wordt bereikt in 'My Blue Guitar'. Een Floydiaanse track waar Schmidt in zijn gitaarspel de snaaraanslag en het sustain van David Gilmour laat weerklinken en waar het prachtige orgel en de gedegen drums de basis leggen. Wonderschoon. Op het electronische 'Nervenlähmung' zweef ik nog wat verder weg om terecht te komen bij het bijna 13 minuten durende 'Ananda'. Daarin wordt hoge-school-psychedelica bedreven. Het bezwerende en rustige ritme, de experimentele fluit- en saxuitspattingen, het wederkerende keyboardakkoord en de sitar zorgen dat ik niet meer van deze wereld ben. De up-tempo erupties in het laatste deel zorgen dat ik weer terugkeer op aarde. Wederom een hoogtepunt.
'Dreamer' wordt afgesloten met Pink Floyd's 'Baby Blue Shuffle in D Major'. Hoewel covers doorgaans niet aan mij besteed zijn, is hier sprake van een indrukwekkend eerbetoon. Schmidt blijft hier gelukkig niet steken in een gemakkelijke kopie. Hij gebruikt de oorsprong weliswaar als bouwstof maar giet het vervolgens in de Sula Bassana mal. Wat resulteert is een tonale hersenspoeling waarin de mellotrons zoals altijd prachtig zijn en tot kippenvel leiden.
Het album 'Dreamer' is een absolute aanrader voor iedere liefhebber van progressieve rock maar met name voor de volgers van Pink Floyd. Voor mij persoonlijk is 'Dreamer' een soort tijdmachine die mij in staat stelt oude tijden te laten herleven en de toekomst weer met veel energie te lijf te gaan. Hoe belangrijk kan muziek zijn.
Jo Jo (6-2004)

Bezetting:
Sula Bassana - all vocals and instruments e.g. Gibson SG, Fender and Elvis basses, Roland, Moog and Korg synthesizers, Mellotron, organ, sitar, Trixon and Tama drums, drumsampler computer, flutes and other little stuff...

Discografie:
Dreamer (2002, vinyl)
Sulatronics (2003, eigen beheer CD/r)
Retronique (2003, samen met Vibravoid)
Dreamer (2004)

2006-11-25T07:03:00.000-08:00

Reviews Q

Quill - Sursum Corda (1977)

Label: Syn-Phonic
Bandsite: http://synphonic.8m.com/
Duur: 35:32
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Mocht u ooit op een beurs of veiling de vinylversie van 'Sursum Corda' ('Lift up your heart') van de Amerikaanse band Quill uit 1977 tegenkomen, dan zou ik haar - gezien de excessieve verzamelaarswaarde - maar in de tas laten glijden. En dat geldt tevens voor de repressing op CD van dit werkstuk. Want u krijgt 35 minuten symfonische rock van misschien niet de bovenste maar dan toch wel de één na bovenste plank. Gestoken in een prachtige en informatieve hoes maakt u al luisterend deel uit van "a musical fantasy story of a complete and separate world which you can enter in and travel about, staying as long as you wish; and you may come back whenever you please".
Het driemansschap Ken DeLoria, Keith Christian en Jim Sides heeft ooit, door het uitblijven van succes en het maffiose gedrag van de muziekindustrie, enigszins verbitterd en gedemotiveerd het muzikale bijltje erbij neergegooid. Hoewel DeLoria en Sides niet geheel verloren zijn gegaan voor de muziek want zij zijn momenteel eigenaren en managers van Apogee Sound Incorporated, een mondiaal bedrijf dat 'sound systems' en luidsprekers voor concerten en grote evenementen maakt. Van demotivatie is echter op het uit twee delen bestaande 'Sursum Corda' absoluut geen sprake. Het 19 minuten durende openingslibretto ('First Movement') is overweldigend door de pakkende melodieën, de virtuoze solo's op de vintage toetsen waaronder hammond organ, mellotron en ARP strings en door de schitterende orkestraties en arrangementen. DeLoria is een geweldenaar op de toetsen waarbij 'The March of Kings' eruit springt. Hij refereert op synthesizer en orgel aan Keith Emerson, terwijl hij bij het beroeren van de piano door zijn toetsaanslag klinkt als jazzpianist Keith Jarrett. De gedoseerde zang is redelijk tot goed maar is helaas wat naar de achtergrond gemixt.
In het 'Second Movement' zet de hoge kwaliteit zich een kwartier lang voort, hoewel de melodielijnen hier wat minder vloeiend zijn en ook de zang wat achterblijft. Kritiekpunt kan ook zijn dat Quill te weinig een eigen geluid laat horen. Ook in dit tweede deel bevinden zich immers vele verwijzingen naar met name ELP maar ook naar Yes, Fields en Jackson Heights.
Het tweede werkstuk 'The Demise of the Third King's Empire' uit 1978 werd helaas tengevolge van financiële problemen nooit uitgebracht. Er moeten wel opnames van in omloop zijn want het immense stuk is zo'n twintig maal door Quill live gespeeld. Laten we hopen dat Greg Walker van Syn-Phonic Records ooit besluit 'The Demise …' alsnog op de markt te brengen want naar verluidt schijnt dit mysterieuze tweede album het prima debuut te overtreffen. JoJo (4-2004)

Bezetting:
Ken DeLoria - hammond B2 organ, moog synthesizers, mellotron, harpsichord, steinert grand piano, ARP string ensemble, RMI keyboard computer
Jim Sides - vocals, drums, cymbals, orchestra bells, tubular bells, tympani
Keith Christian: vocals, rickenbacker bass, nylon string guitar

Discografie:
Sursum Corda (1977)

2006-11-25T04:46:00.000-08:00

Reviews P

Paatos - Kallocain (2004)

Label: Inside Out Music
Bandsite: paatos
Duur: 51:36 (duur DVD: 30:00)
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ @ (max. score JoJo's)

Het maken van een uitstekend debuutalbum kent allerlei gevaren. De verwachtingen van het publiek raken oververhit, de artiest worstelt daardoor nogal eens met een 'writers block' en wordt beheerst door de angst of de hoge kwaliteit wel kan worden vastgehouden. Wellicht dat de dame en de heren van Paatos hier ook aan hebben geleden – hun eersteling was immers een juweeltje (zie recensie elders op AFTERglow) – van angst of twijfel over het gebodene is echter in het geheel niets te merken op hun tweede album 'Kallocain'. Een tweede album dat zowel in een enkele uitgave als met een extra DVD van een concert in het Duitse Rockpalast TV op de markt is gebracht.
De titel van het album is ontleend aan een boek van de Zweedse auteur Karin Boye, waarin het verlangen naar een utopische en perfecte maatschappij wordt beschreven. Een verlangen dat in de teksten op 'Kallocain' terugkomt, teksten die overigens duidelijk maken dat het ook in de relevante omgeving van de leden van Paatos zeker nog geen koek en ei is met sociale relaties, emoties en aanverwante mechanismen. "Suddenly my only friend is loneliness", zingt zangeres Petronella Nettermalm prachtig in 'Happiness'. De utopie blijft derhalve een utopie, het verlangen een verlangen. Een en ander heeft ook gevolgen voor de stemming op deze schijf die niet somber is – dat zou een te donker beeld schetsen – maar die dan toch op z'n minst melancholisch genoemd mag worden. Een term die de leden van Paatos ook vaak reserveren om hun muziek te karakteriseren. En melancholie raakt mij altijd direct in het hart. In melancholie en romantiek ligt naar mijn mening de ware kunst besloten en in die sfeer van 'lijden' komen de beste kunstwerken tot stand. Zo ook hier, want we hebben hier weer een progressief pareltje in handen.
Het door Steve Wilson van Porcupine Tree gemixte album bestaat uit 9 tracks waarin te allen tijde de stem van Petronelle Netterhalm aanwezig is en vaak sprake is van een gelijke opbouw. Kenmerkend voor Paatos vind ik hun vermogen om de onderdelen van de composities kundig op te stapelen om uiteindelijk en onvermijdelijk uit te komen bij een euforische climax van instrumenten dan wel bij een gedragen emotioneel einde. De prachtige 'vintage' mellotrons van Johan Wallèn en de gitaren van Peter Nylander spelen in die outro's een cruciale rol. 'Happiness', 'Absinth Minded', 'Look At Us' en 'Won't Be Coming Back' zijn uitstekende voorbeelden van zo'n opbouw. En al heeft Paatos een eigen geluid, associaties met King Crimson, Landberk – logisch gezien de historie van de band, al is Reine Fiske inmiddels vertrokken – Prefab Sprout en invloeden vanuit de vroegere 'new wave' kunnen niet worden ontkend. Wat mij betreft had de mellotron, zeker in die genoemde delen van de tracks, wat dominanter in de produktie aanwezig mogen zijn. Nu dreigt hij soms ten onder te gaan in het geweld en daar is de mellotron een te mooi instrument voor.
Naast en tussen de genoemde nummers is een aantal 'ballads' geplaatst. Een term die in de progressieve muziek wellicht niet geheel de lading dekt, maar in ieder geval wat relatief rustiger tracks waarin een pakkende melodielijn een aantal malen wordt herhaald. Het gevoelige 'Holding On', 'Reality' en 'In Time' vallen onder die noemer. Speciale aandacht vraag ik in die categorie voor 'Stream', dat ik een juweel vind en dat een beeldende illustratie biedt van wat de synergie tussen klassieke muziek en prog kan opleveren. Al is het thema wel erg afgeleid, zeg ik enigszins eufemistisch, van een pianosonate van ik dacht Chopin. Maar Petronella Netterhalm galmt en deint met haar stem vaardig mee op de symfonische klanken. Haar stem is zeer karakteristiek en vraagt veel ruimte in het geluidsspectrum van Paatos. En daar ligt wel een toekomstige valkuil te wachten. Dit soort overheersende stemmen herbergen het gevaar dat alles op elkaar gaat lijken. Dat gevoel had ik in het verleden bij Peter Hammill's Van der Graaf Generator en recent bij Roine Stolt van The Flower Kings. Ook twee niet te vermijden stemmen. Wellicht dat à la The Flower Kings deze valkuil in de toekomst door Paatos kan worden omzeild door een extra zanger aan te trekken waardoor meer variatie zal ontstaan.
Resumerend heeft Paatos met 'Kallocain' wat mij betreft volledig aan de hooggespannen verwachtingen voldaan. Een album dat nog meer compositorisch evenwicht kent dan het debuutalbum, wel enige draaitijd nodig heeft maar dan heb je ook wat. Het schitterende en intrigerende 'art work' maakt het geheel compleet.
JoJo (8-2004)

Bezetting:
Huxflux Netterhalm - drums, percussion, programming, additional keyboards and vocals
Stefan Dimle - electric and upright bass
Johan Wallen - keyboards
Peter Nylander - guitars
Petronella Netterhalm - lead vocals, cello
Anders Bergman - violin

2006-11-25T02:57:00.000-08:00

Reviews P

Paatos - Timeloss (2002)

Label: Stockholm Records
Bandsite: paatos
Duur: 39:47
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ @ (max. score JoJo's)

Kippen en eieren, oorzaken en gevolgen. Daar wil ik deze recensie mee beginnen. De punk en new-wave stromingen eind zeventiger, begin tachtiger jaren waren niet alleen een reactie op de politieke en sociaal-economische situatie in die tijd. De punkbands en haar volgers openden ook de aanval op de ingedutte, weinig maatschappijkritische en 'kijk eens hoe goed ik kan spelen' muziek waartoe in hun ogen ook de symfonische en progressive rock behoorde. Bij beluistering van het debuut van het Zweedse Paatos vroeg ik mij af of de aanval uit de punkhoek ook zo heftig zou zijn geweest als de progrock in dat tijdsgewricht zou hebben geklonken als de muziek op "Timeloss"? Of kan "Timeloss" alleen maar zo klinken dankzij de invloeden uit de new wave? Het al dan niet bestaan van causale verbanden, een moeilijke materie. Wat ik in ieder geval ervaar is dat op dit fenomenale album bewust of onbewust door de makers citaten en referenties aan new wave bands en artiesten als The Passions, Patti Smith, Au Pairs en The Blue Nile op een creatieve en smaakvolle wijze zijn verwerkt. Waarmee Paatos wellicht mede een bijdrage levert aan een 'new wave' in de progrock. Zoals ook Anekdoten al een aantal jaren doet. Tevens ligt een vergelijking met het Zweedse Landberk voor de hand, gezien het Paatos-lidmaatschap van Stefan Dimle en Reine Fiske. Landberk, ook al zo'n band die anders klinkt dan de hoofdstroom in de progrock. Het kan toch geen toeval zijn dat alle genoemde bands uit het hoge noorden komen?
Wat heb ik de afgelopen donkere winterweken een plezier beleefd aan dit album. Zelden heb ik zoveel emotie en gevoel gehoord in muziek als op "Timeloss". Daar is zeker niet in de laatste plaats de directe manier van opnemen de oorzaak van. De band heeft er bewust voor gekozen op te nemen in een kleine studio, waar men meer tijd kreeg om eigenheid in de productie te leggen. Dat is gelukt. Zangeres Petronella Nettermalm is zo 'dichtbij' dat je haar hoort ademhalen en kreunen. En hoe dichterbij, hoe intiemer, zoals u ongetwijfeld uit ervaring weet. Hoewel Nettermalm geen excellente stem heeft, is het een stem die uitstekend past bij de muziek, zowel in de rustige als de vinnige passages.
Het album opent easy listening met "Sensor" maar krijgt al snel de hierboven bedoelde new wave felheid. Ondersteund door prachtige mellotronklanken van Wallén schreeuwt Nettermalm het uit en via een gitaarsolo 'ontaardt' de track in een bombastisch einde. "Hypnotique" beschouw ik als een hoogtepunt en als één van de beste nummers die de laatste tijd in de progrock zijn verschenen. Sensitief en met veel pathos reciteert Petronella de tekst en bereidt samen met de gitaarklanken van Fiske, de dwarsfluit van gast David Wilczewski en de mellotron van Wallén langzaam maar zeker een climax voor. Een climax zelden gehoord met een prachtig door de gitaar gespeeld thema waarin Landberk opzichtig doorklinkt en waarna de band hartstochtelijk loos gaat. Deze track krijgt qua thematiek, arrangement en opbouw een logisch vervolg in het tweede hoogtepunt "Téa". Ook dit nummer begint ingehouden met piano en zang, waarbij het lijkt alsof de zangeres in de kamer staat. Ook hier is het rustige deel de wegbereider voor een vurige en dramatische culminatie waarin de mellotron gelukkig weer een hoofdrol speelt en drummer Huxflux Nettermalm de band kundig bij elkaar houdt. Koude scandinavische rillingen bevangen mij.
"They are beautiful" zet de onbevangenheid van kinderen naast het geweld van oorlog en ellende. Een track waarin de band in de uitvoering een interne strijd lijkt te voeren: beelden we het kind of de oorlog uit? Men kiest voor het kind, wat resulteert in een lieflijk en ingetogen nummer dat aanzet tot denken en dromen. Dit indrukwekkende debuut wordt in stijl afgesloten met het twaalf minuten durende "Quits". Ook hier weer new wave invloeden, zeker aan het begin. Op een Patti Smith-achtige wijze bezingt Nettermalm verraad in een relatie. Een echt fusionnummer waarin pop, new wave, jazz en prog in de blender worden gegooid met als gevolg een modern klinkend geheel dat op een dance party geen slecht figuur zou slaan. De bas van Stefan Dimle soleert creatief en de gastblazers (saxofoon, trompet en trombone) domineren een climax waarin de band het spoor kwijt lijkt te zijn. Ik benadruk 'lijkt' want het is een geordende chaos die refereert aan "The Devil's Triangle", bekend van The Wake of Poseidon van King Crimson. De cirkel lijkt daarmee rond te zijn.
Dit in een mooi verzorgde digi-pack met paarstonen gestoken debuutalbum bezorgt mij iedere keer weer een hersenspoeling. Het teistert mijn mentale databank gevuld met symfo en prog, het zet de luikjes open naar dat 'verdrongen' deel van mijn leven waarin ik stiekeme uitstapjes maakte naar de new wave en het laat het gevoel weer stromen. Laat Paatos ook uw hersens spoelen: ze hebben het af en toe nodig.
JoJo (2003)

Bezetting:
Petronella Nettermalm - vocals
Hunflux Nettermalm - drums, congas
Johan Wallén - piano, hammond organ, moog, mellotron, steinway grand piano
Reine Fiske - electric & acoustic guitars
Stefan Dimle - electric & double bass

Discografie:
Timeloss (2002)
Kallocain (2004)
Silence of Another Kind (2006)

2006-11-24T05:38:00.000-08:00

Reviews P

Par Lindh Project - Veni Vidi Vici (2001)

Label: Crimsonic Label
Bandsite: Par Lindh Project
Duur: 50:57
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Mijn eerste kennismaking met Par Lindh dateert van een jaar of vier terug. Ik kocht toen Bilbo, een werkstuk dat hij samen met Bjorn Johansson componeerde en uitvoerde en dat is gebaseerd op De Hobbit van Tolkien. Bilbo is een lieflijk en vrij rustig album in de Oldfield-traditie en moest volgens Lindh worden gezien als een uitstapje. Het hier besproken album past dan ook in het meer reguliere werk van Lindh.
Par Lindh is een begenadigd en virtuoos toetsenspeler die gewapend met een groot arsenaal aan toetsenborden de doorgaans door hemzelf geschreven composities aanvalt. De vergelijking met Emerson, Lake and Palmer ligt voor de hand, niet alleen door het veelvuldig gebruik van keyboards maar ook door zijn voorkeur voor thema's en akkoordenschema's uit de klassieke sector. Een verschil met deze voormalige symfodino is dat Par Lindh geen vaste band heeft maar met wisselende bezettingen werkt. Vandaar de toevoeging 'project'. De kern van het projectteam bestaat dit keer naast Lindh uit Nisse Bielfeld en Magdalena Hagberg, aangevuld met een aantal werkgroepleden waaronder Jonas Reingold van The Flower Kings.
Lindh heeft zich op Veni Vidi Vici, in vergelijking met zijn vorige studio-album Mundus Incompertus, gericht op een meer songgerichte aanpak. Een aanpak die grosso modo aardig uitpakt maar die in de toekomst zeker meer verfijnd kan worden door het maken van keuzes. Zo vind ik sommige tracks, zoals "Gradus ad Parnassum", te lang, worden solo's te ver doorgevoerd, bewandelt men teveel zijpaden en duurt het lang voordat het hoofdpad weer wordt gevonden. Nu heb ik niets tegen lange nummers - daar is de prog en symfo groot mee geworden - maar ik merk dat ik op deze schijf af en toe mijn concentratie verlies en dat mijn gedachten afdwalen.Gelukkig weten Lindh en zijn projectleden op een aantal momenten mijn oren weer te spitsen. Zo lukt dat in het wervelende en up tempo titelnummer, met veel variatie in de instrumenten tot aan het kerkorgel van Enkoping toe. Een puntje aftrek echter voor het tussentijdse nutteloze geschreeuw van drummer Bielfield.
Rustpunten worden gecreëerd door de bijna religieuze intermezzi met kerkkoor en orkest zoals "Adagio con flauto et clavecimbalo". En het evenwicht tussen thema, solo's, rustpunten en lengte weet Lindh perfect te vinden in "Tower of thoughts" en "Juxtapoint". In de daarin aangebrachte dosering herkent men de meester. De ijle stem van Hagberg past zeker goed bij de rustiger passages maar haar stem kent weinig diepte en mist kracht. Live zou zij zeker ten onder gaan in het keyboardgeweld.
Projectmatig werken is o.a. het stellen van prioriteiten en het maken van keuzes en dan niet alleen in de bezetting. Als Par Lindh ook zou hebben gekozen voor de juiste dosering in de uitvoering dan zou mijn waardering van dit album zeker hoger zijn geweest. Nu blijft het een aardige middenmoter.
JoJo (2003)

Bezetting:
Par Lindh - keyboards
Nisse Bielfeld - drums, vocals
Magdalena Hagberg - vocals, violin
En o.a.
Jonas Reingold - bass
John Hermansen - guitarJens Johanson - flute

Discografie:
Gothic Impressions (1994)
Rondo (EP) (1996)
Bilbo (with Bjorn Johansson) 1996
Mundus Incompertus (1997)
Live in America (1999)
Veni Vidi Vici (2001)
Live in Iceland (2002)

2006-11-24T05:31:00.000-08:00

Reviews P

Periferia del Mondo - In ogni luogo,in ogni tempo (2000)

Label: Akarma
Bandsite: Akarmarecords.com
Duur: 58:14
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Deze CD kocht ik enige maanden terug in een opwelling want ik kende de band Periferia del Mondo (PdM) slechts van naam. Toen ik "In ogni luogo, in ogni tempo" onder de laser legde en beluisterde, ben ik vervolgens eens op de digi-pack gaan kijken uit welk jaar deze release was. Uit 2000 !! Ik viel van verbazing uit mijn stoel. Het klonk namelijk alsof het uit de jaren 70 stamde. Het is retro-symfo van de bovenste plank. Niet alleen door de muzikale invloeden (PFM, Banco, Van der Graaf Generator, Genesis) maar ook door de sfeer op deze schijf. Retro-symfo met kwaliteiten, maar gelardeerd met obligate teksten (in het engels en italiaans), een af en toe haperende, niet al te vaste drummer en een vlakke productie. Het geheel laat bij mij een indruk achter van 'semi-profs'. Een niet zo opwekkend begin van een recensie derhalve. Maar niet getreurd. De minpunten weten deze Italianen echter te compenseren met redelijk tot goede composities.
De schijf trapt veelbelovend af met "L'infedele" met een repeterend oosters synth-thema en een subtiel gespeeld intermezzo waarin de gitaar, dwarsfluit, klarinet en de sopraanstem van Stefanio Mastrogiovanni om voorrang vechten.De tweede bijdrage, "Ladro", vind ik ronduit knullig klinken. Een simpel thema in een 'jazz-fusion'-verpakking waarin de zang en de blazers kwalitatief op de rand balanceren en elkaar in de weg lijken te zitten. In track 3 "Leave your Daily" laat PdM horen een late leerling van Premiata Forneria Marconi (PFM) te zijn. Hoewel de oude meesters in een hogere divisie speelden, komt PdM hier verdienstelijk uit de hoek in een nummer dat goed blijft hangen. Minpunt is toch ook hier weer een klarinet die op het randje van 'vals' balanceert. Het vrij rustige "I Bless the Night' roept herinneringen op - met name door de zang - aan Genesis in de 'Phil Collins'-periode. Het begint heel mooi en ingetogen met een thema dat een aantal malen terugkeert. De expressievere delen van de track blinken wederom niet uit in zuiverheid van zang en samenspel en ook de drummer laat heel wat steken vallen. "Meltemi" is wat mij betreft een van de betere nummers. De sax maakt de verwijzing naar Van der Graaf Generator en er ontstaat na het intro een lang, experimenteel en psychedelisch middenstuk waarin de synthesizer heerlijk rommelt, pruttelt en op de achtergrond rondcirkelt. Het outro rondt "Meltemi" op een logische wijze af.
Een tweede uitschieter vormt het af en toe vrij stevige titelnummer dat zo'n typische Italiaans sfeertje kent dat ook gemakkelijk kan omslaan naar middle of the road à la Ramazotti. Dat is hier gelukkig niet het geval. Op een smaakvol synthesizertapijt zingt Papotto er lustig op los, soleert de sax op zijn best en ontspoort de gitaar in de goede zin van het woord. Jammer dat men dit niveau niet vaker haalt. "Brand" doet onverwacht denken aan Solution en Alquin. Compositorisch echter een niemendalletje met een drumsolo die achterwege had mogen blijven, zelfs als de drummer op een hoger plan had gestaan. Met bijna 12 minuten sluit "The Ghost in the Shell", naar de gelijknamige animatiefilm, dit debuut van PdM af. Hier is de invloed van landgenoten Banco en PFM niet te vermijden. De band hinkt hier echter op vele gedachten, er is weliswaar veel afwisseling maar de integrerende factor ontbreekt enigszins. Toch is dit een track die zeker laat zien dat de band tot meer in staat is.
Wat meer zelfkritiek bij PdM als het gaat om de repertoirekeuze en de muzikaal-technische uitvoering, zou zeker hebben geresulteerd in een evenwichtiger en kwalitatief beter album. Ook het art-work zet deze lijn voort en is het 'net niet'. De schijf is dan wel getooid met een digi-pack met een Dali-achtige afbeelding, maar heeft een 'low budget' uitstraling. Om te beoordelen of de heren hun leven hebben gebeterd neem ik mij voor binnenkort hun nieuwe album "Un milione di voci" te beluisteren. Tot dat moment gun ik hen het voordeel van de twijfel.
JoJo (2003)

Bezetting:
Claudio Braico - bass guitar
Alessandro Papotto - vocals, saxes, clarinet, flute, effects
Max G.B. Tomassi - all guitars
Bruno Vegliante - keyboards
Tony Zito - drums, percussion

Discografie:
In ogni luogo, in ogni tempo (2000)
Omaggio a Demetrio Stratos (2001, Live)
Un milione di voci (2002)

2006-11-24T05:23:00.000-08:00

Reviews P

Poor Genetic Material - Summerland (2001)

Label: QuiXote
Bandsite: PGM
Duur: 43:23
Reviewer: JoJo
Waardering: @ (uit max. 5 JoJo's)

De Duitse band Poor Genetic Material (PGM) – wat een gekunstelde naam – is een nevenproject van de heren Griffiths en Benedek, respectievelijk zanger en drummer van Alias Eye. PGM werd ooit opgericht door de andere twee leden Glomb en Jaehne en bewoog zich op de eerste twee werkstukken op het terrein van geïmproviseerde soundscapes. Met de uitbreiding van de band is men meer songgericht materiaal gaan componeren, waarbij de atmosferische achtergrond behouden bleef. Zo ook op 'Summerland'.
Ik heb al heel wat lovende woorden gelezen over deze band en met name ook over 'Summerland'. En ik moet zeggen dat ik daar weinig van begrijp, al is een aantal tracks best de moeite waard. Het klinkt hopeloos achterhaalt. Men teert voornamelijk op de ideeën van de bands uit de new wave en aanverwante stromingen zoals The Cure, Heaven 17, ABC en zelfs Duran Duran. De manier van zingen is daar ook een uiting van. Ten slotte is de productie ronduit iel en lullig te noemen. Met name de drums klinken abominabel en de toetsen alsof ze uit een Casio'otje komen. De citaten van de genoemde bands zijn goed te horen in de openingsnummers 'Shooting Psycho' en 'Wouldism'. Een positieve uitzondering is de track 'Living Desert' waar men zich beperkt tot het neerzetten van een soundscape, hoewel de zang ook hier nogal 'would be' overkomt. Maar daarna vervalt men weer in en vertilt men zich aan het maken van poppy songs. Als Griffiths dan in 'A Secret Song' ook nog een lachwekkende kopie van Talking Heads' David Byrne tracht op te voeren door op een quasi kwade manier teksten te declameren – iets waaraan hij zich ook al bezondigde in het openingsnummer - haak ik af en trek voor straf een aantal JoJo's af. In 'Late' blijft men gelukkig bij haar oorspronkelijke ambientleest en dat levert dan direct weer een aardig nummer op.
Het ruim elf minuten durende titelnummer begint veelbelovend met mooie synths en piano, klinkt in aanvang een stuk progressiever en levert, al is het dan kortstondig, wat associaties met IQ op. Met name doordat Griffiths de zang wat anders en beter aanzet. Maar na een minuut of zeven vervalt men weer in alle reeds genoemde minpunten. Resumerend vind ik mijn kennismaking met PGM via 'Summerland' een tegenvaller. En een dilemma bij het toekennen van de waardering. Een enkele JoJo (slecht) zou te weinig zijn terwijl twee JoJo's (matig) weer te veel eer is. Maar een tussencategorie hebben we niet dus ik moet een knoop doorhakken. Hadden de heren van PGM dat ook maar gedaan toen ze moesten kiezen tussen poppy songs of ambient soundscapes. Ten faveure van de laatste natuurlijk want dat gaat ze een stuk beter af.
JoJo (3-2004)

Bezetting:
Philip Griffiths - vocals
Philipp Jaehne - keyboards
Stefan Glomb - guitars, bass
Ludwig Benedek - drums

Discografie:
Free to Random Vol. 1 (1999)
Free to Random Vol. 2 (2000)
Summerland (2001)
Leap into Fall (2002)
Winter's Edge (2003)

2006-11-24T05:13:00.000-08:00

Reviews P

Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Label: Lava Records/WEA
Bandsite: PorcupineTree
Duur: 59:44
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Open brief aan Steven Wilson p/a Lava Records, USA

Zeer gewaardeerde heer Wilson,
Mijn dBase telt inmiddels 42 items van uw uitstekende band Porcupine Tree en de vele sideprojecten waarbij u betrokken bent. Ik voel mij dan ook sterk verbonden met u en uw werk en daarom gerechtigd u dit schrijven te doen toekomen.
Toen ik vele jaren terug uw band ontdekte was ik verbaasd over de uitzonderlijk hoge kwaliteit van de composities, de krachtige maar ook subtiele uitvoering en de psychedelische sfeer waarin de albums waren gegoten. “Hij is verder gegaan waar Pink Floyd geëindigd is”, zei ik als verstokte Floydfan. Al vernam ik uit welingelichte kringen dat u met die repeterende associatie niet altijd even blij was. Zwakke albums maakte u niet. Wel hoogtepunten zoals ‘The Sky Moves Sideways', ‘Signify', ‘Coma Divine' en ‘Lightbulb Sun'. Natuurlijk voelde ook u dat op den duur een lichte wending noodzakelijk was. Het voorlaatste album ‘In Absentia' was daar met wat toegankelijker en lichtvoetiger tracks een uiting van. Hoewel ik bedenkingen had en heb, beklijfde dit album ten slotte min of meer door de goede composities.
Nu heeft dan uw nieuwste boreling het levenslicht gezien. Met het verschijnen van ‘Deadwing' heeft de tendens naar toegankelijkheid zich helaas vastgezet, somtijds aangevuld met metalachtige passages. En ik moet u eerlijk zeggen: dat bevalt mij helemaal niet. U komt daarmee in de contreien van de ‘mainstream' in de progrock. Hetgeen uw ‘popie jopie' platenmaatschappij - kijk naar hun site en huiver - zeer zal uitkomen. Porcupine Tree wordt meer van hetzelfde. Het twinkelt en sprankelt niet meer, de creatieve elementen en verrassingen zijn grotendeels verdwenen. Het blijft aan de goede kant van de streep en zo af en toe schemeren uw ongekende kwaliteiten door zoals in ‘Arriving Somewhere but not here' of in ‘Open Car'. Maar per saldo is het gemiddeld geworden. Volgens mij bent u echter geen man van gulden middenwegen en compromissen. En toch klinkt alles zo. Er moet dus iets aan de hand zijn met u ….
Ik matig mij aan te weten wat er aan schort. U bent te druk. Als je teveel weet, raak je in de war. Als je teveel doet ook. Ik adviseer u dan ook: ga er eens een jaar of twee tussenuit. Een ‘sabbatical period' doet wonderen. Het stimuleert de creativiteit, het hoofd raakt leeg, nieuwe wegen en kansen kunnen weer worden waargenomen. Een tweede advies: maak keuzes want u wilt en doet teveel. U wilt producer, muzikant, componist en met ‘Deadwing' zelfs scenarioschrijver van films zijn. Niet alleen in PT maar ook binnen No-Man, Incredibly Expanding Mindfuck, Bass Communion, Blackfield en wat al niet meer. U droogt sneller dan nodig op. Uw houdbaarheidsdatum komt daarmee met rasse schreden in het zicht.
Een laatste advies dat daarmee samenhangt: delegeer en vertrouw op uw prima bandleden. Hoewel u gast Adrian Belew een aantal passages op gitaar heeft laten overnemen, heeft u er op ‘Deadwing' vreemd genoeg zelfs voor gekozen om bas te spelen op vier van de negen tracks! Terwijl u de uitstekende Colin Edwin in de gelederen heeft. Ergo: maak keuzes en trek eens door de wereld. Een paar maanden Rottumerplaat doet wonderen of ga zoals Paul Cook van IQ een jaar of wat de Schotse Hooglanden in. U zult uw werkelijke kwaliteiten weer ontdekken en u gaat weer genieten. En dientengevolge de luisteraar ook.
Hoogachtend,
JoJo (04-2005)

Bezetting:
Steven Wilson - vocals, guitars, piano, keyboards, hammered dulcimer, bass guitar
Richard Barbieri - keyboards, synthesizers
Colin Edwin - bass guitars
Gavin Harrison - drums, percussion
Gasten:Adrian Belew - sologuitar track 1 en 4
Micheal Ákerfeldt - harmony vocals, 2e sologuitar track 5

Discografie (beperkte selectie):
On the Sunday of Life..... (1991)
Voyage 34 (1992)
Voyage 34 : Remixes (1993)
Up the Downstair (1993)
Staircase Infinities (1994)
Yellow Hedgerow Dreamscape (1994)
The Sky Moves Sideways (1995)
Signify (1996)
Coma Divine Live (1997)
Stupid Dream (1999)
Lightbulb Sun (2000)
Voyage 34 - The Complete Trip (2000)
Recordings (2001)
Stars Die: The Delerium Years 1991 -1997 (2002)
In Absentia (2002)
Deadwing (2005)

2006-11-24T02:26:00.000-08:00

Patrick O'Hearn

Eind jaren 70 en begin jaren 80 was Patrick O'Hearn bassist in één van de beste line-ups van Zappa's Mothers of Invention. Hij speelde o.a. mee op klassieke Zappa-albums als 'Sheik Yerbouti', 'Joe's Garage Act 2 & 3' en 'Tinseltown Rebellion'. Hoe groot is het verschil met de muziek die hij daarna als solo-artiest ging componeren en uitvoeren, want hij bekeerde zich tot 'electronic and ambient music'. En niet alleen als bassist maar O'Hearn bleek tevens een begenadigd keyboardspeler; iets waar hij bij Zappa, met geweldenaar Tommy Mars op toetsen, de kans niet voor kreeg. En hij heeft sinds die tijd een omvangrijke catalogus opgebouwd van autonoom werk en filmmuziek. Bovendien heeft O'Hearn als componist een aantal Grammy's ontvangen.
Op veel van zijn albums wordt hij productietechnisch bijgestaan door Peter Baumann, voormalig lid van Tangerine Dream. En dat is te horen aan met name de wijze waarop de sequencers en synths in het geluidsspectrum staan. Wat resulteert is een heel open en direct geluid, dat je voelt in de onderbuik en waarbij het lijkt alsof O'Hearn in je kamer optreedt. De elektronische rhythms die hij op zijn albums gebruikt zijn ongeëvenaard en zijn kwaliteit op dat punt is waarschijnlijk terug te voeren op zijn ervaring als bassist. O'Hearn schildert met kleuren die hij kiest en mengt op zijn sonische pallet. Een pallet dat veelal bestaat uit donkere kleuren. Door de gedoseerde toevoeging van wat lichtere teinten worden zijn albums echter nooit somber. Hij kiest daarbij doorgaans voor een klassieke symfonische opbouw van albumtracks. Dus met een kop waarin het thema wordt neergezet, een romp waarin hij varieert op het thema dan wel inhoudelijke uitstapjes maakt en een staart waarin het oorspronkelijke arrangement één of meerdere keren terugkeert.
Elektronische muziek vind ik vaak mank gaan aan compositorische en melodische armoede en het gebruik van de techniek om de techniek. Daar is bij O'Hearn geen sprake van. Composities zitten sterk in elkaar, waarbij de thema's zich snel opslaan in het hoofd en de techniek geen doel op zich is maar wordt ingezet als middel om het sonische pallet te verkennen. Verwacht niet Zappa-relikwieën in het werk van O'Hearn aan te treffen want die zijn er niet. Maar daar zullen de meeste elektro-adepten ook niet naar op zoek zijn. Of zij vinden waarnaar zij wèl op zoek zijn, kunnen zij bepalen aan de hand van de onderstaande recensies van voorlopig drie albums van O'Hearn. Drie werken die een aardig beeld schetsen van de ontwikkeling die O'Hearn doormaakte in de beginjaren.
JoJo

2006-11-24T02:21:00.000-08:00

Reviews O

Patrick O'Hearn - Between Two Worlds (1987)

Label: Private Music
Bandsite: www.patrickohearn.com
Duur: 48:12
Recensent: JoJo
Waardering: @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Ik heb 'Between Two Worlds' ooit gekocht op de naam van O'Hearn. Wist niet goed wat ik moest verwachten van een ex-Zappiaan die de elektronische muziek ontdekt heeft. Groot was mijn verrassing bij de openingstrack 'Rainmaker'. Een filmisch nummer, met sterke ritmes en prachtige toetsen en verrassende geluiden. Het daaropvolgende 'Sky Juice' kent echter een enigszins suf ritme en is mij te easy listening. Het is 'Langs-de-Lijn-muziek' waarvan je ieder moment verwacht dat het wordt weggedraaid om de tussenstand bij Cambuur – Den Bosch door te geven. En als je dan weer terugkomt bij de muziek blijk je niets gemist te hebben. Met deze eerste twee tracks hebben we direct de twee uitersten te pakken op 'Between Two Worlds', namelijk verwondering en verrassing bij de beeldende soms experimentele nummers met diepgang zoals 'Rainmaker' en 'Fire Ritual'. En het gevoel van lamlendigheid en traagheid bij eendimensionale tracks als 'Gentle was the Night, 'Cape Perpetual' en '87 Dreams of a Lifetime'. Na een vermoeiende dag best lekker maar niet te vaak.
Patrick O'Hearn moest duidelijk zijn weg nog vinden ten tijde van 'Between Two Worlds'. Hij hinkte op twee gedachten en bevond zich dus tussen twee werelden. Consistentie, diepgang en compositorische durf liet hij pas zien in zijn latere werk. Hier overheerst helaas de ellendige traagheid van het bestaan.
JoJo (7-2004)

Bezetting:
Patrick O'Hearn - synthesizers, bass, acoustic & electronic drums, percussion and a variety of sampled objects & noise makers
Brian Ransom - whistling water jar & creator of many ceramic instruments

2006-11-24T02:11:00.000-08:00

Reviews O

Patrick O'Hearn - Rivers Gonna Rise (1988)

Label: Private Music
Bandsite: www.patrickohearn.com
Duur: 45:37
Recensent: H. 'JoJo' de V.
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

'Rivers Gonna Rise' biedt een preview op een deel van de bezetting van de latere band 'Missing Persons' en kent met Bozzio, Cuccurullo en O'Hearn zèlf een hoog Zappa-gehalte. Of het komt door de bezetting òf door de 'natuurlijke' ontwikkeling die O'Hearn had doorgemaakt na 'Between Two Worlds', maar de oppervlakkigheid van dat voorgaande album heeft hier plaatsgemaakt voor elektronische muziek met meerdere lagen en onverwachte wendingen. O'Hearn heeft enige schroom van zich afgeworpen en durft langzaam maar zeker te jongleren met zijn instrumenten en met zijn compositorische kwaliteiten. In de rug gesteund en in balans gehouden door zijn collega-muzikanten die zich allen op hoog niveau bewegen.
Luister maar eens naar 'Glory for Tomorrow' waar O'Hearn ons de eerste doorkijkjes gunt naar het hoge niveau dat hij later o.a. op het album 'Indigo' zal bereiken. Gestuurd door de bas en toetsen van O'Hearn soleert de trompet van Mark Isham er lustig op los en schiet het nummer in de goede zin van het woord alle kanten op. Of geniet van 'Acadia' waar de warme klanken van de synthesizers de voorbode zijn van een zich langzaam opbouwend en repeterend thema. In 'Forgiveness' valt op wat een goede bassist O'Hearn is. In een op Jaco Pastorius gelijkende stijl geeft hij samen met de toetsen de structuur aan deze track. 'A Brief Repose' is prima ambient en zou zo op een album van Brian Eno kunnen staan. En dan die prachtige flügelhorn van Isham, een instrument dat qua warmte en toon perfect past bij deze laid backmuziek en het zelfs een licht jazzy toets geeft.
Ten slotte. Heel af en toe vervalt O'Hearn in het oude gedrag van 'Between Two Worlds' en komt hij met tè gemakkelijke, bijna 'middle-of-the-road' nummers op de proppen zoals 'Reunion'. Maar die zijn hier gelukkig veruit in de minderheid. Het grootste deel van 'Rivers Gonna Rise' is gevuld met prima, voornamelijk elektronische, muziek die compositorisch goed in elkaar zit en regelmatig voor verrassingen zorgt.
JoJo (7-2004)

Bezetting:
Patrick O'Hearn - synthesizers, bass, acoustic & electronic percussion
Peter Maunu - guitar
Warren Cuccurullo - guitar effects
Terry Bozzio - acoustic percussion
John Valen - acoustic percussion
Mark Isham - trumpet, flügelhorn

2006-11-24T01:56:00.000-08:00

Reviews O

Patrick O'Hearn - Mix Up (1990)

Label: Private Music
Bandsite: www.patrickohearn.com
Duur: 46:41
Recensent: JoJo
Waardering: @ (uit max. 5 JoJo's)

Zoals uit de andere reviews van albums van Patrick O'Hearn op deze site blijkt, ben ik een volger van deze artiest en waardeer ik zijn autonome werk doorgaans als redelijk tot goed. Dat ligt anders bij 'Mix Up'.
O'Hearn heeft op 'Mix Up' gekozen voor het opnieuw laten mixen, door een stoet aan bekende producers, van een aantal reeds uitgebrachte tracks. Of zoals hij zelf zegt "extensively tweezed and disco-ized by the following individuals: David Frank, Joe 'The Butcher' Nicolo, David Barrett, Carmen Rizzo Jr. and Laney Stewart". Vooral het woord 'disco-ized' is hier helaas van toepassing. Neem uzelf eens mee in een gedachte-exercitie. U neemt als uitgangspunt heerlijke rustgevende electronische muziek waarop u weg wilt dromen in uw eigen 'ambient'. U kwam tenslotte thuis van een zeer vermoeiende werkdag. En uw buurman besluit op datzelfde moment om keiharde discomuziek te gaan draaien waarvan u 'slechts' de beats kunt onderscheiden die notabene ongevraagd door de muren meedreunen met het kabbelende geluid van de synthesizers en mellotrons op uw ambientalbum. En probeer dan het gevoel van irritatie voor de geest te halen wat u ongetwijfeld zou overvallen. Dan heeft u het gevoel te pakken wat mij overviel bij het beluisteren van 'Mix Up'.
De mix van de nummers is weliswaar zeer smaakvol gedaan, het geheel is gestoken in een heldere productie en af en toe krijgen de prachtige klanken van de originele nummers de kans om door de dominante ritmes heen te schemeren. Maar wat overheerst zijn de beats en de toegevoegde kenmerkende discogeluiden die het origineel op brute wijze verkrachten.
Eerlijk gezegd begrijp ik dit soort projecten van artiesten niet zo goed. Het is best interessant om te spelen met je composities, live worden er tenslotte ook modificaties aangebracht, en men zal lol hebben beleefd aan de gekke 'mixfratsen' die men nu weer had bedacht. Maar je hebt ooit niet voor niets gekozen voor de originele opmaak van de tracks. Daar zijn uitgebreide discussies, afwegingen, doordachte toevoegingen en weglatingen aan voorafgegaan. Die worden op deze wijze 'disco-ized' in de vuilnisbak gegooid. Onbegrijpelijk en een smetje op het verder overigens aantrekkelijke palmares van Patrick O'Hearn. Richt u dus op de andere items uit zijn catalogus en laat 'Mix Up' links liggen in de bak 'nieuw' en zelfs rechts in de ramsjbak.
H. 'JoJo' de V. (7-2004)

Bezetting:
Patrick O'Hearn - all instruments

2006-11-24T01:48:00.000-08:00

Reviews O

Patrick O'Hearn - Indigo (1991)

Label: Private Music
Bandsite: www.patrickohearn.com
Duur: 45:08
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Patrick O'Hearn laat zich op alle negen tracks van 'Indigo' ondersteunen door Warren Cuccurullo die verantwoordelijk is voor de "guitar ambience and aesthetic atmosphere". 'Indigo' is een coherent album dat uitblinkt door zijn heldere produktie, zijn dynamiek via de afwisseling van rustige en minder rustige tracks en de pakkende tot wegdromen en nadenken stemmende melodieën. Onhandig is de vermelding van de tracktitels uitsluitend op de CD zelf. Een beetje moeilijk bekijken als de schijf onder de laser straalt ..….
'Indigo' kent geen zwakke momenten maar wel drie uitschieters waarin alle in de inleiding op deze artiest genoemde kwaliteiten samenkomen. 'Sacrifice', de titel doet het al vermoeden, is een bijna religieus nummer dat begint met sacraal gezang van monniken en een fabelachtig thema en medidatief ritme kent. De na enige tijd invallende drums knallen de speakers uit, ondersteund door prachtige klanktapijten en onheilspellende geluiden. Ronduit geweldig is 'Upon the Wings of Night'. Een track die mij doet denken aan 'Alaska' van UK. De sfeer is bijna eng te noemen en de fantastische flügelhorn van ambientmuzikant Mark Isham kan slechts kippenvel veroorzaken. Het imponerende 'The Ringmaster's Dream' is door zijn opbouw en arrangement pure klassieke kamermuziek. In een traditionele bezetting van een kamerorkest zou het ideaal zijn om er in hoepelrok en pruikentooi op te dansen.
Een belangrijk deel van 's mans oeuvre is voor iedere liefhebber van elektronische muziek een aanwinst. Van de drie hier besproken albums is 'Indigo' echter verreweg het sterkste werkstuk. Een baken voor een ieder die zijn weg zoekt binnen dit toch altijd wat obscure muzieksegment. Wel speelt bij beluistering steeds de vraag door het hoofd "Wat zou Frank Zappa hiervan hebben gevonden?"
JoJo (7-2004)

Bezetting:
Patrick O'Hearn - keyboards, electronics, bass and percussion
Warren Cuccurullo - guitar ambience and aesthetic atmosphere
Mark Isham - horn

2006-11-20T05:41:00.000-08:00

Reviews O

Patrick O’Hearn – Trust (1995)

Label: Deep Cave Records
Bandsite: www.patrickohearn.com
Duur: 45:32
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

In het kader van de serie ‘Volg Patrick O’Hearn’ (zie overige reviews) kan ik niet om een bespreking van ‘Trust’ heen. Het is overigens niet altijd even gemakkelijk om werken van O’Hearn, anders dan via internet, te kopen. De meeste tikte ik op de kop bij ‘De Plaatboef’ in Rotterdam. Zo ook deze. Ik spoedde mij naar huis en ….
…. ik viel direct met de deur in huis: wat een geweldig album! Ik begrijp wel waarom ‘Trust’ in het releasejaar genomineerd werd voor een Grammy. Het sterke van O’Hearn vind ik dat dat hij in staat is om somberheid te koppelen aan warmte. De meeste composities klinken donker en bedrukt en toch gaat er een weldadige warmte en rust van uit. Terwijl collega’s in het instrumentale elektronische genre nogal eens blijven steken in klinische, digitale kilte waar ik juist onrustig van word. Daarnaast is hij zeer bedreven in het bouwen van een structuur en het componeren van sterke melodieën die snel blijven hangen. O’Hearn laat zich ook hier soms ondersteunen door makkers uit zijn Zappaverleden zoals Terry Bozzio en Warren Cuccurullo maar de meeste taken vervult hij zelf.
‘Trust’ bestaat uit acht delen die handelen over de ontdekking in 1991 van de ‘Cousquer Cave’ in Frankrijk, waarin kunstuitingen op de wanden zijn gevonden die teruggaan tot 12000 jaar voor Christus. De hoes geeft daarvan een mysterieus voorbeeld dat mij enige angst inboezemt. Welbeschouwd bevatten deze acht tracks geen zwakke momenten. Wel uitschieters zoals het schitterende ‘Liberty’ dat de schijf opent en dat mij enigszins door het ritme en de gitaar doet denken aan, en dat is een behoorlijke zijstap, The Cure ten tijde van ‘Seventeen Seconds’. Het thema is zinderend en de opvallende geluiden en echo’s zijn, zo stel ik mij voor, een metafoor voor de letterlijke en figuurlijke echo’s die te horen zullen zijn in de gewelven van genoemde Franse grot. Ook hier is zoals op ’Indigo’ uit 1991 de ondersteunende bas van O’Hearn - tenslotte zijn ‘roots’ - imponerend. Een tweede climax wordt gevormd door ‘Two Continents’ dat mij door zijn melancholische thema kippenvel bezorgd en waar Bozzio schittert op zijn ‘Turkish drums’. Het wat vrolijker ‘Equinox’ met briljant geweven tapijten van synths wordt gevolgd door een ander hoogtepunt, het titelnummer. Percussie vormt de basis waarover de synthesizers hun weg zoeken, wederom gestuurd door een pakkend thema. En dat geldt ook voor de twee laatste tracks ‘3 Circles’ en ‘Last Farewell’.
Patrick O’Hearn zie ik als één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de hedendaagse elektronische muziek. ‘Trust’ vind ik samen met ‘Indigo’ apotheoses van zijn oeuvre. Voor zover ik dat in mijn bezit heb. De bakken van ‘De Plaatboef’ worden dan ook gedegen in de gaten gehouden ……
JoJo (12-2005)

Bezetting:
Patrick O'Hearn- electronics, bass, percussion, textural guitar
Warren Cuccurullo - guitar
David Torn - textural guitar
Peter Maunu- textural guitar
Terry Bozzio - turkish drums

Discografie:
Ancient Dreams (1985)
Between Two Worlds (1987)
Rivers Gonna Rise (1988)
Eldorado (1989)
Mix Up (1990)
Indigo (1991)
The Private Music of Patrick O'Hearn (1992)
White Sands (1992, filmmuziek)
Crying Freeman (1996, filmmuziek)
Trust (1995)
Metaphor (1996)
A Windham Hill Retrospective (1997)
So Flows The Current (2001)
Beautiful World (2003)
Slow Time (2005)

2006-11-20T05:29:00.000-08:00

Reviews O

Ozark Henry - I’m Seeking
Something that has Already
Found Me (1996)

Label: Double T Music
Bandsite: www.ozarkhenry.com
Duur: 55:00
Recensent: JoJo
Waardering: @ @ @ @ @ (max. score JoJo's)

Ik heb de afgelopen maanden zeer genoten van de ‘conservative rock’ van IQ op ‘Dark Matter’ of van The Watch op ‘Vacuum’. Ik noem dat bewust geen progressieve rock maar conservatieve rock omdat het herhaalt wat er al was: òf in de eigen catalogus van genoemde bands en/òf in wat anderen hebben gedaan in ‘de gouden eeuw’ van de symfonische rock. Het etiket ‘progressief’ kan toch nauwelijks op ‘terugkijken’ van toepassing zijn. ‘Reactionair’ zou beter zijn maar dat klinkt zo agressief. Ook experiment vinden we bij dat soort bands niet terug. Absoluut niet erg. Integendeel. Hoge waarderingen vallen hen, ook van mij, terecht ten deel. Daarom is het echter wel toe te juichen als andere artiesten en bands in het progressieve genre daar wèl experiment, fusion met andere muziekstromingen en de durf om buiten de gebaande paden te treden tegenover zetten. De Belg Piet Goddaer, beter bekend als ‘Ozark Henry’, is daar een lichtend voorbeeld van. Zijn album ‘I’m Seeking Something that has Already Found Me’ uit 1996 fungeert als inventief baken in de progressieve zee.
Via opener ‘Rosamund is Dead’ treed ik binnen in de geheel eigen wereld van Ozark Henry waar voorspelbaarheid niet te vinden is en waar ‘sidesteps’ naar ‘rap’, klassieke muziek, jazz, blues en symfo overal aan de orde zijn. De avontuurlijke, gelaagde arrangementen en de brede instrumentatie en moderne ritmes, gekoppeld aan zijn bijzondere stem, maken dit album tot een ontdekkingsreis. Een reis waarvan ik vermoed dat hij jaren zal duren: zelfs na lange tijd ontdek je doorgaans in dit soort werken nog nieuwe dingen. Deze ‘melting pot’ leidt wat mij betreft tot een geheel eigen geluid, al zijn er echo’s te horen van World Party, No-Man en David Bowie. In de articulatie en het klemtoongebruik in de gezongen en gedeclameerde teksten van Ozark Henry klinkt Frank Zappa zo af en toe door. Maar eigenheid voert per saldo de boventoon.
De opbouw en chronologie in de tracklist is sterk, al zou ik wat meer up-tempo geëindigd zijn dan met ‘In Camera. Bovendien zijn er uitsluitend hoogtepunten op dit album te vinden. Zo is ‘Rosamund is Dead’ een wervelende opener, vinden we mystiek in ‘Dogs and Dogmen’, is ‘Man on Roof’ het toonbeeld van vernuft en vormen ‘Hope is a Dope’ en ‘I Ray’ tot nadenken stemmende rustpunten. ‘Autumn Illustrates This’ is een somber nummer. Wat te denken van de tekst “I am sitting in a tree. My neck is rope protected. A fall can only please”. Somberheid die ook op andere momenten naar voren komt zoals in afsluiter ‘In Camera’. Een compositorische schoonheid die mij de rillingen bezorgt. Heerlijk.
De ultieme prog van Ozark Henry smaakt naar meer en noopt tot het ontdekken van de rest van ’s mans palmares. Met dit album prikkelt hij in ieder geval al mijn zintuigen. In een interview zei David Bowie dat hij Ozark Henry één van de meest interessante en gedurfde artiesten van dit moment vindt. Daar kan ik volmondig mee instemmen.
JoJo (02-2005)

Bezetting:
Piet Goddaer/Ozark Henry - voices, vocals, keyboards, organ, rhodes, programming, drumtapes, bass and lead guitar
Filip Tanghe - acoustic drums, guitars, guitar sound programming

Discografie:
I’m Seeking Something That Has Already Found Me (1996)
This Last Warm Solitude (1998)
This Last Warm Solitude - Live in Paris (1999)
Birthmarks (2001)
Sedes & Belli - The Music (2002)
The Sailor Not The Sea (2004)
The Soft Machine (2006)

2006-11-20T05:20:00.000-08:00

Reviews O

Ozric Tentacles - Spirals in Hyperspace (2004)

Label: Magna Carta
Bandsite: Ozric Tentacles
Duur: 69:39
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

"Als je er één hebt dan heb je ze allemaal", zei ik ooit tegen iemand over de werken van Ozric Tentacles. Dit om de gelijkenissen tussen de overigens doorgaans prima albums van deze spacerockband te benadrukken. Uitwisselbaarheid dus, welke mij er overigens nooit van weerhield om wederom een Ozric-item aan te schaffen. 'Spirals in Hyperspace' kenmerkt zich echter door originaliteit en wijkt derhalve op een aantal fronten af van wat we van deze psychedelica's kennen. Natuurlijk komen ook hier de voor deze band herkenbare dansbare ritmes en de door Gong geïnspireerde sequences op synth en gitaar regelmatig voorbij. En de atmosfeer waarin deze schijf zich bevindt is nog steeds doortrokken van de dampen van waterpijpen en hasj, met op de achtergrond het beeld van pulserende vloeistofdia's op alcoholbasis. Maar er zijn ook duidelijke verschillen. Zo valt in een aantal tracks de jazzy-invloed op en zijn er meer dan voorheen symfonische arrangementen te onderscheiden. Bovendien kent 'Spirals in Hyperspace' meer rustpunten en daarmee een evenwichtiger opbouw dan vorige albums. Ten slotte valt op dat de meeste tracks en instrumenten worden bespeeld door Ed Wynne en dat de overige Tentacles slechts sporadisch meedoen. Wellicht ook een verklaring voor de genoemde significante verschillen.
'Spirals in Hyperspace' begint nog traditioneel met 'Chewier', waarin eens te meer opvalt wat een unieke gitarist Wynne is. De bijna tien minuten durende titelsong is jazzy, met name door de elektrische piano, en is een track om op weg te dromen. De kruisbestuiving die hier plaatsvindt tussen jazzgeoriënteerde akkoorden en de psychedelische sfeer levert een origineel geluid op. Een soort space jazzrock. 'Slinky' is één van mijn favorieten. Een knappe, licht verlopende sequence biedt de luisteraar acht minuten lang doorkijkjes in diverse muziekstromingen. Waarbij wederom de jazzrock de boventoon voert en waarin Wynne absurde en weirde geluiden uit zijn synths weet te toveren. Je vraagt je af waar hij die unieke geluiden iedere keer weer vandaan haalt. 'Toka Tola' start met wervelende toetsen à la ELP maar ontwikkelt zich daarna tot een typisch Ozricnummer waarin wederom duidelijk wordt dat zij hun inspiratie halen uit het werk van de oudgediende spacerockers Gong. 'Plasmoid' is een mindere track. Het is wat rommelig o.a. door sequences die steeds wisselen in snelheid. De vreemde stemmetjes zijn aardig gevonden maar irriteren al snel.
Een prachttrack is 'Oakum' dat gedompeld is in een ambientbad en daardoor heerlijk rustig en laid back opent. De open, heldere productie geeft hier bovendien een extra dimensie. Na een wervelend middengedeelte eindigt men weer in relatieve rust. In het rustig kabbelende 'Akasha' wordt inspirators Steve Hillage en Miquette Giraudi een rol gegund op gitaar en synths. Het album sluit af met twee prima stukken. 'Psychic Chasm' is weliswaar herkenbaar maar compositorisch knap. 'Zoemetra' herbergt zowel Spaanse als Oosterse invloeden, roept bij mij soms associaties op met Al Dimeola en heeft een thema dat nadien door het hoofd blijft spoken.
Ed Wynne heeft weliswaar geen revolutionaire omwenteling teweeggebracht, maar de Ozric Tentacles klinken op 'Spirals in Hyperspace' anders en frisser door invloeden vanuit de jazz en in mindere mate de symfonische rock toe te laten. Gecombineerd met hun nog altijd aanwezige spacebasis, levert dit een lekker album op dat er mag zijn.
JoJo (6-2004)

Bezetting:
Ed Wynne - guitar, keyboards, mind colours and programming
Op drie tracks:
Schoo - drums
Seaweed – synths and bubbles
John - ney, blul, duduk and silver flute
Zia - bass
Merv Pepler - drum programming and sampling stuff

Discografie
(Selectie):
Erpsongs (1985)
Sliding Gliding World (1988)
Pungent Effulgent (1989)
Erpland (1990)
Strangeitude (1991)
Afterswish (1991)
Live Underslunky (1992)
Jurrasic Shift (1993)
Arborescence (1994)
Become the Other (1995)
Curious Corn (1997)
Spice Doubt (1998)
Waterfall Cities (1999)
The Hidden Step (2000)
Spirals in Hyperspace (2004)

The Floor's Too Far Away (2006)

2006-11-20T05:15:00.000-08:00

Reviews N

Negative Zone – Negative Zone (2005)

Label: Musea
Bandsite: negativezone.net
Duur: 45:45
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

De afstammelingen van Pink Floyd vallen, sinds de ouders het zelf wat rustiger aan doen, als rijpe maar soms ook als rotte appels van de boom. RPWL, House of Not, Timothy Pure zijn daar ‘bekende’ voorbeelden van aan de goede kant van de streep. Daarnaast kennen we de Floydcovers, die wat mij betreft per definitie te onpas verschijnen, o.a. van Transatlantic en Shadow Gallery. Ten slotte is daar het schaamteloos citeren van Floyd dat door sommigen tot kunst met een hele kleine ‘k’ is verheven. Een zonde waar zelfs Dream Theater zich op haar laatste dwaling aan waagt. En dan meldt zich nu het Franse Negative Zone aan het rose front.
Deze jongelingen komen uit Marseille en steken hun bewondering voor Floyd niet onder stoelen of banken. Het geheel ademt in veel akkoorden, tonen en effecten de psychedelische sfeer van Floyd uit maar zeker ook van andere bands uit de sixties en seventies zoals The Beatles in haar geestverruimende Sgt. Pepperspray periode en zelfs The Zombies ten tijde van het progressieve meesterwerk ‘Odyssey & Oracle’. Dit laatste hoor ik met name in de tracks ‘Cats’, ‘Farewell’, ‘Fly Away’ en ‘Island’. Een en ander gevoegd naast de eigenheid van Negative Zone, die vooral tot uiting komt in de smaakvolle arrangementen en in de vocale harmonieën met een licht maar niet hinderlijk Frans accent, maakt dit album goed te pruimen. Ondanks dat: het is wel wat veel Floyd.
‘Don’t Sleep Part 1’ en ‘Part 2’ zijn uitgesponnen tracks waarop het aangenaam wegdromen is en waar in het wat steviger deel ook het latere King Crimson doorklinkt. Al vraag ik mij ook hier af waarom je een geluidseffect naadloos laat klinken als een effect dat door Floyd al eens bedacht is en dat iedere zichzelf respecterende progliefhebber zo’n beetje kan dromen. Daar moet toch op eigen creativiteit meer of iets anders uit te halen zijn. Nu wekt het bij mij irritatie op. Een gevoel dat mij ook bekruipt in ‘Hold Out Your Hand’. Lekker sloom nummer inclusief door Nick Mason geïnspireerd drumwerk maar met meer durf had het een onsje of twee minder Floyd kunnen zijn. En dat gevoel zet zich door in de afsluitende nummers ‘Fairy Tales’ en ‘Negative Zone’. Waarmee het album overigens wat abrupt en niet gelukkig eindigt. Het is voor mij niet ‘rond’ en daar hou ik van: van een kop, een romp en een staart. Als men dàt nou eens had overgenomen van Floyd want die waren daar erg goed in.
Negative Zone is geenszins een rotte appel aan de Floydboom. Daarvoor zijn er voldoende andere invloeden te horen en heb ik mijzelf teveel vermaakt met dit debuut. Je voelt echter dat de band meer talent in haar mars heeft. Als men het in de toekomst aandurft om die eigen kwaliteiten meer ruimte te geven dan zal Floyd nog slechts op de achtergrond meespelen. De voorgrond zal dan bepaald worden door Negative Zone. Als men dat niet doet ben ik bang dat ook deze band snel in de vergetelheid zal raken. De voortekenen zijn overigens niet goed want platenlabel Musea grossiert al decennia in eendagsvliegen.
JoJo (11-2005)

Bezetting:
Cedric Cartaut - guitars, vocals
Bruno Ramousse - bass, vocals, flute
Manuel Santiago - guitars, keyboards
Fabrice Dimondo - drums

Discografie:
Negative Zone (2005)

2006-11-20T05:08:00.000-08:00

Reviews N

New Niks - Penquin Village (2006)

Label: No Can Do Music
Bandsite: arendniks
Duur: 45:34
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

In al die jaren dat ik drummer en componist Arend Niks ken is hij doende met muziek. Op de middelbare school was al merkbaar dat hij muziek minstens zo belangrijk vond als de Stelling van Pythagoras. Speelde hij in die tijd - zoals te doen gebruikelijk bij jonge, beginnende muzikanten - in relatief onbekende bands in Schiedam en omgeving, na die tijd is zijn ster snel gerezen. Zo maakte hij vijfmaal zijn opwachting tijdens het North Sea Jazz Festival, drumde hij bij het geweldige Nenette et les Zezettes, werkte samen met muzikanten uit het Willem Breuker Kollektief, schreef en/of speelde hij voor Orkater, voor dansproducties van Scapino waaraan ook John Cale meewerkte en voor uiteenlopende televisie-, theater- en cabaretprogramma’s. Bovendien had hij diverse formaties waarmee hij inmiddels vier albums maakte. New Niks is zijn nieuwste project. ‘Penquin Village’ zijn vijfde album.
Als ik Niks hoor drummen verschijnt Bill Bruford op het net- en trommelvlies. Niet alleen de ‘touch’ van Niks maar ook de karakteristieke klank van zijn instrument - hard, hoekig, hoog - zijn voor die associatie verantwoordelijk. Toch doet hij mij ook aan Terry Bozzio denken door zijn vermogen om de percussie niet alleen begeleidend te gebruiken maar ook melodie te laten slaan. De muziek van New Niks op ‘Penquin Village’ is Zappaiaans door de complexiteit van de composities die met name tot uiting komt in rare maatvariaties en curieuze soms zelfs hilarische ‘breaks’. Maar ik hoor ook echo’s van Soft Machine en in de kortere tracks de cult-filmmuziek van John Zorn. En ook voor folk en ‘hot club’ draait men de hand niet om. Edoch, per saldo is het jazz(rock).
New Niks bestaat naast Niks uit een puik stel muzikanten. De viool van Jasper le Clercq gaat soms in positieve zin door merg en been maar weet ook subtiel en vaardig het sentiment te raken. Suntrop is op sologitaar weliswaar gedoseerd aanwezig - dat had wat mij betreft wat meer gemogen - maar tezamen met zijn smaakvolle, begeleidende werk wordt meer dan duidelijk dat we te maken hebben met een virtuoos. De elektrische piano van Hoorweg valt uit de composities niet weg te denken, is duidelijk beïnvloed door Herbie Hancock en Joe Zawinul en heeft veel ‘Canterbury’. Al vraag ik mij bij dat laatste af of jazzmusici dan direct weten wat ik bedoel.
Het album opent met het prachtige ‘Penquin Village’ met een Zorn-achtig sfeertje. De track is nogal ‘laid back’ en dat vind ik wat minder gelukkig om een album mee te openen. Op de compositie zelf is niets aan te merken. Wat volgt is over de gehele linie hoogstaand. ‘Earcatchers’ zijn het fenomenale ‘Stonehopping’ door zijn ingehouden swing, variatie en mooie pianosolo, het dromerige ‘Peinzen (Ruminating)’, ‘Hunger Sunday’ vanwege de sterke 'bas', het aanstekelijke ritme en de bijzondere opbouw, het licht experimentele ‘In Love on Planet Z*hogg/’ en afsluiter ‘Atlantis Mailman’ waarin men langs de rek van het elastiek van harde naar zachte passages en weer terug schiet. New Niks heeft met ‘Penquin Village’ een smaakvol en technisch hoogstaand jazz(rock) album afgeleverd dat eigenzinnig, eigenwijs, creatief en dus progressief is. Ik ken op dit moment geen band in Nederland die dat op deze intrigerende wijze doet.
JoJo (06-2006)

Bezetting:
Andreas Suntrop - electric guitar
Arend Niks - drums
Erwin Hoorweg - electric piano
Jasper le Clercq - violin

Discografie:
Niks at Hand (1993)
Future Museum (met Niks Project) (1998)
Tommorow’s Paper (met No Can Do) (2000)
Drummers Double Bill (2003)
Penquin Village (met New Niks) (2006)

2006-11-20T04:55:00.000-08:00

Reviews N

Niacin - Time Crunch (2001)

Label: Magna Carta
Bandsite: www.niacinb3.com
Duur: 56:10
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

De eerste tour van Niacin in 1997 heette 'Blood, Sweat and Beers'. En dat lijkt mij een omschrijving die prima past bij de muziek, sound en sfeer van deze Amerikaanse band. Luisterend naar de door de Hammond B3 gedomineerde wervelwinden op deze schijf, zie ik rokerige zalen voor me waar zwaar zwetende fans heftig dansen op de aanstekelijke ritmes van Niacin. Een biertje mag daarbij niet ontbreken. Stilzitten is er dan ook niet bij tijdens de beluistering van Time Crunch. De ondertitel van dit werkstuk is immers niet voor niets 'Kick Ass Time', refererend aan het toonwiel van het Hammond Organ maar uiteraard ook aan het verzoek het zitvlak te verheffen. Sheehan, Novello en Chambers omschrijven hun muziek als een fusion van rock, jazz, prog, funk, soul en een snufje Motown. En die invloeden komen inderdaad in dansparade voorbij, waarbij ik zelf toch met name associaties hoor met Emerson, Lake and Palmer, The Nice, King Crimson en ook Brian Auger.
Time Crunch opent overweldigend met 'Elbow Grease' gevolgd door het titelnummer. Twee compositorisch sterke tracks waar Novello op een virtuoze wijze op zijn B3 soleert over de stevige funkritmes. Het basspel van Sheehan - die wij ook kennen van zijn project Nine Short Films met Terry Bozzio - is adembenemend. Zelden zulke snelle basloopjes gehoord. In 'Stone Face' neemt men enigszins gas terug al is de snelheidsvermindering maar relatief en waan ik mij iedere keer weer op 'Tarkus' van ELP. Een prachtig rustig intermezzo met synths en een rommelende bass vormen een kortstondige cesuur in deze track waarna men weer terugkeert naar het oorspronkelijke thema.
Ik heb een aversie tegen covers. Het voegt doorgaans weinig toe aan het origineel en dan luister ik liever daar naar. En als het wel iets toevoegt zie ik dat al snel als een verkrachting van de oorsprong. Het is ook nooit goed. Ook Niacin bezondigt zich op deze schijf aan een cover te weten 'Red' van King Crimson uit 1974. Toegegeven de heren weten er wel weg mee. Het staat als een huis en gelukkig laat men het origineel in tact maar het voegt inderdaad niets toe. Maar ik gun ze een speeltje. 'Invisible King' is een nummer dat niet zou misstaan op een album van Brian Auger met het in aanvang laid back orgelspel en een mooie jazzy pianopartij. Het vormt daardoor een welkom rustpunt op dit soms wat vermoeiende werkstuk. Het vervolg bestaat o.a. uit het funky 'Daddy Long Leg' waarin gitaar lijkt op te doemen maar waar nauwkeurige beluistering tot de conclusie leidt dat hier sprake is van een toetspartij. De techniek staat voor niets. Ondanks een tweede rustpunt via de easy listening van 'Glow' wervelt de CD naar het einde.
En daar ligt voor mij het kritiekpunt: het is vermoeiend om deze CD van begin tot einde te beluisteren - ondanks de door mij toegejuichte lengte van minder dan een uur - en het gaat op een gegeven moment wat op elkaar lijken. Het spelplezier van de heren, hun virtuositeit, de grandioze ritmetandem en natuurlijk het ongeëvenaarde geluid van de Hammond maken dit ten dele goed. Daardoor toch echter wat OJE-punten aftrek. Mocht echter de vraag bij u opkomen of dansen op prog mogelijk is: het antwoord is 'ja', probeert u het maar eens uit op een feestje met deze Time Crunch. It is Kick Ass Time !!
JoJo (2003)

Bezetting:
Billy Sheehan - bass
John Novello - hammond B3, piano, synths
Dennis Chambers - drums

Albums:
Niacin (1996)
Live (1997)
High Bias (1998)
Deep (2000)
Time Crunch (2001)
Organik (2005)

2006-11-18T03:00:00.000-08:00

Reviews N

Nice Beaver - Oregon (2004)

Label: Cyclops
Bandsite: nicebeaver.nl
Duur: 66.30
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Voor mij ligt het in een vrolijke hoes getooide album 'Oregon' van de uit Papendrecht afkomstige band Nice Beaver. Volgens de bandsite refereert de naam 'Nice Beaver' aan een grap uit de film 'Naked Gun'. Een grap die duidelijk maakt dat situaties en gedrag van mensen soms anders in elkaar blijken te steken dan dat je hebt waargenomen maar dat in andere gevallen 'what you see is what you get' opgaat. Een constatering die mij vakmatig zeer aanspreekt. En een conclusie die ook geldt voor de doorgaans stevige progressieve rock die deze band laat horen. De muziek klinkt op het eerste gehoor relatief simpel, terwijl er op het tweede en derde gehoor allerlei verrassingen uit de kamers van het beverhol tevoorschijn komen.
Nice Beaver bezit de melodie en melancholie van Camel - met name door het aan Latimer verwante, excellente gitaarspel van Hans Gerritse - en de hoekigheid en onvoorspelbaarheid van Echolyn. Twee uitersten die in de zeer sterke opener 'Nights In Armour' vertegenwoordigd zijn. Twaalf minuten genieten van een perfect opgebouwde track waarin de band ondanks of misschien wel dankzij de vele wendingen en breaks een heerlijk progressief geheel weet neer te zetten. 'Earcatchers' zijn de Camelesque gitaarsolo, de geweldige jazzy electrische pianosolo en mooie synths van Erik Groeneweg maar helaas ook de wat dunne en met veel 'neusklank' doordrenkte zang van Gerritse. Het met krekels en Chinese klanken startende 'Morphine' is stevig en opzwepend met prima basspel van Peter Stel als basis en associeert vaak met Echolyn, een andere favoriet van mij. Ook hier vind ik de zang, in dit geval van Groeneweg meen ik, niet altijd even gelukkig. 'Any Other Day' vormt een relatief rustpunt en bezit een pakkend refrein dat snel in het hoofd blijft hangen. Ook hier laat Gerritse horen een prima gitarist te zijn.
De titeltrack bezit van die heerlijke dreigende synthesizers en hoekige ritmes en wordt gevolgd door het instrumentale 'The Beaver State'. Een 'laid back' track waarop heerlijk wegdromen op de gitaarklanken onvermijdelijk is. Het tien minuten durende 'Two Brides for Two Brothers' steekt prima in elkaar en de band sleurt mij mee van rustige passages, naar complexe elementen en weer terug. En dat geldt eveneens voor het afsluitende 'Lawn Mower's Day Off' - geweldige titel - waarin men alle progressieve registers opentrekt. Al geldt voor deze beide tracks helaas weer wat puntenaftrek voor de zang. Daar moet men echt aan gaan werken.
Nice Beaver verrast mij met 'Oregon'. Het is een band die muzikaal-technisch van hoog niveau is, compositorisch veel in haar mars heeft en van begin tot einde weet te boeien. Bevers zijn trouw en hebben de gewoonte lang op één plek te blijven wonen, generaties lang. Ik hoop dat Nice Beaver deze gewoonte overneemt en mij ook in de toekomst blijft verrassen met nieuw werk van hetzelfde hoge niveau.
JoJo (03-2005)

Bezetting:
Hans Gerritse - guitars, lead vocals, vocals
Ferry Zonneveld - drums, vocals
Peter Stel - bass guitars, vocals
Erik Groeneweg - lead vocals, keyboards

Discografie:
Nice Beaver (demo, 1999)
On Dry Land (2001)
Oregon (2004)

2006-11-18T02:54:00.000-08:00

Reviews N

Nightingale - The Closing Chronicles (1996)

Label: Black Mark Productions
Bandsite: blackmark.net
Duur: 42:33
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Dan Swanö is de man achter Nightingale en inmiddels een bekende naam in de progmetalscene. Niet alleen door zijn betrokkenheid bij bands als Edge Of Sanity, Godsend en Bloodbath maar ook door zijn gastoptredens bij o.a. Ayreon en Within Temptation. Nightingale betreft zijn meest symfonische bezigheid en bestaat naast Swanö uit Tom Nouga die de bass, lead guitars en produktie voor zijn rekening neemt. Op dit album laat dit duo een behoorlijk eigen geluid horen dat ik niet zo snel kan vergelijken met andere bands in dit genre. En dat komt niet in de laatste plaats door het unieke, donkere en intrigerende stemgeluid van Swanö dat weliswaar weinig variatie kent maar steeds blijft boeien.
De in een open en heldere produktie gestoken tracks blijven snel hangen en nodigen uit tot vooral hard en uitbundig meezingen. Maar het zijn niet alleen de refreinen die kwaliteit hebben maar ook de muzikaal-technische uitvoering mag er zijn. Met uitzondering van de recht-toe-recht-aan rock in 'Steal the Moon', heb ik geen zwak nummer kunnen ontdekken. 'The Closing Chronicles' opent overweldigend en stevig met 'Deep Inside of Nowhere'. Men vervolgt met het wonderschone 'Revival' en met 'Thoughts from a Stolen Soul', twee nummers waarin een prima synergie plaatsvindt tussen metal en symfo. Via de prachtige ballad 'So Long (Still I Wonder)' - waarin wat voorzichtige referenties aan Gary Moore - en een letterlijk en figuurlijk 'Intermezzo' komen we terecht bij het in drie parts opgedeelde 'Alive Again'. In deze track worden wederom symfo, metal en zelfs wat folk in de Swano-mixer gegooid en springt part two 'Shadowland Revisited' eruit. Wat een sound en het staat als een huis. Part three vormt een psychedelisch en Floyd-achtige afsluiting van een sterk nummer en een uitstekend album.
Zijn er dan geen minpuntjes? Nightingale lijkt wat moeite te hebben met het vinden van een acceptabele eindbreak en misschien zegt dat wel iets over de integrale kwaliteit van de songstructuur. Een perfecte compositie kent immers een goede kop, romp en staart. Misschien hadden ze beter kunnen kiezen voor het wegfaden van de nummers, hoewel dat ook niet altijd goed uitpakt. Maar per saldo mag dat de pret niet drukken. Liefhebbers van progressive rock met een metalrandje kunnen 'The Closing Chronicles' blind aanschaffen. Succes verzekerd!
JoJo (2003)

Bezetting:
Dan Swanö - all vocals, keyboards, guitar, drums
Tom Nouga - bass, aditional rhythm guitar, lead guitar

Discografie:
The Breathing Shadow (1995)
The Closing Chronicles (The Breating Shadow Part II) (1996)
"I" (2000)
Alive Again (2003)

2006-11-18T02:37:00.000-08:00

Reviews N

Nosound – Sol29 (2005)

Label: Nosound
Bandsite: www.nosound.net
Duur: 64:14
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

De Romeinse multi-intrumentalist Giancarlo Erra steekt zijn voorkeur voor Porcupine Tree en Tim Bowness’ No-Man niet onder stoelen of banken. Op de hoes van de autonome productie ‘Sol29’ is zelfs een ‘liefdesverklaring’ aan hun adres te lezen. Zijn goed verzorgde en overzichtelijke site toont mondelinge loftuitingen van Wilson en Bowness aan de eenmansband Nosound. Luisterend naar ‘Sol29’ ligt de vergelijking met beide bands voor het oprapen met een balans die door de atmosferische en landerige instrumentatie en transparante productie doorslaat naar No-Man.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik na de eerste luistersessies niet direct juichend in de tuin stond om mijn buren kond te doen van een geweldige aankoop. Ondanks een geluid dat door zijn helderheid de huiskamer inknalt en een niet te definiëren voorgevoel met Nosound misschien toch iets bijzonders in de hand te hebben. De reden voor mijn aanvankelijke twijfel lag in de vraag “Waarom een Nosound als er al een No-Man bestaat?” Na verloop van tijd is de twijfel grotendeels verdwenen. En dat komt doordat ‘Sol29’ een prachtige sfeer heeft met zijn weldadige instrumentatie, warme keys, zinderende ‘soundscapes’ en zijn beeldende huisje-boompje-beestje teksten. Zelfs de Italiaanse tongval, hoewel dat maar bij enkele Engelse woorden en dicties opvalt, kan ik Erra daardoor vergeven. Al vind ik dat hij daar wel aan moet werken.
Het album opent sterk en schatplichtig aan Wilson met ‘In The White Air’. Gegrondvest op een dominant ritme worden de keys geïntroduceerd waarin de mooie repeterende pianoakkoorden snel blijven hangen. De gitaarsolo op driekwart is echter te schel, iets te lang en erg overstuurd. Erra heeft een goed ontwikkeld gevoel voor het neerzetten van een door toetsen gespeelde akkoordenreeks en die te gebruiken als thema. Zo begint namelijk ook het intrigerende en ietwat mystieke ‘Wearing Lies On Your Lips’. Dat themaatje blijft maar doorzingen in het hoofd en dat vind ik altijd een te benijden compositorische kwaliteit. De drie instrumentale tracks ‘The Child’s Game’, ‘Waves of Time’ en het titelnummer vertrekken vanuit een Brian Eno achtige ambiance die langzamerhand wordt ingericht met drums, gitaar, allerlei ‘digitaliteiten’ en een doorgaans goede melodielijn. Een uitschieter is ‘The Moment She Knew’. De begeleidende foto van dat meisje met rugzak, eenzaam turend over een nachtelijke jachthaven, is in combinatie met de titel van de track zeer associatief. De track zelf is eveneens wonderschoon en kent sterke gitaarpartijen met Wilson- en Gilmourkenmerken. Per saldo gelden deze pluspunten ook voor het met akoestische gitaar beginnende en met digitale mellotron gevulde ‘Overloaded’, het melancholische ‘The Broken Parts’, het bezwerende ‘Idle End’ en het toch niet zo optimistische met slide guitar gespeelde ‘Hope For The Future’.
‘Sol29’ is een prima album van een uitstekende artiest met smaakvolle, atmosferische en soms heerlijk zwaarmoedige muziek. Ik schreef hierboven “de twijfel is grotendeels verdwenen”. Dus nog niet helemaal. Maar als Giancarlo Erra zich verder ontwikkeld en meer eigenheid weet te brengen in Nosound, zal het laatste restje twijfel als sneeuw voor de zon verdwijnen.
JoJo (06-2006)

Bezetting:
Giancarlo Erra – all guitars, all keyboards, all vocals
Alessandro Luci – some bass on some tracks

Discografie:
Radici (1998)
Maslova (EP, 2001)
Waves on Russia (2002)
Sol29 (2005)
The World is Outside (Live DVD, 2006)

2006-11-18T01:31:00.000-08:00

Reviews M

Manfred Mann's Earth Band -
Solar Fire (1973)

Label: Petbrook Music
Bandsite: Manfredmann.co.uk
Duur: 43:39 (incl. 2 bonustracks)
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Manfred Mann kan inmiddels worden gezien als een icoon in de muziek. Niet alleen door zijn lange carrière en leeftijd - hij is inmiddels 63 - maar ook door zijn durf om nieuwe wegen in te slaan. Want verschillende wegen heeft hij bewandeld: van het jaren 60 pad met de hitgevoelige popmuziek, een korte omloop via de jazz rock tot de lange afstandswandeling in de progressive rock. Ook als persoon wordt deze geboren Zuid-Afrikaan vaak omschreven als 'gespleten'. Op de hoestekst van een single uit 1966 die ik nu in mijn handen heb, getiteld 'Manfred Mann played by Rob Hoeke R&B Group', staat bijvoorbeeld 'Als mens is hij een interessant geval (…), bijna een gespleten persoonlijkheid. Buiten het toneel heeft Mann een zakelijkheid die respect afdwingt. Op het toneel kromt hij zich over zijn hammond orgel, rolt met zijn ogen als een bezeten wetenschapsman die liederlijk de laatste uren van de mensheid uitspeelt'. Kortom, de rationele linker- en de emotionele rechterhersenhelft van Mann zijn beide goed ontwikkeld.
Ik weet nog goed dat ik als jongen van negen in 1967 zijn single 'Ha Ha Said the Clown' kocht. Hij ligt hier voor mij. De muziek die Mann toen maakte kan ik nauwelijks, tezamen met zijn andere 60'er jaren hits zoals 'Sha-La-La', 'De Wah Diddy Diddy' en 'Pretty Flamingo', progressive rock noemen. De bekering tot deze muziekstroming werd ingezet met de vorming van zijn Manfred Mann's Earth Band en het gelijknamige album in 1972. Deze band vond zijn definitieve progressieve draai met het voorliggende werk 'Solar Fire'. Het prima verzorgde boekje van de remaster meldt hierover dat Mann en zanger, gitarist Mick Rogers ten tijde van de opnames geïnspireerd werden door Pink Floyd, welke invloed niet alleen hoorbaar is maar zelfs werd doorgetrokken in theatrale effecten tijdens de vele live optredens.
Solar Fire begint overtuigend te branden met het bekende 'Father of Day, Father of Night' van Bob Dylan. Via een Floydiaans intro met de stemmen van Doreen en Irene Chanter - ook al Floyd - en de mellotron van Mann, ontvouwt deze track de overbekende melodie. De ijzersterke stem van Rogers doet de rest. 'In the Beginning Darkness' is een up tempo nummer dat refereert aan Deep Purple. Het vermogen om niet te domineren als solist maar ook ondersteunend te zijn aan het groepsgeluid laat Mann hier goed horen met gedoseerde partijen op met name hammond orgel. De derde track 'Pluto the Dog' lijkt op het eerste gehoor een instrumentaal niemendalletje maar zit echter doordacht in elkaar. Het strakke ritme wordt bepaald door drums, bas en ritmisch hondengeblaf waaroverheen Mann uitbundig soleert op synthesizer. Het titelnummer is een hoogtepunt in 's mans oeuvre en van dit album. Afwisselend sterke zang van Rogers en Chanter en virtuoos basspel van Colin Pattenden bouwen op naar een climax waarin de gitaar soleert en Mann volledig loos gaat op alle keys die hij heeft. De hoge tonen die hij uit zijn synth haalt lijken citaten te vormen uit 'Echoes' van Floyd. Een topnummer. En dat geldt eigenlijk ook voor 'Saturn, Lord of the Ring Mercury the Winged Messenger' waar blijkt dat Rogers niet alleen een dijk van een stem heeft maar ook zeer verdienstelijk gitaar speelt. Wat hier maar in feite op de gehele schijf opvalt, is het vermogen van de Earth Band om in de studio een live geluid neer te zetten. De directe productie van Mann waarin onnodige geluidstechnische opsmuk wordt vermeden, is hier mede de oorzaak van. Het originele album sluit af met 'Earth, the Circle Part 2 and Part 1', een ritmisch aanstekelijke track waar Mann à la Keith Emerson soleert en waarin ik zelfs een vleugje Jethro Tull ontwaar. Een waardig einde met wat experimentele passages.
De catalogus van Mann is inmiddels op een prima wijze geremasterd en gedocumenteerd en de aanschaf grotendeels waard. 'Grotendeels' want met zo'n hoge productie slipt er immers weleens een minder album tussendoor. Solar Fire is echter een uitstekend album van een oudgediende in de muziek die gelukkig nog steeds optreedt en componeert en die, getuige de recensies van recente concerten, zelfs de jongere garde aanspreekt. En dat is een compliment waard.
JoJo (2003)

Bezetting:
Manfred Mann - organ, synthesizer, vocals
Mick Rogers - lead vocals, guitars
Chris Slade - fibes drums
Colin Pattenden - bass guitar
Doreen and Irene Chanter - backing vocals

Discografie:
Hier zijn alleen de albums uit Mann's progressieve periode opgenomen, excl. 'best of' en 'live' albums :
Manfred Mann's Earth Band (1972)
Glorified Magnified (1972)
Messin' (1973)
Solar Fire (1973)
The Good Earth (1974)
Nightingales & Bombers (1975)
The Roaring Silence (1976)
Watch (1978)
Angel Station (1979)
Chance (1981)
Criminal Tango (1986)
Masque (1987)
Plains Music (1991)

2006-11-18T01:24:00.000-08:00

Reviews M

Manning - The View from my Window (2003)

Label: Cyclops
Bandsite: guymanning
Duur: 56:12
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Via zijn vrienden en vriendin van Parallel or 90 Degrees (Po90D) leerde ik Guy Manning kennen. Zoals altijd het CD-boekje woord voor woord doorspittend, kwam ik Manning bij genoemde band als frequente gastspeler op keyboards tegen. Deze week schafte ik twee albums van hem aan: ‘Cascade’ uit 2001 en het hier besproken ‘The View from my Window’ uit 2003.
Manning maakt traditionele symfonische rock waarin folkelementen zijn verwerkt. Als liefhebber van dit overzeese eiland denk ik veel volkse aspecten uit de rijke muzikale en culturele historie van Groot-Britannië te herkennen. Zijn muziek biedt op die wijze, zeker op ‘Cascade’, welhaast een antropologische staalkaart. Als ik Manning zou moeten positioneren plaats ik hem tussen Roy Harper enerzijds en Van Der Graaf Generator anderzijds. Van beide namen zijn sporen te ontwaren in ’s mans muziek. Het geheel ruim gelardeerd met symfonische en progressieve details waardoor ook Po90D af en toe in de geluidskaart opduikt. Hoewel Manning geen topzanger is, draagt zijn weliswaar ongepolijste maar op een of andere wijze vertrouwde stem in grote mate bij aan de warmte die zijn albums uitstralen. Een warm bad, terwijl zijn magische maar doorgaans sombere teksten als koude straaltjes over de rug sijpelen.
‘The View from my Window’ opent dan wel niet sterk maar toch zeker aanvaardbaar met ‘Phase (The Open & The Widening Sky)’. Een track die wat gemakzuchtig overkomt, getuige het ‘poppy’ tot meezingen uitnodigende refrein en de recht-toe-recht-aan rockbasis. De climax waarin in afwisseling de gitaren van Gareth Harwood scheuren, de synths van Manning stromen en de saxen van Laura Fowler gieren maakt echter veel van het puntenverlies goed. Het titelnummer is een interessante compositie waarin veel gebeurt. Het dreigende intro, met tromgeroffel en ‘whistles’ uit een ver verleden, wordt gevolgd door een symfonisch deel met heerlijk orgelspel en akoestische gitaar. Ook dit refrein blijft snel hangen maar door de gelaagdheid valt er muzikaal (mellotrons!) en compositorisch veel meer te genieten dan in de openingstrack. ‘The Rut’ is lekker hoekig en ‘bluesy’ sloom, met Oosterse invloeden. Manning lijkt hier wat frustraties van zich af te zingen. Of kun je “And it’s always the same, the whole World over …” ook positief opvatten? ‘After the (tears in the) rain’ refereert aan Paul McCartney. Een op het eerste gehoor lieflijk thema, op een zetting van akoestische gitaren en prachtige cello-accenten.
Een vreemde eend in de bijt is het onbeduidende ‘Blue Girl’ met een - en dan druk ik mij voorzichtig uit - ‘geleend’ refrein. Dit minpunt vormt de overgang naar het absolute hoogtepunt van dit album: het twintig minuten durende ‘Suite: Dreams’. Het uit zes delen opgebouwde epos laat horen hoe spannend, afwisselend en magisch symfonische rock kan zijn. Ondersteund door Andy Tillison van Po90D laat de band zich van zijn allerbeste kant horen. Vooral in de instrumentale delen ‘A Visit to the Sandman’ en ‘REM’ laat Manning horen - alsof we dat nog niet wisten - tot wat hij in staat is op zijn keyboards. Een geweldige track, een imposante afsluiting.
Manning heeft mij danig verrast. Laat u ook verrassen en ga over tot aanschaf. Voor diegenen die niet van verrassingen houden en toch kennis willen maken met deze artiest, biedt Manning op zijn mooie en informatieve site de mogelijkheid om een compilatie-album te downloaden inclusief het bijbehorende art-work. Daarna loopt u zeker naar de winkel.
JoJo (08-2005)

Bezetting:
Guy Manning - vocals, keyboards, bass, mandolin, 6 & 12 string guitars, drums, percussion
Rick Ashton - bass
Gareth Harwood - electric guitars
Laura Fowles - saxophones, vocals

Discografie:
Tall Stories for Small Children (1999)
The Cure (2000)
Cascade (2001)
The Ragged Curtain (2002)
The View from my Window (2003)
A Matter of Life and Death (2004)
One Small Step (2005)
Anser's Tree (coming 2006)

2006-11-17T02:10:00.000-08:00

Reviews M

Marillion - Marbles Live (2005)

Label: Racket Records
Bandsite: Marillion
Duur: 72:02
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Het lot van een band waaruit ooit een hoofdrolspeler vertrok is dat er tot in lengte van dagen vergelijkingen worden gemaakt tussen het leven voor en het leven na de personele wijziging. Genesis had daar mee te maken en ook Marillion met het vertrek van Fish. Ook ik heb mij daar lang aan bezondigd. Het is echter inmiddels al lang geleden en alles slijt. Los daarvan heeft Marillion vanaf eind jaren tachtig wisselvallige kwaliteit afgeleverd. Albums als ‘Holidays in Eden' (1991), ‘This Strange Engine' (1997), en ‘Radiation' (1998) vind ik over het geheel genomen matig, terwijl ‘Brave' (1994) en ‘Anoraknophobia' (2002) beter scoren. Met het laatstgenoemde album heeft Marillion een wending ingezet naar moderner klinkende progrock, met de nadruk op ‘rock'. En de laatste studioinspanning ‘Marbles' bouwde dat verder uit.
Men heeft er voor gekozen om de DVD-concertregistratie ‘Marbles On The Road' uit 2004 nu ook op CD uit te geven als ‘Marbles Live'. En terecht want er zijn ook notoire niet-DVD-kopers zoals ondergetekende. Het live-album vormt een samenstel van de dubbelaar en de enkelaar ‘Marbles', aangevuld met de track ‘Estonia'. Er is echter ook sinds kort nog een 2CD livealbum verkrijgbaar met ten dele weer andere tracks, getiteld ‘Marbles By The Sea'. Kunt u het nog volgen? Ik in ieder geval op geen enkele wijze. Irritante trucs ingegeven door ‘slimme' marketeers die denken dat de koper debiel is. Of speelt hier het goedertieren karakter van de band om de echte fans tegemoet te komen een rol? Ook hier zal de waarheid zich ergens in het midden bewegen maar onduidelijk is het alleszins.
Het album opent met het thematisch sterke ‘The Invisible Man' dat echter, hier nog wat meer dan bij de studiouitvoering, rommelig blijft door de vele abrupte en geforceerde overgangen. Ik hou van afwisseling en onverwachte breaks maar het mag per saldo niet ten koste gaan van de totale structuur en dat doet het mijns inziens helaas wel. Overgangen die bovendien in technische zin niet overal vlekkeloos verlopen maar dat is ook wel weer de charme van een liveregistratie. Het thema en het refrein blijven mij echter vol raken. Ook live werden de intermezzi ‘Marbles I' tot en met ‘IV' gespeeld, al is ‘Marbles IV' door een masterfout op hetzelfde tracknummer als ‘The Damage' terechtgekomen. Tussen het ook live prima ‘Neverland' werden ‘You're Gone', ‘Angelina', ‘Don't Hurt Yourself', ‘Fantastic Place' en ‘The Damage' uitgevoerd. Zowel in de studio als op het podium aardige composities die heftig aanschuren tegen de ‘mainstream' van de rockmuziek. ‘The Damage' is recht-toe recht-aan rock 'n roll van een bedenkelijk allooi. In ‘Neverland' trekt de band gelukkig weer alle progregisters open en valt er direct weer meer te beleven. Er wordt prima gespeeld en het plezier druipt er vanaf. Hogarth heeft het niet altijd gemakkelijk. Zijn stem lijkt door het toeren wat aangetast en hij heeft her en der wat moeite om boven het geweld uit te komen. Alles overziende klinkt het allemaal echter voldoende tot goed. Het concert wordt afgesloten met ‘Estonia', een gedragen song met een mooie boodschap maar met een dertien-in-een-dozijn karakter. Overigens leidt het trage tempo van het nummer tot een anti-climax als afronding van een liveconcert.
Een goed initiatief om ‘Marbles' ook live uit te brengen tegen een schappelijke prijs. Het is een concert dat lekker wegdraait en toch kom ik niet tot een hoge notering. Hetgeen is terug te voeren op de overmaat aan gemakzuchtige en simpele ‘mainstream' rocknummers die niet thuishoren bij een progressieve rockband. En dat gevoel had ik ook al bij het studioalbum ‘Marbles'.
JoJo(11-2005)

Bezetting:
Steve Hogarth - vocals
Mark Kelly - keyboards
Ian Mosley - drums, percussion
Steve Rothery - guitars
Pete Trewavas - bass

Discografie:
Script For A Jester's Tear (1983)
Fugazi (1984)
Misplaced Childhood (1985)
Clutching At Straws (1987)
B' Sides Themselves (1988)
The Thieving Magpie - La Gazza Ladra (1988)
Seasons End (1989)
Holidays in Eden (1991)
Brave (1994)
Afraid of Sunlight (1995)
Made Again (1996)
This Strange Engine (1997)
Radiation (1998)
Tales from the Engine Room (1998)
Marillion.com (1999)
Marillion.co.uk (2000)
Anoraknophobia (2001)
Anorak in the UK Live (2002)
Marbles (2004)
Marbles Live (2005)

2006-11-17T02:02:00.000-08:00

Reviews M

The Mars Volta - Frances the Mute (2005)

Label: Universal Records
Bandsite: www.themarsvolta.com
Duur: 76:57
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ @ (max. score aan JoJo's)

Ik viel van verbazing van mijn kruk nadat ik de eerste keer ‘Frances the Mute’ van The Mars Volta had beluisterd. Licht verbaasd was ik al over hun uitstekende voorganger ‘De-loused in the Comatorium’. Maar dit sloeg alles. Gehersenspoeld zocht ik de rust op om de confrontatie met dit ‘weirde’ album te verwerken. Het heeft enige tijd geduurd en ik moet toegeven dat ik nog steeds niet geheel hersteld ben. Waaruit bestaat deze hersenspoeling? Oprichter Omar Rodriquez Lopez houdt niet van het plakken van etiketten op muziek. Hij stelt “Prog? How can any innovative, forward-thinking art or music not be progressive?” Waarmee hij zelf - wellicht onbedoeld - een definitie van het etiket ‘prog’ geeft. ’Progressief’ in muzikale zin is voor mij: durf tonend, buiten de gebaande paden lopend en nieuwe wegen betredend, fusies makend met andere muziekstromingen, de blik op vooruit. Uiteraard zonder veronachtzaming van, met een retrospectief oog kijkend naar en soms ook gebruikmakend van wat er in het rijke muzikale verleden is gepresteerd. The Mars Volta maakt derhalve progressieve rock - sorry Omar, de lezer wil het kunnen plaatsen - omdat zij ultiem creatief en vernieuwend zijn en tegelijkertijd laten merken hun klassieken te kennen. King Crimson hoor ik in het Fripperiaanse gitaarspel van diezelfde Omar, in de complexiteit van de composities en in de ‘soundscapes’ tussendoor. Led Zeppelin in de manier van zingen van Cedric Bixler Zavala en in de drumstijl van Jon Theodore. En ten slotte snuifjes Faith No More omdat ook bij The Mars Volta niets is wat het in eerste instantie lijkt. En zelfs de geest van Miles Davis waart rond in de arrangementen voor de blazers. Maar boven alles staat het eigen en unieke geluid van de band.
’Frances the Mute’ lijkt mij een conceptalbum. Ook daar houdt de frontman van de band niet van: “how can any huge project that takes up most of your life for a year not have a concept?” Met deze quote erkent hij dus het bestaan van een concept. Het handelt dan ook over een dagboek dat ooit door het overleden bandlid Jeremy Ward werd gevonden en dat duidelijke overeenkomsten vertoonde met zijn eigen leven. Hij was namelijk ook op zoek naar zijn biologische ouders, gelijk de schrijver van het dagboek. De titeltracks van het album bevatten verwijzingen naar de mensen die Ward tegenkwam tijdens zijn zoektocht. Frances the Mute wordt opgevoerd als ‘verhalenverteller’ i.c. vertolker van het concept.
De teller van mijn CD-speler geeft twaalf tracks aan. Hoe ik echter ook de titels op de schitterende door Storm Thorgerson (voorheen Hypgnosis!) ontworpen hoes tel: ik kom nooit op twaalf. Wat zeker is, is dat het album opent met het uit vier delen bestaande ‘Cygnus …. Vismund Cygnus’. Direct al een hoogtepunt dat nog rustig begint met akoestische gitaar maar zich al snel ontwikkelt tot een sneltrein die slechts sporadisch via vreemde geluidsfragmenten een tussenstop maakt. Daarna ben ik qua tracknamen de draad volledig kwijt en weet ik letterlijk en figuurlijk niet meer waar ik mij op het album bevindt. En dat is per saldo een goede metafoor voor het hier gebodene. Warrige excellentie c.q. excellente warrigheid.
Ik begeef mij op glad ijs en bedrijf psychologie van de koude grond als ik stel dat je een beetje gek moet zijn of in ieder geval een prettige afwijking moet hebben om dit soort muziek te kunnen maken. Waarschijnlijk ben je nog gestoorder als je ‘Frances the Mute’ voortreffelijk vindt. “Wat doe je raar”, zei mijn vrouw. “Klopt, ik heb een ‘Mars Volta’ tot mij genomen”.
JoJo (04-2005)

Bezetting:
Omar a Rodriquez-Lopez - all guitars
Cedric Bixler Zavala - vocals
Jon Theodore - drums, percussion
Juan Alderte de la Peňa - bass
Isaiah Ikey Owens - keyboards
Marcel Rodriquez-Lopez - sequences, programming

Discografie:
Zie onderstaande review van The Mars Volta

2006-11-17T01:54:00.000-08:00

Reviews M

The Mars Volta - Scabdates (2005)

Label: Universal Records
Bandsite: www.themarsvolta.com
Duur: 72:54
Recensent: H. ‘JoJo' de V.
Waardering: @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

Het live-album ‘Scabdates’ van The Mars Volta doet mij op een of andere manier denken aan ‘Ummagumma’ van Pink Floyd. Met name door de psychedelische sfeer in de fragmenten die gedomineerd worden door vreemde geluiden, rommelende muzieknoten en stemmen. En door de ‘gekte’ die doorgaans in toom wordt gehouden door de onderliggende structuur van de tracks en het samenspel van de heren. Men houdt elkaar immers goed in de gaten. Dat gevoel had en heb ik bij ‘Ummagumma’ en andere vroege Floydalbums ook. De stem van Bixler-Zavala kan overigens alleen maar associaties oproepen met Robert Plant, al had Plant doorgaans live zijn stem meer en beter in bedwang.
De tracklist bestaat met name uit stukken van ‘De-loused in the Comatorium’. Wat ontbreekt zijn live-uitvoeringen van tracks van hun laatste album ‘Frances the Mute’. Simpelweg omdat dat album toen nog niet gemaakt was. Bij het ondergaan van ‘Scabdates’ borrelen voorts onderstaande emoties en gedachten in willekeurige volgorde bij mij op:

Verwondering @ Irritatie @ Manie @ Gefreak @ Depressie @ Hemels @ Knap @ Te hard @ Herrie @ Dissonant @ Gepriegel @ Fragmentarisch @ Geschreeuw @ Niet vol te houden @ Gestoord @ Creatief

En daar zou ik het deze keer bij willen laten. Nog één waarschuwing aan de leden van The Mars Volta: schiet in de toekomst bij het ‘freaken’ niet door. Houdt de rode draad in het vizier. U zit hier op het randje. Als u eroverheen kukelt ben ik u en bent u mij kwijt.
JoJo (02-2006)

Bezetting o.a:
Omar a Rodriquez-Lopez - all guitars
Cedric Bixler Zavala - vocals
Jon Theodore - drums, percussion
Juan Alderte de la Peňa - bass
Isaiah Ikey Owens - keyboards

Discografie:
Tremulant (EP, 2002)
De-loused in the Comatorium (2003)
The Mars Volta Live (2003)
Frances the Mute (2005)
Scabdates (2005)
Amputechture (2006)

2006-11-17T01:46:00.000-08:00

Reviews M

Masque – Ten Ways (1994)

Label: Musea
Bandsite: http://hem.fyristorg.com/masque/
Duur: 53:22
Reviewer: JoJo
Waardering: @ @ @ @ (uit max. 5 JoJo's)

De inmiddels al weer vele jaren ter ziele Zweedse band Masque kende ik slechts bij naam en ik had de hoezen weleens voorbij zien komen als ik enigszins gestresst op een platenbeurs op zoek was naar mooie aankopen. Had ik het album ‘Ten Ways’ maar eerder uit de tombola die prog heet gevist, want het werkstuk is een aanwinst voor de verzameling.
Masque schijnt op dit tweede album een wat andere weg ingeslagen te zijn dan het pad dat men volgde op het mij nog onbekende debuut ‘The Flesh that Understands’. Wat minder symfonisch en wat meer songgericht. Dat laatste klopt zeker. Op ‘Ten Ways’ wordt op een verfrissende wijze gemusiceerd, zijn de composities puntig en blijven de refreinen snel hangen. Een wending naar populaire muziek zult u zeggen. Zeker, maar zonder veronachtzaming van elementen uit de progressieve rock: complexe intermezzi al duren ze kort, onverwachte breaks en de onvermijdelijke citaten van prog- en symfohelden uit het verleden. Zo borrelen Saga en de vroege King Crimson op maar ik associeer de muziek van Masque toch eerder met hun Scandinavische medebewoners en persoonlijke favorieten Landberk en iets mindere mate met Paatos. Zij het dan met een populair accent.
Het album opent sterk met ‘This Love’, al hield ik mijn hart vast bij eerste beluistering toen ik het koortje hoorde. Maar dat pakt per saldo goed uit. Zo ook in ‘Where Is God?’ – een herkenbare en universele vraag; ik denk het antwoord wel te weten – waarin het excellente gitaarspel van Johan Engström opvalt. Door de heldere en goede produktie lijkt Engström je kamer in te tuimelen. Zijn gitaargeluid klinkt ruimtelijk en hij beheerst stijlen die variëren van de complexiteit en gecontroleerde ruigheid van Robert Fripp tot het subtielere en laid back spel à la Mark Knopfler. Ook in het licht jazzy ‘Gentle Moves’ weet hij zich moeiteloos een weg te vinden. Zanger Jerker Relmark staat ook zijn mannetje, al kent zijn stem weinig variatie en ligt eentonigheid op de loer. Maar hij redt zich doorgaans uitstekend. Bovendien wordt hij goed ondersteund door gastzangeres Anna Leis. ‘You’ vind ik een hoogtepunt. Een relatief rustig nummer, een ballad zo u wilt, dat compositorisch sterk in elkaar zit. Op het eerste oor vrij simpel en rechtlijnig van structuur maar op het vierde en vijfde oor ontluiken er allerlei vertakkingen. Dat geldt ook voor de tracks ‘Ten Ways’, ‘Wrap It Up’ en ‘I’m Watching You’. Minpunt is ‘The Scent’. Op zichzelf beweegt deze track zich op hetzelfde kwaliteitsniveau, zeker muzikaal-technisch. Het reggae-intermezzo bezorgt mij echter lichte ergernis. Maar afgezet tegen de hoge kwaliteit van de andere 8 tracks, is het een kniesoor die daar om maalt.
Na 1995 is er jammergenoeg geen regulier album meer uitgekomen van Masque. En ook de website is sinds 2000 niet meer onderhouden. Wat zou er geworden zijn van deze uitstekende muzikanten? Teleurgesteld over het uitgebleven succes? Ik ga mij bijna schuldig voelen dat ik elf jaar na dato het prima ‘Ten Ways’ pas kocht. En dan nog tweede hands ook ….. Sorry heren.
JoJo (08-2005)

Bezetting:
Magnus Berggren - bass
Johan Engström - guitars & voice
Anders Kwarnmark - keyboards, programming & voice
Lars Källfelt – drums
Jerker Rellmark - voice, tambourine, trumpet & cornet

Discografie:
Flesh that Understands (1992)
Ten Ways (1994)
My Mouth Smells Bad Volume 1 (compilatie) (1996)
My Mouth Smells Bad Volume 2 (compilatie) (1998)